Cehaletin bir erdem fevkine çıkarılması, tembelliğin alışkanlığımız haline gelmesi, kanaat önderi olmak isteyen zevatlar için bir basamak haline geldi şu günlerde! Bu nasıl bir cümleydi diye tekrar okumaya kalkma. İlk anladığın doğruydu. Emek harcamak bir lüks artık. Faturayı cepten öde, market alışverişini netten yap, ayakkabın ayağına gelsin, karşısına çıkmaya cesaret edemeyeceğin adamların isimlerini ekleyerek ahkam kes. Bilgi edinmek zahmetli iş. Onu da sipariş edelim. Yaz google’ye yağsın bilgi. Resimler çekelim. Ne öncesini umursayalım ne sonrasını merak edelim. Kitap okumak zahmetli iş. Özetini çıkarsın biri malumat edinelim. Kalabalık içinde bilmiyorum dememek için en azından arka kapak yazıları okunmalı. Biz tembelliği meslek olarak seçtiğimiz için azıcık kendisini zorlayan, iki kitap okuyan, cebinde kütüphane kartı bulunan herhangi biri mikrofonun arkasına geçip sizi sandalyelere oturtup gürleyebiliyor. Siz de kalabalığın bir parçası olduğunuz için içinde bulunduğunuz sosyal sınıftan entelijans devşirebiliyorsunuz. Uzun bir paragraftı farkındayım. Daha da uzayacak. Biraz da öfkeliyim. Belli olmuştur… Bizim cehaletimiz fikri uyanıkların basamağı olmaya başladığında gerçeği arama ihtiyacı bile ortadan kalkıyor çünkü. Gerçek önemsizleşiyor. Bilgi gelenekselleşiyor. Öğrenilmiş çaresizlik deneylerini hatırlarsınız. En meşhuru ıslak maymun deneyidir. Anlatmayacağım. Çok merak ettiysen arar bulursun hikâyeyi. Biz de bize aktarılan bilgilerin güzergâhını hiç merak etmeden geleneksel olarak öğrenip aktarmaya devam ediyoruz. Bunu sağlıklı bulabilirdim. Fakat haberin ve bilginin veriliş şekli manipülatif olduğu için bireysel olarak çaprazlama yöntemi ve üzerine düşünülmüş haliyle oluşmuş bir bilinci önemsiyorum. Haber kaynaklarının önemi ortaya çıkıyor hal böyle olunca. Kelimeler harf birlikleri olmaktan çıkar da özenle giydirilebilen ve Truva Atı gibi kullanılabilen argümanlar haline gelince dünyanın dengesini bozmak iyice kolaylaşıyor. Tüm bunların temeline oturan sebep maalesef tembelliğin bir meslek haline gelmiş olması. Bireysel bilgi edinimi yahut bireysel bilgiye ulaşma iştiyakı gibi tamlamalar hayatın içinde karşılaşabileceğiniz tamlamalar değil maalesef. Merdiven olmak böyledir işte. Sizin öğrenmeye duymadığınız iştiyakınız bir başkasına merdiven olmanıza salık verir. Bu yüzden ne zaman biri bilgisiyle beni şaşırtsa “Adam neler biliyor” olmadı. “Ben niye hiç merak etmemişim bu meseleyi” demişimdir. Bilgi alınabilendir ennihayetinde. Fikir edinilendir. Onu hazır alamazsınız. Almamalısınız da. Size ait olmalı. Kolunuza taktığınız saat kadar, parmağınızdaki yüzük, evinizin anahtarı gibi size ait olmalı fikir. Aynı fikirde olabileceğiniz insanların zenginliğiniz olabileceğinizi o zaman anlamanız daha da kolaylaşır. Tek paragrafta dertlendiğimi fark etmişsinizdir. Öğelerine ayrılamayacak kadar mühim bir husus çünkü bu. Çünkü organik fikir pazarında bile ayıplı ürünler satılmaya başlandığı, günlük fikir değiştirdiğimiz, eskisine aşina olmadan yenisini eve kabul ettiğimiz bu dönemde ben hak, adalet desem kime ne? Düşünce biçimimiz değişmeden algımız değişebilir mi? Siyasetten edebiyata kadar uzanan bu geniş arazide gelenekselleştirdiğimiz ve merakımızı aradan kaldıran öğrenme biçimi yüzünden kutsallaştırdığımız metinler ve tanımlardan kurtulmanın bir yolunu bulup, kendinden kutsal olan metnin önkabulümüz haline geleceği güzü özlemekten öteye geçmek istiyorum artık. Fikirlerin pazarı olmaz, meclisi olur çünkü. Sadece adına meclis demeniz yetmez ama. Bu meclisler ezberleri sevmez. Malumatla yetinmez. Kimse kimseye üstün değildi hatırladınız mı? Üstünlük takvadaydı. Yanlışlıkla onu güncellemediniz inşallah… Kalbinizin sahibine emanet olun efendim… Eyvallah!!!