Başı eğikti,
Belli ki, söylemek isteyip de söyleyemedikleri vardı
Sonra bütün cesaretini topladı ve başladı anlatmaya:
Otuzuma geldim fakat iş bulamıyorum
Evlenmek istediğim bir bayan var, cesaret edemiyorum
Dört yıl üniversitede okudum, seçtiğim alanla ilgili
birçok sertifika aldım
Geleceğe dair hayalleri olan genç biriyim. Ama
hayallerimin önündeki engelleri bir türlü kaldıramıyorum.
Çalışmak, mesleğimi icra etmek istiyorum ama iş
bulamıyorum.
Referans olmadan yapamazsın diyorlar.
Sanki ıssız bir vadide birkaç kabilenin arasında
yaşıyorum. Arkama güçlü birini almadığım sürece hareket etme şansım yok.
İyilik ve erdem sahibi olmak, alanında başarılı olmak,
işin ehli olmak sökmüyor kardeşim. Önce tanıdığın olacak yani dayın olacak.
Yüksek makam ve mevkie sahip bir çevren olacak. Ve bu insanlar elinden tutup
seni kaldıracaklar. Ancak o vakit hayallerini gerçekleştirebilirsin.
Çocukluğumda annem hayal kur oğlum her şey hayalle başlar
derdi. Otuz yaşındayım ve bugüne kadar kurduğum hayallerin neredeyse hiç birini
gerçekleştiremedim. Çünkü önümde barikatlar var, aşamıyorum, hedefime koşmak
istiyorum ama ayaklarım takılıyor. O yüzden artık hayal kurmaktan da
korkuyorum. Düşünmekten, bir şeyler yapmaktan ve ileriye dönük hedefler
koymaktan korkuyorum. Çünkü ne yüksek mevki sahibi tanıdıklarım var ne de bu
kişilerle bir yakınlığım. Sıradan bir vatandaşım, sıradan bir insan Fakat
anladım ki sıradan insanın adı yok. Onlar tarihin arka bahçesine atılmış
isimsiz kahramanlar Buna emin olabilirsiniz.
