İnsan doğar, çocukluk döneminden yiğitlik dönemine geçer, oradan olgunluk dönemine ulaşır ve geriye döner, çocuk gibi elleri tutmaz, ayakları yürümez hale gelir ve geldiği yere gider.
Çiçek, topraktan çıkar, etrafa gülücükler saçar, solar ve geldiği yere gider.
Çınar, çekirdekten, fidan, çınar olur, derin toprak bol su bulursa, bil baltaya boyun vermezse uzun bir zaman yaşar ve yavaş yavaş geri vitese geçer ve yaşadığı zamana kadar içinden geldiği yere gider.
Ebu Ümame el Bahili haber veriyor, Sevgili Peygamberimiz buyurmuş:
Her şeyin bir yükselişi bir de düşüşü (İkbal ve İdbar) vardır.
Bu dinin yükselişi, siz cehalet ve körlük içindeyken Allah’ın beni peygamber olarak göndermesiyledir.
Bu dinin ikbali/yükselişi milletin hepsinin Fıkhı/İslam hukukunu bilmesiyledir.
İçlerinde bir veya iki fasık bulunabilir. Onlar da etkisiz ve zillet hayatı yaşarlar. Konuşurlarsa etkisiz kalırlar ve kendileri cezalandırılırlar.
Bu dinin idbarı/düşüşü ise milletin hepsinin Fıkhı/İslam hukukunun cahili olmalarıdır. Milletin içinde bir veya iki fakih/İslam hukuk alimi bulunur, onlarda ezilmiş ve zillete düşmüş olur.
İyiliği emrederler, kötülüğü yasaklarlarsa susturulurlar, ezilirler, işkenceye uğrarlar.
Onlara arka çıkan da olmaz.
İdare binalarında ve toplantı salonlarında içki içilir, geçmişe sövülür.
İçki sarhoşu bu adam, içkiyi bırakır oradan geçen ve kendisine keçi gibi kuyruk kaldıran kadınla çiftleşmeye başlar da içlerinden biri “Keşke tenha bir yerde yapsaydınız” der. Böyle bir zamana ulaşan biri yine de iyiliği emreder, kötülüğü yasaklarsa, bana iman eden, bana uyan ve tasdik eden ashabımdan birinin aldığı sevabın elli katını alır” (İbn-i Hacer’il-Askalani, Metalib’ül aliyye hadis no 4593, Müsned’ül-Haris, hadis 756, İbnüssünni, Taberani, Hlıyetül evliya. İbni Hacer, senedinde zayıf ravi olduğunu söyler.)
İdbar/düşüş içinde doğduk, büyüdük.
Yükselmek için yollar aradık, biz aradıkça bizi düşürenlerin yolunu izledik ve izlemeye devam ediyoruz.
İzleyen hiç bir zaman izlenenin önüne geçemez.
İkbalimiz, İslam’ımızdadır.
