Mili Görüş kültüründe “gururlanma padişahım, senden büyük Allah var” söylemi her daim geçer akçedir!Şimdi üzülerek görüyoruz aynı kültürden beslendiğimizi düşündüğümüz kimi dostlarımız “Kibirlenmek devlet başkanının hakkıdır” deme noktasına gelmiş bulunuyorlar!
Nereden nereye gelinmiş değil mi? Acaba nasıl böyle savrulduk?Hangi hatamız, hangi kusurumuz ya da hangi günahımız yüzünden bu hallere düştük dersiniz? Ve hangi şartlar dostlarımızı “kibirlenmek devlet başkanının hakkıdır” noktasına çekti getirdi?Bu erozyon ne zaman ve nasıl gerçekleşti?Sanırız bu sorunun cevabını ararken öyle çok eski zaman dilimlerine uzanmaya hiç gerek yok.
On beş-yirmi yıl öncesine uzansak yeterli olur!
Acaba böyle savruluşumuzun nedeni kendi kültürümüzü Batı âleminin kültürü karşısında yenik kabul etmemiz olabilir mi?
Neden olmasın, elbette olabilir!
Ya da kimilerinin sırtlarından çıkarıp attıkları Milli Görüş gömleği sonrasında böyle düşünmeye başlamış olabilirler mi?
Milli Görüş gömleği basit, sıradan bir gömlek olarak görülüp sırtlardan çıkartılıp atılırsa sonunda bu hallere gelmek kaçınılmaz olabilir.
Rahmetli Erbakan Hocamız hep istikametteki “milim sapma” tehlikesinden söz eder ve bizleri uyarırdı.
İstikametteki “milim sapmaların” başlangıçta önemsiz bir şey gibi görüleceğini ama işin sonuna gelindiğinde bambaşka bir noktaya ulaşılacağını söylerdi. Yani aynen şimdi olduğu gibi!
İşin başında “Gururlanma padişahım, senden büyük Allah var” derken sırtlardan Milli Görüş gömleği çıkartılıp atılınca şimdi artık “Kibirlenmek devlet başkanının hakkıdır” noktasına geliniyor demek ki!
Milli Görüş gömleğini çıkartıp atmayı basit, sıradan bir olay gibi görüp hiç önemsemeyenler geldikleri bu noktada ne düşünüyorlar acaba?
Şimdi ağızlarını bir açsalar kırk tane sebep ileri sürüp bu sözlerini tevile çalışacaklarından eminiz.
Ama geldikleri nokta tevil edilebilecek gibi değil ki!
Evet, istikametteki milim sapmaların sonuçları böylesine ağır görüş değişikliklerine yol açıyor. Ne diyelim, “Allah istikametimizi bozmasın” diye dua etmekten başka elimizden bir şey gelmiyor.
Bizim kültürümüzde “kalbinde zerre kadar kibir olanın cennete giremeyeceği” anlayışı hâkimdir. Bu yüzden dostlarımızdaki değişikliği anlamakta güçlük çekiyoruz.
