UYARISI OLMAYAN VURGUN, VURGUN SAYILMAZ
“Siz bu fon vurgununa, fon skandalına karşı vatandaşı, yatırımcıyı, iktidarı neden uyarmadınız?”
Ortaya karışık suçlama, yargılama ve infaz baskısını bir cümlede hissettirerek gereğini yapmaya çalışmış bir medya elemanı.
Peşin kabul edilen vurgunun ve skandalın mağdurları sıralanmış: Vatandaş, yatırımcı, iktidar.
Son kelimede ise, yapılmayan görev dolayısıyla, gereği düşünülecek bir geleceğe hazır olunması istenmiş ekonomistlerden, ekonomi yazarı gazetecilerden.
Yapılmadığı tespit edilen ve belgelenen görevin adı, uyarmama. Eleman sebebin peşinde: Neden?
Zanlılar, savunma moduna sokulurken bu algı metoduyla, iktidarın mağduriyeti de abdest ve namaz örnekli söylemlerle millete paylaştırılır.
Vurgun, skandal, vatandaş, yatırımcı, iktidar…
Bu beş kelimede Türkiye var, fakat muhalefet yok!
Bir yıldır Meclis tutanaklarına yazdırdık, haykırışları muhalefet sözcülerinin, dikkatlerden böyle saklanır, algı meslekli gazete elemanlarının yazı ya da TV konuşmalarıyla.
Zeka özürlü görüntü mü, ne gam?
MEKKE ORADA, LONDRA KAFASINDA
“Mekke İttifakı denince yüzünü buruşturanların %95’inin derdi ‘Mekke’ sözcüğüyledir. Mekke’yi çıkar Londra yaz, hepsi yuppi der.”
Gereğini yapacaklara örnek sayılınca bir gazeteci, istatistik bilimi de emrine girer; şöyle bir baktığında yüzünü buruşturan yüz kişiye doğru, 95’inin temel dertlerini hemen anlar; stetoskop aleti kullanmadan, öksürünüz demeden.
Mekke’yi istemezler ama Londra’ya bayılırlarmış.
Neden Londra?
“Mekke İttifakı”nın Londra İttifakı da olabileceğini, farkın sadece şehir adından kaynaklı olduğunun bir itirafı mıdır bu, yoksa bir özel bilgi midir?
Mekke’yi çıkarıp Londra’yı yazmak ihtimalinin varlığını dahi düşünmek, kendi anlatımıyla sorarsak, Mekke sözcüğüyle uyuşamadığını çağrıştırmaz mı meraklılara?
“Yuppi” denmesine gelince…
Kim, nerede, ne zaman “Yuppi” demiş veya yuppi diyenleri kınayan yazılar nerede yazılmış, ya da iktidarın hangi sözcüsünün “Yuppi denmesine karşıyız, soruşturma başlatılmıştır” gibi bir demeci var.
Londra kültürünü yuppi denmesine kadar bilen sayın yazar, Mekke Antlaşmasını kabul etmeyeceklerini ilan edenlere iftira veznindeki bu savunmasını, “Yuppi” diyerek yazmış olmalı.
*
İsmin, muhtevadan öncelenmesi, antlaşmayı kabul etmeyenleri incitmeye ve engellemeye matuf bir gerekçe yapıldığında, tarihimizden bir anekdot cevabımız olur.
Bayezid-i Bistami Hazretleri, bir kere giyip çıkarmak için cübbesini isteyen birine derki: Değil cübbemin, tenimin içine girsen faydası yok!
BEN NE DERİM, TAMBURAM NE ÇALAR
“Bizim abdestimizden şüphemiz yok ki namazımızdan şüphemiz olsun.”
Tutuklanan bakan Fatma Betül Sayan Kaya’nın yerine atanmış Sayın hülya Terzioğlu’nun, durumlarını ve konumlarını bu cümleyle ifadesi de sosyal medyada paylaşım malzemesi oldu.
Ne istedilerse verilen FETÖ örgütünün, istediğini almayı, “Abdestliler gelsin, namaz kılanlar gelsin” gerekçelerine sığdırmasını hatırlatan Sayın Bakan’ın bu demeci, bir talihsizlik olmalı.
Türkçemizde Sayın Bakan’ın amel eylemlerini kullanmadan meramını anlatacağı güzel deyimlerimiz de var. Nutuk yazıcılarına örnek olsun diye birini yazalım: “Çiğ yemedik ki karnımız ağrısın!”
Hem burada yemekten bahsedilirken, hazım güçlüğü yaşanmadığı da var; yani geri çıkarma yok!
BİZE SERDENGEÇTİ DERLER!
“Volkan gibi lav atmış, ne susmuş ne sönmüşüm
Ben bu iman uğruna çılgınlara dönmüşüm!”
Destansı mücadelesi, efsane beyitinde etiketlenen rahmetli Osman Yüksel Serdengeçti’miz de bir 10 Kasım’da vefat etmişti.
Hayatta iken sohbetlerini dinlediğim ve bizi, olacak 15 Temmuz’un İzmir’de hazırlanan “başı” için uyaran, gazetemizin yazarı rahmetli ağabeyimizi, ilk baskısı 1957’de yapılan “Gülünç Hakikatler” kitabındaki benim üslubumla örtüşen iki fıkrası ile anmak istiyorum.
“ATATÜRK VE KÖYLÜ
Atatürk, Trakya'da maiyeti ile beraber dolaşıyormuş. Yolda çift süren yaşlıca bir köylüye rastlamışlar. Atatürk, bu vatandaşa sormuş:
– Sen Kemal Paşa'yı tanır mısın?
Köylü:
– Gözümle görmüş gibi biliyorum: Ak sakallı, nûranî yüzlü, kimseyi incitmez, beş vakit namazında bir zat! demiș.
Atatürk'ün yanındakiler gülmüşler: «Paşam, bildirelim mi?» demişler. Atatürk:
– Dokunmayın adamcağıza, varsın öyle bilsin. Köylünün hayalini bozmayalım.
Bizim dinsizler, bu kadar inceliğe bâri riayet etseler...”
“ŞEHZADELER - ŞEFZADELER
15.9.1948 tarihli «Ulus» Gazetesinde şöyle bir yazı okumuştum. Ben o zaman hapishanede idim.
«Cumhurbaşkanımızın ikinci oğulları tahsil için Amerika'ya gittiler.»
Hep biliriz ki, Birinci Murat, İkinci Mehmet, Üçüncü Selim gibi tâbirler, Padişahlar, şehzadeler için kullanılır. Saltanat düşmanı C. H. Partisi ve onun gazetesi olan «Ulus» Cumhurbaşkanımızın küçük oğlu diyeceğine, bir saltanat ağzıyla, «İkinci oğulları» diyor. Hele şu «oğulun kuyruğundaki «ları» ile «gitti» nin sonundaki «ler» huluskârlığın müstesna bir nümunesidir. Demek ki Türkiye'de değişen bir şey yok. Sultan gitti, şef geldi, şehzadeler gitti, şefzadeler geldi.
Yaşasın inkılâp!”
