Bizim yaşımız toy… Erbakan Hocama postmodern darbe yapıldığı sene doğmuşum… Çok hatırlamam. Ona rağmen bu yazıya başlarken kahroluyorum. 1923 yılından günümüze değin yaşanan hadiseleri okurken, araştırırken kahroluyorum. 1969 yılına kadar ezilen, hor görülen, yok sayılan, ötekileştirilen, merdiven altı bir hayat yaşamak zorunda bırakılan Müslümanların, Erbakan Hocam öncülüğünde ayağa kalkışını, masaya oturuşunu okurken kahroluyorum. 2000’li yıllara kadar zafer uğruna atılan emin adımları okurken kahroluyorum. İçimizdeki hainleri kullanarak yapılan bin bir türlü manipülasyonu okurken kahroluyorum. 14 Ağustos 2001 tarihini okurken kahrolma halim zirveye ulaşıyor. Güç ve hırs uğruna heba edilen bunca emeği okurken kahroluyorum…
Geldiğimiz noktada Nil’i geçen ağabeylerimizin, hanım ablalarımızın buzağıya yenildiği gerçeğini haykırırken, gönlümüz yaşlı ve kahroluyoruz. Buzağıya yenilenlerin evlatları olarak gözlerimizi açtığımız bu hayatta, Musa’nın Rabbini ararken çok yoruluyoruz. İçerisinde bulundukları zulüm düzeninin farkında olarak mücadele eden büyüklerimizin, hiçbir şeyin farkında olmadan günahların ve haramların içerisinde bir hayat sürdürmeye çalışan küçükleriyiz. Daha zor! Vallahi daha zor! İstemiyoruz bu tapınıp durduğunuz konfor arayışını… İstemiyoruz altın sarısı olmasın Müslümanların hayatları… Allah kahretsin, yılanın bize dokunmadığı ama tüm coğrafyamızı yakıp kavurduğu izzetsiz bir hayatı…
Haşa! Rasulullah’tan daha mı akıllısınız? Haşa! Bilmiyor muydu Rasulullah… Allah’ın nimetlerini kullarının üzerinde görmek ister safsatasını! Hiçbir israf kıpırtısı bulamazsınız onun hayatında… Bir de buzağıya yenilenlerin hayatlarına bakın… Ev almaya mecburum… Araba almaya mecburum… Bankalardan kredi çekmeye mecburum… Kredi kartı kullanmaya mecburum… Biz torpil yapmayalım da din düşmanları mı geçsin o mevkilere… O ihaleyi almak bizim hakkımız… Bu kamu malını Allah yolunda çalmışız çok mu… (!) Boy boy yeni yeni buzağılar üretmek için üretilmiş yığınla fetva… Yığınla kılıf… Yığınla yalan…
150 yıllık genç bir çınar ağacına sırtımızı yaslayıp dertleşiyor olsak... Bu çınar ağacı; İttihatçıların yediği herzeleri görmüş… Osmanlı’yı göz göre göre kendi elleriyle yıktıklarını görmüş… Allah nizamının kullar tarafından yeryüzünden tamamen kaldırılışına şahitlik etmiş… Yeni kurulan devlette uygulanan gayri İslami müfredatı görmüş… Asılan âlimleri görmüş… İskilipli Atıf Hoca’yı görmüş… Süleyman Hilmi Tunahan’ı görmüş… Bediüzzaman Said Nursi’yi ve hak yolunda sürdürdüğü yılmaz mücadelesini görmüş…
Basılan, yakılan, bombalanan haneleri, köyleri, beldeleri görmüş… Dersim’i görmüş… Şeyh Said’i görmüş… Seyit Rıza’yı görmüş… Siyonizm’e ve Batı’ya kul olmak için yetiştirilen nesilleri görmüş… Sırf Allah söz konusu olduğu için; farklı dönemlerde, farklı bölgelerde uygulanan çeşitli zulümlere şahitlik etmiş… Hasılı kıyametin başlangıcına şahit olmuş bu çınar ağacına dönüp desek ki…
Günler, aylar, yıllar geçti ve sözde Müslümanlar başa geçti. Ülkede söz sahibi konuma geldiler ama hırsızlıklarla, yolsuzluklarla anılıyorlar. Hangisi daha çok zoruna gider? Zalimin zulmü mü? Hainlerin ihaneti mi? Çınar bilir mi demeyin. Çınarlar bizdendir. Zalimin zulmünün nihayetinin en fazla şehadet olacağını bilirler. Hainlerin akıbetine acırlar. Sadece Allah’ı zikreden varlıklar bizden çok daha Müslümandır Münteha!
Hasılı
Musa’yı Firavun mu daha çok yaralamıştır? Döndüğünde buzağıya tapar vaziyette bulduğu kavmi mi? Bizim büyüklerimiz Nil’i geçtiler. Asıl zor olan Firavunlara kafa tutmaktı… Onu başardılar. Ama kendi nefislerinden boğuldular. Yeni yeni, boy boy buzağılar ürettiler. Onlara tapar hale geldiler. Şimdi her şeyin farkındalar ama ruhlarını, aşklarını kaybettiler. Musa’nın dönmesini bekliyorlar ki… Buzağıyı paramparça etsin ve kendilerini kendilerine getirsin. Özüne döndürsün şimdinin müteahhitlerini, eskinin mücahitlerini…
Allah yardımcımız olsun. Allah’a emanet olun.