Huzurlu, sakin, kavgasız bir şiir yazmaya çalışıyorum.
Olmuyor.
Tadı tuzu kaçmış tüm kelimelerin…
Yan bakıyor dosdoğru bakması gereken herkes!
Büyük lokma da yiyorlar. Koca koca laflar da ediyorlar.
Eğri de oturuyorlar. Eğri de konuşuyorlar.
Doğru söyleyenleri artık köye dahi almıyorlar.
Bozuk saatler artık günde bir iki kere bile düzelmiyor.
Minarelerin çalınması dert değil galiba…
Kimse kılıf hazırlamak ile uğraşmıyor artık…
Ayan beyan çürüyoruz.
Selamünaleyküm demekten utanır olmuş canlar…
Duy da inanma!
Kefen, mezar yeri bakması gereken ablalar,
Alışveriş sitelerinde takılıyorlar.
Hem bir kere… Mutlu değilse biri…
Mutlu olmasını gerektirecek hiçbir şey bulamıyorsa…
Kötü insanlardan nefret ediyorsa…
Midesi bulanıyorsa artık dedikodu yapmaktan, dinlemekten…
İnsanların gözünden, fitnesinden, hasedinden…
Kurtaramıyorsa!
Göz göre göre ölüyorlarsa…
Yahudilerin elinde paramparça olanı,
Öğrenci yurdunda kendini asanı,
Öz denizinde boğulanı,
Yaşatmak için dikilen ormanda yananı,
Depremde yıkılanı kurtaramıyorsa…
İyi gelemiyorsa hiçbir şeye…
Hiçbir şeyi düzeltemediği için kahroluyorsa…
Mutluyum demesi yalan olmaz mı?
Olur.
O zaman ilan ediyorum kardeşler!
Bu zamanda Müslümanlar mutlu olamaz!
Müslümanlığın bir şartı da mutlu olamamak olmalıdır.
