Halk Ekmek büfeleri önündeki uzun kuyruklar hepimize ar vermekte.
Çok zor gelmekte.
Batılıların televizyonlarında yayınlaması ayrı bir hançer yarası.
El ne der bir yana.
Halkımızın giderek yoksullaşması yüreklerimizi yakmakta.
Toplumun her kademesinden insanımız kan ağlamakta.
Her zaman süt aldığım komşum, oldukça üzgün özür dileyerek, istemeyerek yine zam yaptıklarını söyledi.
Son haftalarda sütün fiyatı kısa sürelerle üst üste arttı.
Zam neye gelmedi ki.
İğneden ipliğe her şey ateş pahası.
Fakat kadıncağız ne kadar üzgündü.
Dağlar yıkılmış da altında kalmış gibiydi.
“Ne yapayım yem çuvalına her hafta yüklü bir zam yapmaktalar.
Müşterime ne cevap vereceğimi şaşırmaktayım.
Bu gidişle inekleri satıp kaldıracağım, insanlara mahcup olmak bana azap vermekte.”
Komşum ne kadar kederliydi.
İneklerin kaldırılması meselesi, üzücüydü zira ben bu köye yerleşeli 20 yıl oldu, ilk geldiğimde inekleri olan birkaç hane vardı taze süt üretiminde bulunmakta idiler.
O yirmi yıl içinde üç aile, hayvanların ahırını villa yaptı yüksek fiyata kiraya verdiler.
İstanbul’un bir köyünde, o da benim bildiğim bir sokakta oldu bunlar.
Diğer yerlerde belki daha da hızlı oldu hayvancılıktan uzaklaşma.
İşte böyle böyle yok olmakta hayvancılığımız.
Fakat komşumun endişesi daha büyüktü, yüzünden düşen bin parça, yaptığı zamma üzülmekten ayrı daha derin bir tasası vardı:
“Ne yapacağız, gece başımı yastığa koyuyorum uyuyamıyorum, korkuyorum halk sokağa çıkacak birbirinin yakasına yapışacak diye. Yoksulluk, pahalılık, çaresizlik bu denli büyük olmamıştı. Ne günler gördük lakin ben şu sıralar çok korkuyorum uykularım kaçmakta, evlerimizin yağmalanmasından bile endişeliyim.”
Eve dönerken düşünüyorum da komşumun endişelerini ben de yaşıyorum.
Hatta abartıyorsun diye kendime telkin ediyordum.
Lakin bilge bir kadın olan komşum, hiç tahsili olmasa da sezgileri ile hissedebilmekte yaşanan gerilimi.
Dahası aklıma gelince ürpermekteyim.
Suriyelilerin bu öfke patlamasında seçilecek en yakın hedef olacakları kuşkusu ile derinden sarsılmaktayım.
İnsanlar ya yaşadıkları yoksulluğun sorumlusu olarak o çaresiz insanları görürlerse.
Sadece sütçü komşum değil, iş kadını arkadaşım da büyük hastalıklarına karşın ortalığın alev alan pahalılığı, artan döviz fiyatları ile sağlığı iyice bozuldu.
Önceki gün aradığında sesi hüzünlü, acıdan elemden kısılmıştı;
“İşçilere maaşları dolarla ödemekteyiz, gemilerimiz kalkmamakta, limanda her durdukları gün, yüklü paralar ödenmekte, hızla rezervlerimiz erimekte, çok kıymetli iki evimizi, değerinden düşük fiyata sattık, üçüncüsünü satılığa çıkardık, çok zor durumdayız. Dolar yükseldikçe kalbim sıkışmakta, işçilerin maaşlarını nasıl ödeyeceğiz, kara kara düşünmekten, uykularım kaçmakta.”
Ekonomik darboğaz yoksulu derinden etkilemekte, sütçü gibi çalışıp kazanan orta halliyi sarsmakta, zenginin çalıştırdığı işçisine ödeyeceği ücretin elinde olmaması kaoslara sürüklemekte.
Ülke olarak çok zor günlerden geçmekteyiz.
Yaklaşan gerilimin farkında olan salih ve saliha insanlar; ihlaslı gözyaşlarıyla dualara sarılmış, kendi hanelerine gelen ekmeğin şükründeler lakin yoksulların daha da mağdur olduğu şu günlerde samimi niyazları ile ülkemizin selameti için yakarıştalar.
Belki o temiz yüreklerin içten duaları hürmetine bu gerilimi aşarız inşallah.