Milli Görüş e gönül vermiş, malıyla, canıyla bu davayı
omuzlamış insanlar olarak hiçbir zaman bir çıkar kavgasının içinde olmadık.
Makam mevki için, yüksek meblağlı ihaleler için, gündem oluşturmak için,
seçimler için birbiriyle çekişen, bu uğurda birbirlerine bel altına varana kadar
hakaret etmekten çekinmeyenlerden ve daha düne kadar dostane pozlar
verdikleriyle, menfaat ilişkisi bittiği için dostluğunu da bitiren taraflardan
olmadık.
Kızdığımızda Hakk için kızdık, üzüldüğümüzde Hakk için
üzüldük. Yüzde yarımlara düştüğümüze yanmadık da yeni bir dünyayı
kuramadığımıza yandık. Arakan yanıyor, Myanmar ağlıyor, Doğu Türkistan bir
başına bırakılıyor diye eridik. Aksa zalimlerin postallarıyla çiğneniyor diye
kendi kendimizi yedik bitirdik
Nezaketiyle milyonların teveccühünü kazanmış bir liderin
talebeleri olarak, gördüğümüz yanlışları düzeltmek için çabalamaya, hata
edenleri uyarmaya devam ettik hiç yılmadan. Kendi nefsimiz için değil,
savunduğumuz Hakk dava için anlattık. Vicdanımızı rahatlatmak için değil, cihad
vazifemizi yerine getirmek için hatırlattık. Ciddiye alınmasak, türlü
hakaretler ve alaylara maruz kalsak da fark etmez, biz bir avuç insan olarak
Kral çıplak diye haykırmaya devam ettik ve edeceğiz Allah ın izniyle.
Evet, tüm bu gerçekleri kimse inkâr edemez. Fakat
bizlerin de kabul etmemiz gereken bir şey var ki davamızın kutsallığını ve en
ufak bir hatayı dahi kabul etmeyeceğini bildiğimiz halde zaman zaman yanlışa
düşüyoruz. Özellikle sosyal medyada davamızın adına hiç yakışmayan cümleler
kurduğumuz, insanlarla uygunsuz bir üslupla çekiştiğimiz, gayri ahlaki
kelimeler kullandığımız, siyasi görüşü ne olursa olsun ilim ehli insanlara
sokak ağzıyla sataştığımız, kısacası kızdığımız şeyi kendimizin yaptığı
zamanlar da oluyor.
Ne zaman ki gündem biraz yoğunlaşsa ve bir şeylerin aslını,
hakikatini daha berrak bir gözle gören insanların konuşması gerekse, mutlaka
sivrilenler ve davamızın adını lekeleyenler oluyor. Kızgınlıkla, bıkkınlıkla,
yanmış bir kalple haykıranlar ve diline filtre takamadıkları için bize hiçbir
yarar sağlamayacak kavgaların içine düşenler oluyor. Böyle olduğunda ise işler
daha da sarpa sarıyor, içinden çıkılmaz bir hal alıyor!...
İşte bu yüzden, hepimiz biliyoruz ki canımız çok yandı.
Hepimize aşikâr ki artık yüreğimiz dayanmıyor gördüklerimize. Fakat biz, hiçbirimiz,
en çok çalışanımız bile, Nuh Aleyhisselam ın kavmini uyardığı kadar uyarmadık
çevremizdekileri. Hiçbirimiz İbrahim Aleyhisselam kadar imtihana tabi
tutulmadık. Hiçbirimiz Musa Peygamber gibi daha anasının karnındayken
mücadeleye başlamadı. Hiçbirimiz, Allah Rasulü Sallallahu Aleyhi ve selem kadar
işkenceye, yalanlamaya, alay edilmeye maruz bırakılmadı. Hiçbirimiz Hocamız
gibi, gittiği köyde yanan ışık kalmayıncaya, hasta yatağında son nefesini
verene kadar anlatacak derecede çalışmadık...
O halde kalbimizdeki cihad aşkını yeniden gözden
geçirelim. Neye, ne için ve ne şekilde tepki verdiğimizi yeniden kontrol
edelim. Sık sık sorguya çekelim kendimizi. Karşısındaki müşriği tam öldürmek
üzereyken yüzüne tükürdüğü için öldürmekten vazgeçen ve neden böyle yaptığını
sorulduğu zaman da Az önce öldürsem Allah için öldürecektim ama şimdi işin
içine nefsim de girdi diyen Ali Radiyallahüanh misali, Ben bu tepkiyi kim
için ve ne için ortaya koydum sorusunu soralım kendimize. Davamız için mi
kızıyoruz, nefsimiz için mi, kendi adımıza mı konuşuyoruz Rabbimiz adına mı,
kendi hükümlerimize göre mi kalemini kırıyoruz insanların, Kur anın hükümlerine
göre mi, Allah a mı hizmetkârız, partimize, teşkilatımıza mı sorgusuna çekelim
kendimizi.
Evet, biz biliyoruz ki sözlerimiz Hakk olmaya devam
ettiği müddetçe an be an ortaya çıkacak. Yıllarca uyardığımız gerçekler, önlem
alınmazsa canımızı acıtarak yaşanır hale gelecek. Kardeşim aklını başına al
diye uyardıklarımız dövecek dizi kalmamış bir halde gelecek. Fakat bizim imtihanımız
daha başkadır. Her şey açığa çıktığı gün ufacık bir sebepten de olsa yüzümüzü
kızartacak bir kusur işlememiş olmak lazımdır. Bize, davamıza, Hocamızın
nezaketine yakışmayan bir üsluptan kaçınmamız gereklidir. Çünkü öyle berrak bir
davadır ki bu, içindeki lekeyi çabucak gösterir.
Elbette uyaracağız, elbette haykıracağız, fakat bizi
sürekli kışkırtan nefisimizi kenarda bırakarak Unutmayalım ki biz kızdığımız,
küfürler savurduğumuz insanlarla yeni bir dünyayı kuracağız. O insanlarla,
kardeşler olup adil düzen dünyasında yüz yüze bakacağız
O halde biraz daha dikkat, biraz daha özen Konuşurken,
çizerken, yazarken, anlatırken Sözü yormadan, kelamı incitmeden, Gayretullaha
dokunmadan!..
