Bir zamanlar bu ülkede “beraber yürüdük biz bu yollarda, beraber ıslandık yağan yağmurlarda” diye şarkılar söyleyenler bulunuyordu.
Şimdi “beraber yürüdük biz bu yollarda” diye şarkı söyleyenlere bakıyoruz, çoğu yol arkadaşlığını ya bırakmış ya da bırakmak üzere!
Niye böyle oluyor acaba?
Sorun “terk edilende” mi?
Yoksa “terk edenlerde” mi?
Yani söz konusu ayrışmaların nedeni “lider mi” yoksa uzun yıllar liderin yanında yer aldıkları halde sonunda “dayanamayıp yollarını ayırma” ihtiyacını duyanlarda mı?
Hiç kuşkusuz bu sorun “beraber yürüdük biz bu yollarda” diye şarkı söyleyenlerin sorunu!
Ama netice itibarıyla bir gerçeğin “gün yüzüne çıkmasına” vesile olan bir sorun!
O gerçek de, söz konusu liderle uzun süre beraber yol yürümenin mümkün olmadığı gerçeği!
İnsanlar ancak bir süre beraber olabiliyorlar.
Sadece belli bir süre katlanabiliyorlar.
Ama sonunda büyük bir çoğunluğu “yollarını ayırma” ihtiyacını duymaya başlıyor.
Evet, yollar beraber yürünürken insanlar birtakım imkânlara kavuşuyorlar ama bu imkânların hatırına bile yola devam külfetine katlanmaları mümkün olmuyor.
“Beraber yürüdük biz bu yollarda” diye şarkı söyleyenlerin şimdi kaçı liderlerinin yanında?
Kaçı yine ilk gün olduğu gibi gönülden bağlı?
“Kaçı hala liderine sadık” diye sormuyoruz çünkü aralarında artık bir sadakatin söz konusu olmadığı aşikâr!
Kimi sessiz sedasız köşesine çekilmiş durumda!
Kimi ise isyan bayrağını açmış mücadele etme yolunda canla başla koşturuyor.
Beraber yürüdüler bu yollarda!
Beraber ıslandılar yağan yağmurlarda!
Ama artık beraber değiller!
Beraber olmaları bir yana, bir de birbirlerini bir kaşık suda boğmaya hazır gibiler.
Ağızlarını açmaya görsünler!
Onların birbirleri hakkında söyledikleri en hızlı muhaliflerinden bile duyulmuş değil!
Sizce bu sonucun sorumlusu kim?
