ABD-İsrail şer ittifakının işgal girişiminde bulunup büyük bir hezimetle geri çekilmek zorunda kaldığı İran sahasında, işler tam anlamıyla Tahran yönetiminin istediği şekilde ilerliyor. Henüz bir barış anlaşması imzalanmış değil ve savaş her an yeniden bütün hışmıyla patlak verebilir. İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu 27 Ekim seçimlerinin ardından başbakanlık koltuğunu kaybetmek üzere olduğunun farkına varmış olmalı ki İran’a yönelik yeni bir saldırı dalgası başlatılması konusunda ABD Başkanı Donald Trump’a baskı yapıyor. Netanyahu İran’la savaşı yeniden başlatarak, kaos ortamında yeni bir seçime gitmeyi ve aşırı sağcı partilerle koalisyon hükümeti kurabilme imkânına yeniden ulaşabilmeyi amaçlıyor. Gazze’de 3 yılda 80 bine yakın insanı katleden bir soykırımcının, siyasi menfaatleri uğruna yapamayacağı kötülük olabilir mi? İktidarını kaybetmemek için İran’a da saldırır, bütün dünyayı ateşe de verir. Ama hesaba katmadığı bir gerçek var ki İran, Siyonistlerin bugüne kadar karşı karşıya geldiği düşmanlarına hiç benzemiyor. Tüm imkânlarıyla savunma pozisyonu almış, yeri geldiğinde en etkili saldırı planlarını uygulamaya koymuş bir ülke var karşılarında. Trump bile İran’ın savunması karşısında bir sonuca ulaşamayacaklarını fark edip uzlaşma mesajları veriyor son günlerde.
ABD ve İsrail’in gelişmiş silah gücü İran’ınkinden daha ileride olmasına rağmen savaşın sadece silahla kazanılmadığını İran örneğinde açıkça görmüş olduk. Askeri gelişmişliğe; jeopolitik unsurlar, diplomatik tecrübe, bölge hâkimiyeti, inanmış insan kaynağı ve medya propaganda unsurları da dâhil edildiğinde sonuç çok farklı bir noktaya çıktı.
ABD ve İsrail’in darbe girişimine karşı sergiledikleri pozitif performans, Tahran yönetiminin özgüvenini fazlasıyla artırdı. Bu durum İranlı yöneticilerin söylemlerine de yansımış durumda. Son günlerde İran’ın üst düzey askeri ve siyasi isimleri tarafından yapılan açıklamaları dikkatle takip ediyoruz. İran Ulusal Güvenlik Yüksek Konseyi Genel Sekreteri Muhsin Rızai, ABD’yle müzakere edebilmeleri için Washington’a sundukları 7 şartın kabul edilmesinin şart olduğunu ifade etti. Aynı gün İran Dışişleri Bakanı Abbas Erakçi de benzer bir çıkış yaptı ve müzakerelerin kapısını açacak tek şartın Tahran’ın Washington’a sunduğu 7 şartın kabulü olduğunu söyledi. Peki neymiş bu 7 şart bir hatırlayalım; İran’a yönelik deniz ablukasının kaldırılması, Hürmüz Boğazı'ndan ticari ve petrol gemilerinin güvenli geçişinin garanti edilmesi, tek taraflı yaptırımların kaldırılması, petrol ihracatı muafiyeti, dondurulmuş varlıkların serbest bırakılması, nükleer maddelerin ülke içinde kalması ve savaşın sonlandırılması. Bu maddelerin içinde Washington’un kolayca kabullenemeyeceği şartlar da yer alıyor, bu her ülkenin sergileyebileceği bir dirayet değil. Dünya liderlerinin Trump’ın karşısında neredeyse “hazır ol”a geçtiği bir konjonktürde Trump’a şart dayatabilmek büyük bir özgüven ister. İran bu özgüveni gösterebiliyor çünkü sahadaki askeri kazanımlarını düşmanlarına kabul ettirmeyi başarabildi.
ABD’de Trump’ın ve Cumhuriyetçi Parti’nin 3 Kasım seçimlerindeki yenilgisi ile seçimlerden üstün çıkan Demokratların İran’la savaşı sonlandırma gayretleri Tahran’ın elini güçlendiren bir ortam oluşturdu. Trump’ın başkanlıkta maksimum iki yılı daha var, hatta Demokratlar tarafından azil süreci başlatılırsa başkanlık rüyası daha erken bile sonuçlanabilir, İran yönetimi iç ve dış unsurları birlikte hesap ederek zamana oynuyor ve Trump sonrasında Demokratlarla masaya oturarak daha fazla kazanım sağlayabilecekleri bir anlaşmanın hesabını yapıyor. Uluslararası siyasette iki yıl çok uzun bir süre değil, birkaç gündem oyalamacasında çabucak geçer. İran bu konularda oldukça kurnaz hamleler yapıyor, sahadaki üstünlüğünü masada da göstermeye devam ediyor. Düşmanın şeytani hamlelerine biraz da kurnazlıkla cevap vermek gerekiyor. Özetle Orta Doğu sahasını füzeleriyle yöneten İran çok aktörlü diplomasi masasını da maharetle yönetmeyi başarabiliyor…
