Nasıl başlayacağımı, nereden başlayacağımı bilmiyorum. Belki de karşınızda konuşamayacağım için yazıyorum. Evlatlarımın başı üzerine yemin ederim ki; çok utanıyorum… Annelerinizden utanıyorum. Babalarınızdan utanıyorum. Kundaktaki bebeklerinizden utanıyorum. Sokaktaki köpeklerinizden utanıyorum… Bir gün her şey bitse… Güneş çok güzel doğsa yeniden Gazze’nin üzerine… Gazzeli evlatlar eski neşesine kavuşsa… Ben yine de Gazze’ye gelemezdim. Gazze’ye gelebilmek fikri kalbimi sıkıştırıyor. Sizin uğrunuzda ölmeye layık olduğumuza olan inancımı dahi kaybettim. Rabbimizden merhamet ümit ediyorum.
Ömrümün sonuna kadar boynum bükük gezeceğim. Neyi başarırsam başarayım. Şu Gazze’deki kış manzaralarının kahrı silinmiyor hançeremden… Yutkunamıyorum izzetsizliğimizi… Yutkunamıyorum İslam’ın şerefini ayaklar altına aldığımız gerçeğini… Yutkunamıyorum sizi anlıyormuş gibi yapan sahtekâr sinelerimizi. Çok kızıyorsunuz biliyorum. Bizden nefret ettiğinize eminim. Size yetişemediğimiz için… Sizi zalimlerin zulmüne terk ettiğimiz için… Hiçbir şey olmamış gibi hayatımıza devam ettiğimiz için… Hatta belki bize karşı nefretiniz öyle bir noktaya ulaşmıştır ki… Bizden gelecek hayırdansa, ölmek daha onurlu bile geliyor olabilir. Haklısınız. Sonuna kadar haklısınız. İğrenç varlıklar olduğumuzun biz de farkındayız…
Ama elimizden gelmiyor... Vallahi elimizden gelmiyor. Billahi elimizden gelmiyor. Ümmet-i Muhammed’in liderleri strateji ayağına savaştan kaçıyorlar. Siyonistlerin komutları ile hareket ediyorlar. Sözde kendilerinin ve halklarının konforunu düşündükleri için sizi ölüme terk ediyorlar. Bizim de elimizi kolumuzu bağlıyorlar. Bizi de sindiriyorlar. Bizi de kendi onursuzluklarına dahil ediyorlar. Sivil toplum faaliyetleri ile vicdanlarımızı rahatlatmaktan başka hiçbir şey yapamıyoruz… Artık vicdanımız da rahatlamıyor. Sivil toplum anlamında yapılabilecek her şeyi yaptık. Tatsız tuzsuz tekrarlara döndü eylemlerimiz. İzzetsizliğimiz öyle bir noktaya ulaşmış durumda ki… Allah için yaşamayı beceremediğimiz gibi… Allah için ölmeyi de beceremiyoruz…
Bana inanın diyemem. O haddi kendimde görmüyorum. Sözlerine inanılacak insanlar değiliz. Durumunuzu iyileştirmek, zalimleri cehennemin dibine göndermek adına somut hiçbir adım atamadık. İlk günden beri tek başınıza dövüşüyorsunuz. Biz sadece sizin ölümlerinizin edebiyatını yapabiliyoruz.
Siz doğuyorsunuz. Siz yaşıyorsunuz. Siz cihad ediyorsunuz. Siz şehit oluyorsunuz. Biz sadece bu süreci hikâyeleştirebiliyoruz. Uzaktan uzağa hayranlık duyabiliyoruz. Üzülebiliyoruz kendi halimize… Güvenmeyin bize!
Ama büyüklük gösterip, dinlemek isterseniz yine izah edeyim meramımızı… Fırsat verseler bize… Gelip sizle beraber ölmek isteriz. Sizi yaşatmak bizim elimizde değil. Haddimize de değil zaten… Ama sorsalar… Sizle ölmek isteriz. Çok güzel yaşadığınız yetmezmiş gibi ölümleriniz bile samimi… Biz obeziteden ölüyoruz. Kanserden ölüyoruz. Sigaradan ölüyoruz. Şekerden ölüyoruz. Kalp krizlerinden ölüyoruz. Trafik kazalarından ölüyoruz. İş kazalarından ölüyoruz. Defalarca yaşanmasına rağmen zerre miskal önlem alınmayan doğal afetler vesilesi ile ölüyoruz. “Ne bakıyon” kavgalarından ölüyoruz. Çok ucuz ölüyoruz. Ama siz!.. Ama siz, göğe yükseliyorsunuz. Her birinizin ölümü ayrı ayrı binlerce insanı diriltiyor… Binlerce insana umut oluyorsunuz. Biz çok çok börtü böceğe meze oluyoruz.
Hayır… Size mektup yazma cüretini nereden bulduğumu da bilmiyorum. Ama çok daralıyoruz. Çok bunalıyoruz. Elimizden hiçbir şey gelmediği için bazen delirecek gibi oluyoruz. Yorulmaktan yorulduk. Yaşadıklarınız karşısında lime lime çekiliyor ruhumuz. Evlatlarımızın yüzüne bakamıyoruz. Başlarını okşayamıyoruz. Üşüyemiyoruz… Aklımıza sizin daha çok üşüdüğünüz geliyor. Acıkamıyoruz... Aklımıza sizin uzun süredir hiç tam anlamıyla doyamadığınız geliyor. Üzülemiyoruz herhangi bir şeye… Tüm hüzünlerimiz boşa düşüyor, sizin acınızın yanında… Midemiz hep bir bulanır vaziyette… Ümmetin sözde liderleri gözümüzün önüne geldikçe… Kusacak gibi oluyoruz. Dişimizi sıkıyoruz. Ağlamaktan kurumuş göz pınarlarımız yine kızarıyor. Öfkelenmeye çalışıyoruz. Ama yine düşüyor yumruklarımız… Artık gölge boksu yapmak istemiyoruz. Dayak yiyeceksek de, öleceksek de… Adam gibi…
Hasılı
Allah için bize hakkınızı helal edin. Kâinatın gelmiş geçmiş en büyük izzetsizliğini yaşayan bizlere merhamet edin. Sizin imanınız bunu kaldırır. Siz Allah’ın aslanlarısınız. Rabbimizin huzuruna bu veballe nasıl çıkacağımızı bilmiyoruz. En azından acizliğimizi görün. Elimizden gelmediğine inanın. Gözünüzde şerefli bir zayıflığa razıyız. Haysiyetsiz bir kuvvete razı değiliz! Allah için kardeşlerim… Allah için… Bizi affedin… Allah’a emanet olunuz.
