Kendimizi bildiğimizden beri bir yoldayız. Bu yol bizim
istikametimiz.
Yolumuzu ve yönümüzü yitirmeden, istikamet üzere
olduğumuzun bilincindeyiz.
Bilinç, bir şeyin farkında olma, ne yaptığını bilme
eylemi. Ruhu ve düşüncesi.
Müslüman ız. Müslüman olmakla şükrümüzü ne kadar
yinelersek yineleyelim azdır. Allah bizi bu yol üzere kıldığından beri
sapmadan, bir endişe duymadan yürüyüşümüzü sürdürüyoruz. Eksiklerimiz olabilir,
kimi zaman yanılabiliriz. Aslolan bu yol üzerinden sapmadan sürdürmek.
Bu zamanda en önemli duruşlardan biri.
Karşımıza, bizi yoldan çevirecek çok şey ve neden
olabilir. Dünyalıklar, zevkler, hazlar, heyecan verici hâller bir anlıktır
bütün bunlar. Bütün zorlukları, çileleri, yorgunlukları göze alarak yol
yürüyoruz.
Dünya hazları anlık da olsa heyecan verir, zevk tattırır.
O anlar geçtikten sonra olan pişmanlıklar bizden çok şey alıp götürür. Önemli
olan o anları yaşamamaya, tuzaklara düşmemeye, yanlışlara sapmamaya özenmek.
Kendimizden sorumluyuz ilk elde. Yakınlarımızdan, akraba
ve komşularımızdan ve bütün insanlıktan da.
Yoldayız. Bu zaman insanı yanılsatan, küçümseten,
aşağılatan karşı şeyler olabilir. Bugünün en büyük sorunu teknolojinin,
sanayinin, silâhların bizim dışımızdakilerin ellerinde olması. Bu, küçümsenilecek
bir durum değil. Eksiklerimize, yol yürüyüşümüzdeki aksamalara, azim
eksikliğimize, dikkatsizliklerimize bakarız. Bunların giderilmesi zor değil.
Yol üslubumuzda değişiklik yaparız. Hızımızı artırırız, daha dikkatli adım
atarız. Yolculuğumuzda ve adımlarımızdaki hayırlı olan edimlere bakarız. Neyin
nasıl iyi ve hayırlı olduğunu düşünürüz.
Yol uzun. Biz yolun bir yerinde bir durağında beklemek ve
ayrılmak zorunda kalabiliriz. Ardımızda yolumuzu sürdürecek kimseler var mıdır,
güvenli yol arkadaşlıkları edinmiş miyiz, bizi yalnız bırakmayacak yol
arkadaşlarımız var mı Sevgili Efendimiz büyük yolculuğuna çıktığında yanına en
sevgili dostunu aldı: Hz. Ebû Bekir. Ona: Dostum dedi. Benim bir dostum var
o da Ebû Bekir dir buyurdu. Diğerleri arkadaşlarım ve kardeşlerimdir dedi.
Dostluğa derin anlamlar yükledi. Bundandır ki: İkinin ikisi denildi Hz. Ebû
Bekir e. Bu, özel bir tanıtlamaydı.
Yolculuğumuzda nerede olduğumuz önemli. Dönüp geriye
bakmanın, oyalanmanın zamanı değil. Bize biçilmiş olan yol kesitini aşıp
geçeceğiz, geçmemiz gerekiyor. Yarım kalan yolculukların vebali üzerimizde.
Sorumluluğumuz altında olan bölümde neler yapıyoruz o da önemli. Yol boyunca
bırakacağımız izler, eserler bizim için geride kalacak önemli eylemlerimiz
olacak.
Eskiler yol boyunca çeşme, han, barınak, meyve ağaçları
bırakmayı ilke edinirlerdi. Bir başkasının ayağına takılmaması için taş, hatta
bir çıkıl ve çırpı bırakmazlardı. Bizler de onlara öykünürdük. Köy çocukları
toplanır bir günümüzü bir yol ayırırdık, yolda ne var ne yok toplar atardık.
Bunlar küçük gibi görünen davranışlar. Ama bunlar bizim yol ilkemizi belirledi.
Bir yoldayız. Bu yolun sorumluluğu çok büyük ve çok ağır.
Elbette Allah taşıyamayacağımız sorumlulukları ve ağırlıkları bize yüklemez.
Taşıyabileceklerimiz kadarı elbette var. Yükümlülük gücümüzün kaldıracağı
kadardır.
Bir yoldayız bu yolda kendimize ne katıyoruz, neler
sahipleniyor ve nelerle yaşıyoruz.
Bu uzun yolculukta bezginlik, yorgunluk belirebilir. Her
yolculuğun durak anları ve soluklanma anları var. Bunlar daha çok mesafe kat
etmemiz için zorunlu ve gerekli.
Dört bir yanımız kan gölü. Müslümanlar baskı altında ve
kuşatılmışlar. Bu yolculuk bizim onlara öncülük anlamına gelir. Yol bulmalarını
sağlayabilir. Yanlış yollara sapmayı engelleyebilir. Geleceğimizi daha bir
güvenli kılabilir.
Biz yol için varız. Yol bizim önümüze konulmuş bir olanak
ve hizmet. Biz anlamsızlık için yaratılmadık. Anlamımız bizim yolculuğumuzda.
Yolumuzu emin adımlarla yürürsek bizi gitmeyi arzuladığımız yere salimen
ulaştırır. Bunun başka bir yolu da yok.
