Hazreti Peygamber, sadaka vermeyi telkin ederken “verecek
bir şeyimiz yok, Ya Resulullah” diyenlere insanlara tebessüm etmeniz de bir
sadakadır” buyurmuştur. Bilindiği üzere “sadaka Allah için yapılan iyiliklere
denir ve tebessüm de buna dahildir. Kimse, “benim verebilecek bir şeyim yok”
deme hakkına sahip değildir. Çünkü, iyilik severlik tebessüm ve sevgi insanın
gönlünde üretilen ve hiçbir maddi bir karşılığı olmayan değerdir. Eğer ikram
edeceğimiz bir şeyimiz yok ise, karşımızdaki kişinin iyiliğini düşünebilir, ona
dua edebilir, tebessümle selam verebiliriz. Allah en değerli şeyleri bizim gönlümüzde
yarattı ve biz onlardan verdiğimizde bunun tesiri hem kendimize hem de
karşımızdaki kişiye ulaşacaktır.
Gündelik ilişkilerimizde küçük gibi görünen fakat
tezahürleri bakımından faydaları büyük olan pek çok şey göz ardı edilir. Mesela
selam vermek, bir arkadaşı arayıp hal hatır sormak, hediye almak, tebessüm
etmek insan ilişkilerinin gelişmesine ve iyileşmesine büyük katkılar sağlayarak
gönülden gönüle köprü olur. Fakat nedense bu ayrıntılar hep küçük görülür ve
pek dikkate alınmaz.
Bir yakınınızla, arkadaşınızla ya da tanıdığınızla
karşılaştığınızda yüzünüzde bir tebessüm belirir. Bu sizin memnuniyetinizi ve
karşı tarafa verdiğiniz değeri ifade eder. Sonra selam verirsiniz, hoş beş eder
konuşursunuz. Fakat konuşmalarınızın seyrini ilk tepkileriniz belirler. Yani
sizin pek de önemsemediğiniz, bir gülümseme ile, karşınızdaki kişiye “sana
değer veriyorum, seni fark ediyorum ve seni önemsiyorum” mesajı
vermektesinizdir. Bir insanın kendisini karşısındaki kişi nezdinde değerli
hissetmesi ise ilişkilerimizi daha başarılı ve samimi kılar.
Uzmanlar tebessümün, beyin ve beden üzerinde pek çok olumlu
etkilerinin olduğunu ifade ediyorlar. Yani yüzümüzdeki tebessüm ruhumuzda ve
bedenimizde de pozitif bir etkiye sahip oluyor ve bu etki karşımızdaki kişiye
de bulaşıyor.
Keşke bir şeylerim olsa da insanlara ikram etseydim
diyenler, tebessümün para ile satın alınacak bir şey olmadığını bilmeli ve bu
konuda cimri davranmamalıdırlar.
