Liseye kadar herkesin gıpta ile baktığı iki arkadaştık. Ama Liseden sonra her şey değişti. Aynı dershaneye yazılmıştık ve sürekli yarış halindeydik. O bir puan yüksek aldığında ben onu kıskanıyordum ben aldığımda onun tavırları değişiyordu. Artık arkadaşlık dostluk diye bir şey kalmamıştı. Deneme sınavlarında arkadaşım yüksek almışsa eve geldiğimde annemle paylaşıyordum o da arkadaşımı nasıl geçebileceğim konusunda bana taktikler veriyordu. İlginçtir zaman geçtikçe çevremdeki bütün başarılı insanları kıskanmaya ve onlarla aynı ortamda bulunmamaya başladım. Nasıl olduysa, bir yarışın içine girmiştim ve buradan çıkamıyordum.

Üniversite sınavlarında arkadaşım elektronik mühendisliğini kazandı ben eczacılık kazandım. Bu benim ilk tercihim değildi o yüzden ona karşı olan kıskançlığım daha da arttı. Üniversite ikinci sınıfa kadar seyrek te olsa görüştük sonra ne olduysa koptuk. Üçüncü sınıfın başında arkadaşlarımdan biri beni aradı ve “M. K Trafik kazası geçirdi ve vefat etti” dedi. İnanamadım, o an onu aslında ne kadar çok sevdiğimi fark ettim ama çok geç olmuştu. Hiç anlamamıştım, yaşadığım rekabet sevgimin üstüne bir moloz yığını bırakmış ve ona yaklaşamamıştım. Bunun suçlusu sadece ben değildim. Ne yazık ki ailelerimiz ve öğretmenlerimiz bizleri bu yarışa sürüklüyorlardı. Hırs yapıp üniversiteyi kazanıyorduk ama dostluğu arkadaşlığı ve gerçek sevgiyi kaybediyorduk ve bunun sorumlusu sadece biz değildik…” (S. K)

Üniversite son sınıfta okuyan bir gencin mektubundan alıntıladığım kesit, günümüz anne baba ve eğitimcilerinin çocuklara empoze ettikleri, donuk, sevgisiz ve bencillik kokan o hayat görüşünü özetliyor. Çocuk yaşamının en güzel döneminde birlikte yürüyeceği arkadaşlarıyla karşı karşıya geliyor ve onlara husumet besliyor. Çocuk sevmeyi ve paylaşmayı öğrenebileceği arkadaşını artık alt etmesi gereken bir rakip olarak görüyor. Çocuk hayatı sadece bir yarış olarak görüyor ve ne olursa olsun yarışı önde götürmeliyim diye düşünüyor. Sadece başarıya kurgulanan çocuk yaşamının ileriki yıllarında bazı sorunlar yaşıyor:

1- Çocuk başkalarının acılarını anlayamıyor, çünkü zihninde başkalarına ait bir yer yok.

2- İnsanlarla ilişkilerinde yarış ve rekabet içinde oluyor. Yarışı birinci olarak bitiremediğinde ise güvenini kaybediyor.

3- Kendisi için tasarlanmış bir rolü oynuyor ve hiçbir zaman kendisi olamıyor