Geçtiğimiz hafta eğitim seminerime katılan bir genç şöyle bir soru sordu: Annem, “beni arkadaşın gibi gör her şeyini anlat “ der, ben de annemden hiçbir şeyi gizli tutmam, anlatırım. Ama arkadaşımın evine gitmek istediğimde annem arkadaşım olmaktan çıkar adeta başka biri oluverir. “Gidemezsin başına bir şey gelir” diye çıkışır ve her seferinde sorun çıkarır. Geçtiğimiz hafta madem arkadaşım gibisin neden izin vermiyorsun, eğer böyle bir şeyi arkadaşımdan isteseydim zorluk çıkarmazdı” dedim, sustu… Sizce bir genç kızın annesini arkadaş gibi görmesi doğru mu
Annemle arkadaş gibiyim sözünü çok sık işitir ve bunun olumlu bir yaklaşım olduğunu düşünürsünüz. Oysa anneyi arkadaşı gibi gören genç kız, bir arkadaşına nasıl davranıyorsa anneye de öyle davranacağından otorite boşluğu ortaya çıkacaktır. Yukarıdaki örnekte de gördüğümüz gibi, genç kız “arkadaşım gibidir” diye düşündüğü anneden, hiçbir sınır koymayıp ona geniş bir özgürlük alanı açmasını bekliyor aksi bir tutumla karşılaşınca hayal kırıklığına uğruyor. Çünkü arkadaşı onun hayatında bir kısıtlama yapmazken anne rolü gereği bazı sınırlar koymak zorundadır.
Bir annenin kızına, duygularını açma imkânı vermesi ve hayatın güçlükleri ile başa çıkarken onun yanında yer alması takdir edilecek bir davranıştır. Ancak annenin bu yaklaşımı, kızı ile ilişkilerindeki sınırı ortadan kaldırmamalı aksine daha da etkin hale getirmelidir. Yani anne her zaman annedir ve çocuğu ile ilişkilerinde de bu çizgide hareket etmelidir. Aksi takdirde kızına ben senin arkadaşın gibiyim vurgusu yapıp, arkadaşı gibi davrandığında, roller birbirine karışacak ve ailenin düzeni bozulacaktır. Anne, anneliğin gereklerini yerine getirdiğinde zaten kızının sevgi ve paylaşım gereksinimini karşılayacak ve ona sevgi ile yaklaşacaktır. Ailede her ferdin rolü bellidir, fertler rollerine uygun davranmalı ve bu konuda ödün vermemelidir.
