Koltuğumun altındaki matris kalıbının içine koyduğum yüzelli adet
gazeteden hergün en az yüz tanesini sattığım ve iki buçuk lira
kazandığım o yıllarda ben ortaokul öğrencisi idim.
Genelde sekiz sayfa olan o gazeteler, arada bir oniki sayfa
olduklarında, bugün oniki sayfayız diye ilan ederlerdi birinci
sayfalarında. Ambalaj için kullanacak esnafların da tercihleri oniki
sayfalık gazeteden yana olurdu. Aynı yirmibeş kuruşa iki yaprak daha
fazla almak Varsın o fazlalıkların her iki yüzleri de İstanbul
gazinolarının ve firmalarının reklamı ile dolu olsun.
Hürriyet, Milliyet, Cumhuriyet, Tercüman, Yeni İstanbul, Akşam, Sabah, Son Havadis
Bütün gazetelerin adını sayarak bağırırdık şehrin caddelerinde, pazarlarında, parklarında
Gazete satmaya başladığım o yaz tatilinin ikinci ayında şehrimizin
insanını okudukları gazetelerden dolayı sınıflamamda diğer çocuklardan
önde olmamın sebebi, babamın da o şehirde esnaf olmasıydı. Okuduğu
gazeteden bilirdim insanların durdukları yerleri. Karşımdan gelen daha
cebine elini sokmadan, ben okuduğu gazeteyi uzatıverirdim. Nerden
biliyorsun diye bakmaları hoşuma giderdi.
İlkokulumun müdürü birkaç arkadaşı ile yaklaşıyor. Biliyorumki Akşam
gazetesi isteyecek. Ama bende yok, erken bitti. Cumhuriyet gazetesi
uzatıyorum.
- Cumhuriyet vereyim. Bugün paralelini okuyun. (Şimdilerde aktüel olan paralel kelimesini, o gün ben de mi kullanmıştım )
Öğretmenimin tepkisi sertçe.
- Aynı şey değiller.
- Ben de okuyorum! Diyorum ama, almıyor uzattığım gazeteyi. Yanımdan
geçerken konuşmasından duyduğun ecmainlerden kelimesini, babamı
anlatmak için kullandığını sandığım o müdür öğretmenim aynı zamanda
komşumuzdu bizim. Babamı iyi tanırdı. Gazete satmak için gittiğim ve
okulumuzun da bulunduğu Tekke mahallesinin camisinde çok görmüştüm
ikindilerde, halbuki ben de onu.
Okuyorum, dedim. Yaz günlerinin ikindiden sonraki uzun saatlerinde bir
bankın üzerinde veya bir ağaç gölgesinde oturur, artık iyice azalan
gazetelerden birer birer çekerek, sabırla okurdum. Hangi gazetenin
neresinin okunacağını daha ikinci haftada çözmüştüm. Gazeteyi sattıran
yazarların makaleleri ve siyasi kulisler, en fazla takıldığım yerlerdi.
Bir gazete sayfasının baskı tekniği ve harf karakterlerine baktığımda,
onun hangi gazeteye ait olduğunu bilirdim, adı yazılı olmasa da..
Öylesine farklılık vardı aralarında. Satış miktarları ise takıldığım bir
diğer nokta idi. Beş tane gelen Sabah gazetesi hiç iade olmasın
isterdim ve bunun için uzak saydığım Sümerbank önüne giderdim öğleden
sonraları. Çünkü dağılan yüzlerce işçinin arasında bir tane sabah
okuyucusunun olduğunu tesbit etmiş ve zihnime kayda almıştım. Gerçi
bazen bugün almasam olmaz mı bakışlarıyla karıştırırdı ceplerini ama, o
da bilirdi benim oraya bir adet de olsa Sabah gazetesini satmak için
geldiğimi.
Zorlanmak kelimesinin aklınıza gelmesi doğrudur burada. Bıkakın işçi ve
memur sınıfını, esnafların çoğunun da gazete almaması ve birkaç dükkan
ötedeki komşusunun gazetesini okuması, yirmibeşkuruşun kıymetindendi.
Gazete almak zordu ya da zoruna giderdi insanların. Belki de okuyacak
çok fazla yazı bulamadıklarından Maçların neticelerinin ve yorumlarının
olduğu pazartesi günleri, gazetelerin en fazla elde olduğu günlerdi.
O yaz gazete satışından kazandığım ve biriktirdiğim paranın tamamını
yazayım ki; o yılları anlamanıza, elbette cep telefonu nesli için
söylüyorum bir kolaylık sağlasın; İki yüz yetmişbeş lira
Şimdi gelelim 1973 yılına.
Ben yirmi yaşındayım ve büyük oğlum daha iki buçuk aylık. Annesi ile
babamın evinde. Ben İstanbul Üniversitesi nde birinci sınıftayım.
Vefa daki ilim yayma yurdu gideceğim her yere yakın. Okuluma, MTTB ye, Sultanahmet e, Beyazıt a Fatih e Eminönü ne.
1973 yılı dedim. Yeni yılın ilk ayı. Bir sabah Şehzadebaşı ndan
geçerken, çıkacağını duyduğumuz Milli Gazete nin ilanını görmeyeyim mi
Milli Gazete 12 Ocak ta çıkıyor!
İlanda yazılı kelimeler bu kadar. Lakin bu birkaç kelime yetiyordu sevinmemize ve o günü beklememize.
Gidebildidiğim her yerde gördüğüm o ilanların, MTTB deki ve yurttaki
bazı arkadaşlarıma benim anladığımı anlatmamasına o günlerde çok
şaşırıyordum. Vefa yurdunda duvar gazetesi hazırlarken, o bazı
arkadaşlarımın ne uğraşıyorsun bu kadar, diyen bakışlarını gördüğümde de
şaşırıyordum.
Milli Gazete nin çıkışını istiklalimizi ilan etmek gibi mi anlamıştım
11 ocak akşamı. Yurdun girişindeki küçük odada oturuyorum ve gelen
arkadaşlarıma bakıyorum. Kim elinde bir milli Gazete ile gelecek Çünkü
burası İstanbul du ve burada yarınki gazeteleri akşamdan sonra okumak
imkanı vardı.
Yağan karda fazla üşümemek aceleciliğiyle içeri giren arkadaşlarımın
hiçbirinde gazete yoktu. Sultanahmet i, Cağaloğlu nu aşarak gelenlere
sormam da bir netice vermemişti.
Çeketimin yakasını kaldırdım, düğmelerini ilikledim ve hızlı adımlarla
çıktım Vefa dan. Şehzadebaşı, Beyazıt Meydanı, Cağaloğlu nda da hız
kesmek yok. Kar yağıyor ve yollar çok sakin. Üretmen hanın
merdivenlerinde nefeslenip, Milli Gazete yazan kapıyı tıklatıyorum.
-Milli Gazete istiyorum!
Baskıda imiş. Matbaayı biliyorum. İncili Çavuş Sokak ta. Bir koşuluk
yer. Bodrumdaki matbaanın kapısından gördüğüm, rotatifte dönen Milli
Gazete lerdi. Birbiri peşisıra akan o gazetelerden birini çekiyor baskı
ustası. Evirip çeviriyor. Destesine koyacağında ben sesleniyorum.
-Onu bana verir misin
İncili Çavuş sokak, Sultanahmet durağının hemen dibinde.
Ama kim bekleyecek bu kış gününde Şehzadebaşı ndan geçen Edirnekapı
troleybüsünü. Hem bilet de yüzyirmibeş kuruş. Elli kuruş ödeyeceğimiz
pasolarımızı daha vermemiş belediye. Divanyolu ndan yürüyüverdim
yukarıya doğru...
Yurda geldiğimde koynumdan çıkardığım Milli Gazete yi herkese gösterdim.
- Beyler! Milli Gazete miz çıktı!
Hemen ertesi yıl, Konya Yurdu ndayım ve şu anda da patronum olan Ömer
Yüksel Özek, o günlerde yayına hazırladığımız Gençlik dergisinin
sahibi.
Bu yüzdendir ve hakkıdır, beni tanıştırdığı herkese, yazarlığa benim dergimde başladı, diyerek takdimi.
İlk hikayemin yayımlandığı o dergi ve sonraki yıllar, MTTB deki Çatı ve
Milli Gençlik yıllarım Rahmetli Sedat Yenigün ün sen yazacaksın dediği
yıllar ve... O yıllar ayrı bir yazı konusu.
Sonra geldik mi 1983 yılına.
Mustafa Özdamar elimden tutarak getirdi diye anlatacağım Milli
Gazete nin Topkapı tesislerindeyim. Yazı işlerinin masasına, Mustafa
ağabeyin elin boş olmasın, bir yazı hazırla, emriyle yazdığım yazıyı
koyuyorum.
Yazı İşlerindeki uzun sakallı Necdet Kutsal ı ve sakin tavırlı A.Kadir Türker e diyor ki Mustafa Ağabey:
- Necati nin burada yazmasını istiyorum!
Bir gün sonra yazı işleri masasına bıraktığım o yazının, Ortadoğu ile
ilgili bir yazıydı, birinci sayfada, başyazı olarak yayımlandığını
görmeyeyim mi
Otuz yaşındaydım ve Milli Gazete yazarı olmak heyecanının uykularımı böldüğü günlerin başlangıcındaydım.
Derken geldik mi 2014 yılına.
İstanbul un yüzünün ağardığı (Milli Gazete nin çıkışı ile ilgili kendi
esprisi) o günden beri kaç yıl geçmiş. Şunu öğrendim: İnsanların yaşları
artarmış ama heyecanları ilk canlandıkları günde kalırmış.
Rahmetli valimiz Hazım Oktay Ağabey e bir sorusu üzerine kedimi anlattığım o cümlem ile bitireyim sözümü.
- Yaşım kırka dayandı, saçlarıma ak düştü, İhtiyar oldum!
Beni Koru
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Pensilvanya ya ünlü gazeteci Fehmi koru yu göndermiş.
Sükunet tavsiyesi veya benzer ihtimalleri seslendirerek..
Benim iki merakım var.
Birincisi, Sayın Abdullah Gül, Pensilvanya da ikamet eden zatı, kendisininde bakan olduğu hükümete cephe aldığını tv kanallarını dolaşarak ilan ettiğinde de, mektup yazarak, faks çekerek yahut aracılar salarak ikaz etmiş midir ya da tavsiyelerde bulunmuş mudur
İkincisi o mektubu götüren ve getiren ünlü gazeteci, böyle bir eylemi Ankara içi olduğu için mi kabul etmemiştir
Yavrum Mesut Ve The Şapgalı Baba
-Alo! The Sapgalı Baba mektup gitmiş yahu.
-Nereye gitmiş yavrum mesut Binaenaleyh Platini ye mektup gitmesi yeni bir şey değilki. Adamcağızın fevkalade mektup manyağı olması kaçınılmazdır, mecburidir, şarttır.
-Kafiyeyi bırak the şapkalı baba. Mektup Amerika ya gitmiş yahu.
-Yolunu mu şaşırmış. Bihaenaleyh Obama telefonlara çıkmıyor mu imiş Ben bir telefonu kaldırsam, yirmi devlet başkanı çıkardı karşıma..
-Amerika dan mektup gelmiş the şapgalı baba. Senin hiç haberin yok yahu.
-Hangi sokakta topal karınca var, benim haberim vardır yavrum mesut. Binaenaleyh Johnson, İnönü ye mi göndermiş mektubu Benim koltuk için acele ve fevkalede hazırlanmam gerek.
-Sen benim çocukluğuma döndün the şapgalı baba. Adam bir mektubu iki kişiye okutmuş yahu.
-Bize de selam var mı o mektupta Binaenaleyh Amerika dan ne geldi de başımızın üstüne koymadık
-Bu mektup, senin öptüğün o mektuplardan değil the şapgalı baba. Sen beni koru, ben seni koruyayım yahu
-Kim, kimi neden koruyacak Binaenaleyh mektup kimi koyuyacak Koruyan şimdiye kadar neyi korumuş da bundan sonrar neyi koruyacak Korunma duygusu fevkalade zayıflıktır, yalnızlıktır, çaresizliktir.
-Sen beni mektupsuz korumuştun değil mi The Şapkalı Baba. Bende mektup isterim yahu.
-Benden ne istiyorsun yavrum mesut Bihaenaleyh postacı denilen bir meslek var. Çantalarında fevkalade mektuplar vardır. Bir tane de sen al.
-Ben elden mektup istiyorum the şapkalı baba. Bana da getirsinler yahu.
-Ben daha elden ayaktan düşmedim yavrum mesut. Bihaenaleyh her yöne mektup yazmassam namerdim. Okyanus ötesinin adresi neydi yavrum Mesut
Ellerini Genel Başkan ın omuzuna atan gazeteciler!
1990 lı yıllardı
Parlamento nun uzun ve loş koridorlarını karış karış arşınladığım yıllar
ANAP ın Genel Başkan değiştirdiği ve akıl almaz bin bir türlü iddianın
dile getirildiği, adeta Bizans oyunlarının sergilendiği o Genel Kurul
öncesi fırtınalı günler
Tam da o günlerde, bir hafta sonu TBMM de parti gruplarının yer aldığı 2. katta öylesine dolaşıyorum
Bir Genel Başkan odasından gelen yüksek sesler dikkatimi çekti
Sekreterlik makamında kimsecikler yoktu
Bu durum, o anda orada bulunanların planlı bir araya gelmediklerinin bir işaretiydi.
Muhtemelen, TBMM nin yanından geçerken, Hadi makama gidip gazetelere bir göz gezdirelim... hesabından bir ziyaretti.
Merak ettim
Seslerin geldiği kapının koluna basıp hafifçe araladım..
Gördüğüm manzara şöyleydi;
Her ikisi de popüler, her ikisi de çok bilinen ve tanınan 2 gazeteci,
kollarını Genel Başkan ın omuzlarına koymuş, liste üzerinde isim
hesabı yapıyorlardı..
- Bu bizden, kesin bize oy vereceğini vaat etti, şu isim muallakta,
üzerinde biraz daha çalışmak lazım. Şu ise tamamen muhalif, umutsuz
vaka, hiç uğraşmaya gerek yok!..
Beni gördüklerine nedense hiç şaşırmadılar, bozulmadılar, paniklemediler
Hafif bir selam vererek kapıyı dışardan kapattım..
Ve final
* O gazetecilerden biri, 28 Şubat sürecinde önemli bir Kuruma Genel
Müdür ve Yönetim Kurulu Başkanı oldu. Sonrasında sırra kadem bastı.
* O gazetecilerden diğeri, halen bilinen bir gazetede köşe yazarı. Aynı
zamanda TV lerde tarafsız ve bağlantısız! yorumlar yapıyor. Farklı
bir kulvardan Genel Başkan a akıllar veriyor, şimdilerde Yakından
tanıyorsunuz
Benim merakım ise başka;
-Acaba, günümüzde de kollarını Genel Başkan omuzuna atan gazeteciler, köşe yazarları, TV yorumcuları var mıdır
Sizce!..
Not: Adnan Öksüz ün Milli Gazetedeki 23 Eylül 2013 tarihli yazısını okumuş muydunuz
SAF SAF
Görme, duyma, karışma!..
Müslümanlık bu değil,
Biz Kur an okuruz,
birileri safsanmasın;
Kötülüklere dur,
iyiliğe geç denmezse,
Böyle saffı kimse,
bir ileri safsanmasın
KURT ULUMASIDeprem alarmını, hayvanlar bile duyar,
Karıncalar kaçar, fil haykırır, kurtulur.
Büyük bir depremin, Kuran da alarmı var;
Allah ın ipini sıkı tutan kurtulur.
Ekrem Şama
