Şeriat, dünya ve ahirette kulların maslahatlarını/yararlarını gerçekleştirmek için indirildi.” Şeriatın tamamı; adalet, rahmet, maslahat ve hikmettir. “Şeriatın amacı yeryüzünde adaletin sağlanmasıdır” (Hafif/25) (İbnül Kayyim, Karadavî).
“Şeriatın amacı yeryüzünde insanların din, hayat, akıl, nesil ve mal gibi temel ihtiyaç/hak ve özgürlüklerin korunması, sağlanmasıdır” (İmam Gazali Hazretleri).
“İnançların, düşüncelerin, ahlâkın düzeltilmesi, dünyada düzenin sağlanması ile dünyada ve ahirette saadet mümkün olabilir.”
“Nefsin arındırılması, insanın, ailenin, toplumun, ümmetin düzeltilmesi, insanlara çağrıda bulunmak, İslâm’ın temel maksat ve hedeflerindendir” (Prof. Dr. Yusuf el Karadavî).
İslâmî hükümler hep menfaattir. Her biri ya zararları önler ya da yararları sağlar. Beşeri/lâik hukuk; itikat, ibadet ve ahlâki hükümler içermez.
Dikkat ve insafla Kur’an ve sünneti/ilahi mesajı inceleyenler görürler ki, bedenimize ruhumuz nasıl can/hayat veriyorsa, vahiy de insana, topluma, devlete öylece hayat verir, diriltir; şifa verir.
İslâm’ın hükümleri; deva (ilaç), ruh (can), ruhu arındıran “hayat suyu”, zulmü, cehaleti gideren “nur” (kandil), Allah’a ulaştıran “vesile”, “sırat-ı müstakim”, “rehber”.
“Kur’an müminlere rahmet ve şifadır” (İsra/82). Şûra/52. ayetteki “ruh”, Kur’an/vahiy anlamındadır. Kur’an hem ruh hem de nur... Mümin/15. ayetinde vahiy, ruh anlamında. İsra/85. ayetteki “ruh” insana can veren şey, hayatı sağlayan can, peygambere indirilen vahiy anlamındadır. Vahyi getiren Cebrail’e de “ruh” denilmektedir.
Hicr/29, Sâd/72. ayetlerdeki “ruhumdan üfledim”in, can vermek, diriltmek anlamında olduğu söylenir. Araf/57-58. ayetlerde Kur’an yağmura benzetilmiş, Resulullah (S.A.V.), “Allah’ın benimle gönderdiği hidayet ve ilim, yeryüzüne yağan yağmura benzer...” buyurmuş. Yağmurla ölü toprak nasıl canlanır! Vahiyle de insan kalbi canlanır. Kısasta da, şehadette de hayat vardır.
Vahiy, güneş gibi ortadayken, Resulullahın (S.A.V.) ahirette bizden, “Kur’an’ı/hükümlerini terk ettiler...” (Furkan/30) şikâyeti/ayeti ile Rabbimizin, “O halde (Kur’an’ı bırakıp) nereye gidiyorsunuz?” (Tekvir/26) ilahi uyarısı bizi titretmeli değil mi?
Bezm-i elestte Rabbimizle yaptığımız “kulluk sözleşmemizi” (Araf/172) ihlal ederek, O’nun (C.C.) “bize hayat veren” çağrısına icabet edemeden (Enfal/24) O’na (C.C.) dönmek, bizi korkutmalı değil mi?
Allah-u Teala öyle bir Kadir, Muktedir, Hâkim, Aziz, Melik’tir ki, tüm oluşlar O’nun “kün” (ol) emriyle, izniyle, yaratmasıyla, iradesiyle ilmiyle oluşur. Hastalık-sağlık, ölüm-doğum, zarar-yarar, şer-hayır... Her şey... (Yasin/son, Mülk/1).
Şifa; tanrılığa soyunan Bill Gates gibilerinin ilaçlarında değil, Şafi olan Rabbimizin ilahi, yan etkisi de olmayan İslâm eczanesindedir.
Bütün insanlar doktor olsalar, bir hastayı Allah dilemeden şifaya kavuşturamazlar. Lâ Şafie illallah. Bütün insanlar hukukçu olsalar Allah’tan daha güzel, adil, doğru hüküm/yasa koyamazlar.
Rabbimizden “tevhit”in, Fatiha’nın “kulluk” şuurunu diliyoruz. Hastayız. Bizi yeniden “vahyi” ile diriltsin...