İktidar büyük bir çaresizlik içinde sürekli artıp giden fiyatları düşürmenin yollarını arıyor.
Bu konuda ellerinde fazla imkân olduğu söylenemez.
Yapabildikleri tek şey temel gıda ürünlerinden alınan KDV oranını yüzde sekizden yüzde bire indirmek!
Peki, bu ne demek oluyor?
Bu aynen şu demek oluyor?
Raflardaki tüm malların kepçe ile artırılan fiyatlarını çay kaşığı ile indirmeye çabalamak!
Dikkat buyurun:
Kepçe ile yapılan zamlara karşı yapılan vergi indirimleri çorba kaşığı ile bile değil!
Sadece çay kaşığı ile!
Ekonomistler alınan kararın raflardaki etiketlere yansıyıp yansımayacağını tartışıyorlar.
Çoğunluk “yansımayacağı” görüşünde!
Ama diyelim ki yansısın!
Sokaktaki vatandaşın kârı ne?
Vatandaşın kârı yüzde yedi olacak!
Yani yüz liralık alışveriş yapmışsa doksanüç lira, bin liralık alışveriş yapmışsa dokuzyüzotuz lira ödeyecek!
Zamlar gelirken “sağanak” gibi geliyor! Ve on-onbeş liralık fiyatlar bir anda otuz-otuzbeş liraya çıkıyor!
Ama indirimler öyle olmuyor!
İndirimler “ahmak ıslatan” türünden hafif hafif oluyor.
Tabir caizse vatandaş “indirim yapılıyor” diye oyalanıyor.
Yani vatandaşın beşyüz-altıyüz liralık alışverişi zamlarla bir anda bin liraya çıkarken bin liralık alışverişi ancak dokuzyüzotuz liraya iniyor!
Evet, bir çaresizlik söz konusu!
Ekonomi uzun ince bir yolda!
Her geçen gün durum biraz daha kötüleşiyor.
Çay kaşığı ile yapılan iyileştirmelerin hiçbir derde derman olmayacağı aşikâr değil mi?
Belli ki atılan bu adımlar hiçbir derde derman olmayacak ama ekonominin başında olanların da yapabilecekleri fazla bir şey yok!
Ekonomiyi de ülkeyi de zor günler bekliyor.
Bu günleri kazasız belasız atlatabilmek en samimi dileğimiz.