Bismillâhirrahmanirrahîm!
DÜNYANIN genel gidişatı, sıradan bir insanın bile ilgisini çekecek kadar anlaşılır durumda. En çok neyi konuşuyoruz? Savaş, çatışma, soykırım, işgal, silah, gerilim, terör gibi şeyleri değil mi? Savaşı “vazgeçilmez yöntem” olarak seçmekte ABD ve İsrail önde koşuyor. Küresel sömürgeciler de onların izindedir. İslâm dünyasının amiral gemisi ve ağabeyi özelliğindeki Türkiye, Tanzimat’tan bu yana, Erbakan Hoca’nın dönemi hariç, bir türlü Batı’nın yörüngesinden kurtulamadı. Durmadan patinaj yapıyor.
Savaş çığırtkanlığı yapan ABD ve İsrail, 3 Kasım ve 27 Ekim seçimlerinde derslerini aldılar. Brezilya ve Sırbistan seçimlerini de ABD ve İsrail karşıtı; Filistin ve barış yanlısı adaylar kazandı. ABD ve İsrail Ekim’in son haftası ve Kasım’ın ilk haftasında, 2’si içten ve 2’si dıştan “4 uyarı” aldı. Alışmış kudurmuştan beterdir. İsrail ve Trump’ın değişmez karakteri var: Yakma, yıkma, öldürme… Kan ve gözyaşından besleniyorlar.
Dünyada savaş tamtamları çalmaya başladı. Liderler bunu ilan etmekten çekinmiyorlar. Slovakya Başbakanı Robert Fico, Avrupa’nın askerî ve silahlı çatışmaya sürüklendiğini şu sözlerle anlattı: “Avrupa çapında bir askerî çatışma ihtimali bakımından; durum, hiçbir zaman bu kadar ciddi ve gergin olmadı.” (18 Ekim 2026)
Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov’un da, “Batı bizimle savaşa hazırlanıyor” diyerek Ukrayna krizini artıracak, Avrupa’ya sert bir dille gözdağı veren, dengeleri değiştirecek sürpriz açıklamalarına şahit olmuştuk. (19 Ekim 2026)
UYANIK OLALIM
DİKKATLİ, uyanık olalım; ama zalimler karşısında kesinlikle “teslimiyetçi” olmayalım. Her dönemde savaş arızîdir. Aslolan “barış”tır. Zulüm ve kötülük devamlı olamaz. Her dönemde adalet ve barış revaçtadır. İş bunu kendimize kabul ettirebilmektedir. Zafer, önce komutanın zihninde kazanılır. İnsan önce zaferin iyilerin hakkı olduğuna inanmalıdır. Daha bunu kendine kabul ettiremeyen, kendisine yenilmiş demektir. Yenilen, başkasına bir şey kazandıramaz.
Ümitvar olmayı gerektiren çok sebep var. ABD ve İsrail, kendilerini “yenilmez güç” olarak gösteriyorlardı. Bir avuç Gazzeli mücahit ABD ve İsrail’in kibrini kırdı. Onların da “yenilebileceğini” gösterdi. Bunu kendileri de itiraf ediyor. İsrail eski Başbakanı Naftali Bennette, “Gazze savaşını kaybettik” diyerek ekledi: “Soykırım uygulamamıza rağmen, hem Gazze’de, hem Lübnan’da savaşın dip noktasındayız.” (Millî Gazete, 23 Ağustos 2026)
Ülkelerindeki seçim yenilgileri ve dünyada herkesin onlara mesafe koymasına rağmen Trump ve Netenyahu’nun çılgınlık ve kabadayılıklarını sürdürebilmeleri mümkün değildir. Trump’ın, İsrail’e vermeyi vaat ettiği 4 milyar dolarlık yardımı durdurması kararı karşısında, İsrail Cumhurbaşkanı İsaac Herzog şaşkına döndü: “Bu durum beni yıldırım çarpmışa çevirdi.” (Millî Gazete, 7 Kasım 2026)
ABD medyası, Trump’ın İran bataklığında köşeye sıkıştığını yazdı. ABD Genelkurmay Başkanı Dan Caine ve Washington yönetiminin tepe isimleri, askerlerin tabutla gelmesinden korkarak, bu bataklıktan nasıl kaçacaklarını düşünüyorlar. (CNN İnternational, 9 Ağustos 2026)
BARIŞTA HAYIR VARDIR
FAŞİST anlayışla, savaş yöntemini kullanarak insanları katledenlere karşı; toplum olarak “hep birlikte” barış ve diplomasiyi öne çıkarmak zorundayız. Açıkça görüldü ki, savaş her iki tarafa da “ölümcül” ve “kalıcı” zararlar veriyor. Küslük, savaş, çatışma ve kavganın kazananı olmaz. İki tarafa da zarar verir. Çin bilgesi Sun Tzi’nin diplomasiyi işaretleyen şu sözü kulağımıza küpe olsun: “En büyük zafer savaşmadan kazanılandır.”
Allah Resulü (S.A.V.) Mekke devletini “Hudeybiye Barışı” yoluyla yendi. Mekkeliler, on seneliğine de olsa İslâm davetini durdurmak için “barış” istediler. Allah Resulü (S.A.V.) risk ve sıkıntısına rağmen “barış” elini geri çevirmedi. Müşrikler “barış” konusunda samimi olmadıkları için emellerine ulaşamadı. İslâm daveti yeryüzüne “barış” yoluyla ulaştı.
“Barışçı” olacak; diplomasiyi sonuna kadar zorlayacağız. Buna rağmen saldırıya uğrarsak, küre-yi arzı patlatıp düşmanın üzerine ineceğiz. Bir avuç “savaşçı”ya karşı, “barış ve diplomasi” düzenini kuramazsak, insanlık olarak bizlere de yazıklar olsun!
Halklar “siyasi gücün önemi”ni iyi kavramalıdır. “Karar mercii” orasıdır. Biliyorsunuz, Gazze için mitingler, yürüyüşler, basın açıklamaları yaptık. Spor, resim ve müziğine kadar güzel etkinlikler düzenledik. Bunlar, acıyı kitlelere duyurmak için güzeldi. “Karar verici” siyaset kurumu olduğu için savaşı durduramadık. Bunun yolu diplomasiyi işletmek; fayda vermeyince de Gazze’ye asker göndermekti. En kestirme yol, “barışçı” ve insanlık için çalışacak yöneticileri seçmektir.
