Yıllarca “Çalıyorlar ama hizmet ediyorlar” diyerek yanlışları savunanlar, bugün ortaya saçılan yolsuzluk iddiaları karşısında acaba ne diyecekler?

Çünkü bazı insanlar yaptıkları ahlaksızlıklardan zerre kadar rahatsızlık duymazken bunlar ortaya çıktığında huzursuz olurlar. Vicdanları sızladığı ya da pişmanlık duydukları için değil, toplumun gözündeki sahte itibarlarının sarsılmasından korktukları için…

Onların asıl korkusu ahlaksızlık yapmak değil, ahlaksızlıklarının ortaya çıkmasıdır!

Son yıllarda gündeme gelen yolsuzluk, rüşvet ve kamu kaynaklarının kötüye kullanılması iddiaları, ülkemizde ekonomik sorunların ötesinde ciddi bir ahlak ve vicdan tartışmasını da beraberinde getiriyor.

Ortaya atılan iddialar, makam ve mevki hırsıyla gözü dönmüş, paradan başka hiçbir şey görmeyen çıkar çevrelerinin örgütlü bir soygun ve vurgun düzeni kurmuş olabileceği endişesini doğuruyor.

Öyle bir düzen ki görünenlerin arkasında kimlerin bulunduğu, kimlerin haksız kazanç sağladığı ve bu ilişkilerin nerelere kadar uzandığı hâlâ açıklığa kavuşturulmayı bekliyor.

Sanki kendilerine 99 pul ayırıp millete yalnızca bir pul bırakmışlar. Sonra da o bir pulu göstererek millete hizmet ettiklerini anlatmışlar!

Peki, bütün bunlar yaşanırken hiç kimse çıkıp da “Siz ne yapıyorsunuz? Milletin alın terine, yetimin ve öksüzün hakkına nasıl el uzatırsınız? Yarın ölüm var, mahşer var, hesap günü var! Bu yaptıklarınızın hesabını nasıl vereceksiniz?” dememiş mi?

Elbette demesi gerekirdi. Ne var ki yıllardır hesap sorulmasının önüne şu söz çıkarıldı:

“Çalıyorlar ama hizmet ediyorlar!”

İşte bu anlayış, yolsuzluğu mazur göstermenin bahanesine dönüştü. Yapılan yollar, köprüler ve hastaneler öne çıkarılarak yolsuzluk iddiaları ikinci plana itildi.

Oysa devletin bütçesinden yapılan hizmetler, siyasetçilerin kendi ceplerinden millete sundukları bir lütuf değildir. O kaynaklar milletin vergilerinden ve alın terinden oluşur.

Milletin parasıyla millete hizmet etmek yöneticilerin görevidir. Yapılan hiçbir hizmet, yenilen kul hakkını helal kılmaz!

Bir de yıllarca “Reis giderse CHP gelir, bütün kazanımlarımız yok olur!” diyenler vardı.

Meğer ne kadar da haklılarmış!

Biz nereden bilebilirdik ki onların “kazanımlarımız” diyerek korumaya çalıştıkları şey, milletin refahı değil de yolsuzluk iddialarında adı geçen bazı çevrelerin fonlardan elde ettiği kazançlar olabilirmiş!

Elbette burada yalnızca yöneticiler değil, yanlışları bildiği hâlde savunan, siyasi aidiyetini adaletin önüne koyan seçmen anlayışı da sorgulanmalıdır.

Kendi partisinden biri yanlış yaptığında susup başka partiden biri aynı yanlışı yaptığında ayağa kalkmak, adalet değil, çifte standarttır.

Hırsızlığın partisi olmaz! Kul hakkının iktidarı da muhalefeti de olmaz!

Daha düşündürücü olan ise dürüstlükten, ahlaktan ve maneviyattan söz eden bazı insanların, siyasi taraftarlık uğruna yolsuzluk iddialarını küçümsemesidir.

Bir taraftan kul hakkından söz edip diğer taraftan “Hizmet ediyorlar” diyerek hırsızlığı mazur görmek, büyük bir vicdan çelişkisidir.

Böyle bir anlayış, yöneticilerin hesap verme sorumluluğunu zayıflatır. Siyasi sadakat hukukun ve ahlakın önüne geçtiğinde bunun bedelini bütün toplum öder.

Suç işleyen kim olursa olsun hukuk önünde hesap vermeli, suçsuz olanların da hakları ve itibarları korunmalıdır.

Çünkü mesele yalnızca kaybolan paralar değil, milletin adalete ve devletin kurumlarına duyduğu güvenin sarsılmasıdır.

Dürüst insanlar geçim mücadelesi verirken haksız kazanç elde edenlerin hesap vermediği düşüncesinin yaygınlaşması, toplumsal vicdanda derin yaralar açar.

Yanlışları mazur gören anlayış değişmedikçe yalnızca yöneticilerin değişmesi, sorunların çözülmesine yetmez.

İşte tam da bu noktada hepimizin kendi vicdanına dönerek şu duayı etmesi gerekiyor:

Rabbim bizleri; namuslu görünüp namussuzluk yapanlardan, dürüstlük maskesi takan sahtekârlardan, ahlaklı görünüp kul hakkı yiyenlerden, makamını ve mevkiini kendi çıkarları için kullananlardan ebediyen korusun.

Âmin!

Ancak bu duanın gereğini yerine getirmek de bizim sorumluluğumuzdur.

Allah’tan bizi kul hakkı yiyenlerden korumasını isterken onları siyasi taraftarlık uğruna savunamayız. Adalet beklerken kendi tarafımızın yanlışlarına göz yumamayız.

Çünkü bir ülkeyi yalnızca yolsuzluk yapanlar değil, yolsuzluğu normalleştiren ve yanlışları bile bile alkışlayan anlayış da çürütür.

Unutmayalım:

Çalmak suçtur. Hizmet etmek görevdir. Hiçbir makam, hiçbir hizmet ve hiçbir siyasi başarı, kul hakkı yemeyi meşru kılamaz!