Bir anne “on beş yaşında bir oğlum var, hiç arkadaşı yok, çok çekingen, kendini ifade edemiyor. Biz disiplinli bir aileyiz, kurallar konusunda onu biraz zorladık acaba bunun etkisi olabilir mi ” Diye soruyor. Soruyu sorarken aslında cevabını kendisini veriyor.

Çocuğun eğitiminin üç önemli elementi vardır: Bunlar sevgi, disiplin ve ilgidir. Bizim insanlarımız, sevgi ve ilginin çocuğu şımartabileceğine dair yanlış bir yargıya sahiptirler.

Anne babalar disiplin kavramına kendilerince anlamlar yükler ve yasakları arttırmanın çocuğu terbiye edebileceğine inanırlar. Çünkü disiplin deyince insanlarımızın aklına, sert ifadeler, katı kurallar, aşırı baskı ve çocuğun korku ile sindirilmesi geliyor.

Oysa sağlıklı bir disiplinin muhtevasında bu öğelerden hiç biri yoktur. Eğitimde disiplin, çocuğun davranışlarındaki yanlış çizgileri belirlemek ve kurallar koymaktır. Yani hayatın kurallarını çocuğa bizatihi öğretmek ve dengeli, tutarlı bir kişilik kazanması için yardımcı olmaktır.

Disiplin çocuğun, iyi, kötü kavramlarını anlaması ve içselleştirmesi bakımından önemlidir. Çocuk bu sayede, ilişkilerindeki sınırları kavrar, yardımlaşma ve iyilikseverlik yanlarını güçlendirir. Fakat bunun için, disiplinin doğru anlaşılması, ifrat ve tefritten kaçınılması gerekir.

Aşırı güvensiz çekingen, fikrini ifade edemeyen, evhamlı, karamsar, inisiyatif kullanamayan ve bağımsız hareket edemeyen çocukların ekserisi otoriter bir anne babaya sahiptirler.

Bu çocuklar aşırı baskıya maruz kaldıklarından, değersiz ve yetersiz olduklarına inanırlar. Bağımsız hareket edemez, birine bağımlı kalır ve ancak onun desteği ile ayakta kalabileceklerine inanırlar. Aşırı otoriter tutum disiplin değildir.

Bu yaklaşım çocuğun eğitiminde çeşitli sorunlara neden olabileceği gibi aşırı müsamahada aynı sonuçları doğurur. Bu nedenle anne baba çocuğu disipline ederken dengeyi merkeze almalı, rahmet adalet ve sevgiyi esirgememelidirler. Kurallar olmalıdır, fakat bu onları, sıcak kucaklayıcı, hoşgörülü ve destekleyici olmaktan alıkoymamalıdır.

Başta söylediğim şeyi tekrar vurgulamak istiyorum. Aşırı baskı ve katı kurallar disiplin değildir. Disiplin çocuğun hayata uyumunu kolaylaştırma noktasında kat edilmesi gereken bir yoldur. Ancak bu yolda yürürken sevgi şefkatten ödün vermemek gerekir.