Çocuktun,

Masum ve sevecendin. Uçurtmaların, elma şekerin ve

arkadaşların vardı.

Ve onların hep yanında olacağını sanırdın.

Büyüsem de arkadaşlarım ve oyuncaklarım olur diye

düşünürdün. Ama olmadı. Çünkü sahip olduğun hiçbir şey senin parçan değildi o

yüzden senden ayrı ve senden bağımsız olan her şeyin yavaş yavaş uzaklaştığını

gördün.

Büyüdün, geliştin, yaşamın en güzel çağında yeni

arkadaşlar, yeni bir iş ve dostlar edindin. Para kazandın ve kısa sürede

insanların nazarında bir yer edindin, toplumun ön saflarında yer almaya

başladın. Artık her şeye sahip olabilirim, hayatımda yalnızlığa yer yok dedin.

Övgü dolu sözler ile baş tacı edildin, insanlar senden bahsettiler. Artık

herkesin kardeşiydin, adın dilden dile dolaşıyordu. Sandın ki koca bir toplum

senin yanında. Seninle kol kola. Seni gerçekten sevdiklerine inandın, bir

sinerji oluştu aranızda, sevilen biri olmak ne kadar güzel dedin. Ama sevildiğin

ne kadar doğruydu

Hiç anlamadın değil mi Bu insanların aslında kendilerini

sevdiklerini ve sana gösterdikleri ilgi ve övgülerinin kendilerine olan

sevgilerinin bir göstergesi olduğunu hiç fark etmedin!

Onların Yalnız değilsin, yanındayız. Seviyoruz gibi

sözlerinin büyüsüne kapılarak kendini dünyanın merkezinde sandın. Sanki güneş

senin için doğuyordu, yağmur senin için yağıyor, çiçekler senin için açıyordu.

Ama akşam geç vakit odana çekildiğinde yalnızlığı bütün

hücrelerinde hissediyor ve işte o zaman bu dünyada garip bir yolcu olduğunu

anlıyordun. Etrafındaki insanlar, tezahüratlar, övgü dolu sözler, güven telkin

eden ifadeler yoktu burada. Ve böyle zamanlarda doğduğunda bu dünyaya nasıl tek

başına gelmişsen tek başına da gideceğini anlıyor, duaya sarılıyordun.

Kendinle baş başa kaldığında içinde ne varsa sarsılıyor

değil mi Sanki bir iç depremin enkazında kalıyorsun. Yalnızlığını

hissediyorsun. Başın dönüyor, kaçmak istiyorsun düşüncelerinden. Ağlamak,

bağırmak ve bir bahar rüzgârının sırtında bulunduğun yeri terk etmek

istiyorsun.

Boşluğa öylece bakıyor: Neyim ben Kimim Nereden geldim

Nereye gidiyorum Aslında yalnızlığının gölgesinde bir umuda, bir anlama ne

kadar çok ihtiyacın olduğunun farkına varıyorsun. Kendinle baş başa kaldığın

anlarda, gerçeğin acı, umudun heyecan veren yanını harman ediyor hayatın

anlamını yudumluyorsun.