Ümmet-i Muhammed olarak çok yorgunuz... Oğlunun cayır cayır yanan bedenini tutan Gazzeli babanın elleri kadar yorgunuz... Cuma günü öğleden sonra Han Yunus kentinde bir çadırda çıkan yangında yanarak şehit olan iki evladını kucağına alan annenin gözyaşları kadar yorgunuz. Minik ellerine boyundan büyük iki şişe alarak evine su taşımaya çalışan çocuk kadar yorgunuz. Bu yorgunluk, cehd etmenin bir neticesi değil; miskinliğin, ufuksuzluğun, acziyetin ve hiçbir şey yapamamanın verdiği bir yorgunluk.
Ümmet-i Muhammed olarak çok yorgunuz... “Bil ki çocuklarım senin üzerinde bir emanettir. Bu yüzden onların mescitlerimizin öncülerinden ve Allah’ın kitabının hafızlarından olmalarına ve ilim ehli olmalarına özen göster. Çocuklarımın El-Kassam Tugayları’nın kahraman askerlerinden olmaları için elinden geleni yap” vasiyetini eşi Aişe’ye emanet ederek Rabbine yürüyen şehit Abdurrahman Asalya kadar yorgunuz... Bir mücahidin izinden gitmek için akıttığımız terden, ettiğimiz dualardan değil, ihtilaflarımızdan yorgunuz. Batılıların Orta Doğu dediği yerde mezhepler üzerinden, Türkiye’de tarikatlar, cemaatler ve sivil toplum kuruluşları üzerinden yiyip bitirdik birbirimizi. Bölündükçe Rabbimiz rüzgârımızı da aldı.
Ümmet-i Muhammed olarak çok yorgunuz... “Ey insanlar! Ben açım, konuşacak gücüm yok. Siz de açsınız, dinleyecek gücünüz yok. Namaza geçelim” diyerek Gazze’nin en kısa, fakat yüreklere en ağır gelen cuma hutbesini irat eden imam kadar yorgunuz. Düğününe yedi gün kala şehit edilen Abdullah en-Neccar’ın heyecanla atarken duran kalbi kadar yorgunuz. Dört şehit kardeşini özleyen, bu dünyada yapayalnız kaldıktan sonra onları ziyaret etmek için mezara giderken mezarın başında şehit edilen İbrahim Muhsin’in yüreği kadar yorgunuz. Ölen ağabeyinin cesedi başında ‘‘Müslüman ülkelere söyleyin, gıyabımızda cenaze namazı kılmasınlar, zira biz diriyiz, sizler ölüsünüz’’ diyen Gazzeli yiğit kadar yorgunuz... ‘‘Aşkın bir adı da yorulmamaktır’’ diyen şairin işaret ettiği aşksızlıktan yorgunuz.
Ümmet-i Muhammed olarak çok yorgunuz… Gazze’de zorlu kış şartlarında çadırına dolan suyu tahliye etmeye çalışırken tir tir titreyen kadının bedeni kadar yorgunuz.
Ümmet-i Muhammed olarak çok yorgunuz... Hâl böyleyken ‘‘Nasıl ümitvar olalım, yüreğimizde nasıl heyecan taşıyalım?’’ diye zihnimizde beliren sorular yine Gazze’den karşılık buluyor. Gazze’de yıkıntıların arasında düğün dernek kuran Gazzeli gençlerden ümitliyiz... Esir takası kapsamında serbest bırakılır bırakılmaz kalabalık bir grup Gazze halkına ‘‘Kılıca yönel, kılıcı kullan, biz Muhammed Dayf’ın adamlarıyız’’ sloganını attırarak işgalcilere meydan okuyan Ravda Ebu Ajamiya kadar ümitliyiz... Bunca enkaza rağmen bir çadırda hafızlığına devam eden, yıkıntılar arasında oyunlarına devam eden direne direne büyüyen Gazzeli çocuklardan ümitliyiz. Muhammed Dayf’ın 7 Ekim'in mimarı olan komutanlarla olan toplantı görüntülerini izlerken ümitliyiz... Bizlere rağmen; “ama”larımıza, “fakat”larımıza, “lakin”lerimize, reel politik tanrılarımıza, kanın, gözyaşının, acının ve zulmün bile durduramadığı ticaretlerimize rağmen tüm şecaatiyle işaret parmağını sallayan Ebu Ubeyde’yi yâd ederken ümitliyiz.
Ümmet-i Muhammed olarak yorgun olduğumuz kadar ümitliyiz. Telefonda dertleşen iki yiğit komutan kadar yorgunuz. Muhammed Dayf’a “Ebu Halid... Bütün ümmet için bir derssiniz (örneksiniz). Allah seni korusun, muhafaza etsin ve mübarek kılsın. İnşallah bizi ve seni salihlerden kabul eder. İnşallah Rabbimiz dünyada ve ahirette makamını yüceltsin. Allah’tan bizden ve senden salih amelleri kabul etmesini dileriz” diyen Yahya Sinvar’ın telefonda konuşurken hakim olamadığı gözyaşları kadar ümitliyiz. O gözyaşlarını tekrar tekrar izleyip, tam gözyaşlarını silerken videoyu durdurup yüreğimize ağır gelen o sorulardan ümitliyiz: Yüreğinin atışları takım elbiselerine sığmayan bir adam ağlar mı? Cahit Zarifoğlu’nun dediği gibi ‘‘fil yüreği gibi’’ bir yürek taşıyan adamın kalp atışları hücum yeleğine sığar mı?
“Erkek ağlar mı diyeceksin,
Hayber’in kapısı ağlar mı, erkek ağlar mı…”
