Akşam yemeği sofrası kuruluyor.
Mis gibi sarma dolma yapmış anneniz… Buharı üzerinde…
Koca koca parça etleri beraberinde haşlamış…
Taze yapraktan yapılmış ekşi ekşi…
Yanında buz gibi naneli ayran, bakır bardaklarda geliyor.
Küçük kardeşleriniz haykıra haykıra gülerek oradan oraya kovalamaca oynuyor.
Babanız tüm heybeti ile baş köşede gazete okuyor.
Dünya gündemine iç çekiyor.
Bir yandan bulaşık yıkanıyor.
Bir yandan yemek sonrası için çay konuyor.
Sonunda tamamen hazır hale geliyor sofra…
Evin reisi sofraya oturuyor. Besmeleyi çekiyor.
Bıyık altından hafif bir tebessümle “eline sağlık hanım” diyor.
Sonra bir anda kalem kırılıyor.
Şairin boğazını kesiyorlar.
Çocuklarını öldürüyorlar.
Karısına, kızlarına tecavüz ediyorlar.
Evini yağmalıyorlar. Yakıyorlar.
Bu sahneden geriye yanmış ceset kokuları, simsiyah küle dönmüş evler ve huzuru gasp edilmiş ölü evlatlar kalıyor.
Çünkü Gazze’de gün kanla başlar. Kanla biter. Özel bir akşam yemeğine ihtiyaçları yoktur.
