Türkiye’de yıllardır öyle bir siyasi korku iklimi oluşturuldu ki sanki iktidar değişirse devlet çökecek, ülke dağılacak, millet bütün kazanımlarını kaybedecek!

Peki, gerçekten öyle mi?

Yoksa iktidar değiştiğinde devletin değil, devlet üzerinden kurulan bazı düzenlerin sarsılmasından mı korkuluyor?

Çeyrek asra yaklaşan bir iktidar döneminin ardından artık şu soruyu sormanın zamanı gelmedi mi?

Türkiye Cumhuriyeti bir siyasi partinin mülkü müdür, yoksa 86 milyon vatandaşın ortak devleti midir?

Demokrasilerde iktidarlar seçimle gelir, seçimle gider. Devlet ise varlığını sürdürür. İngiltere’de, Almanya’da, Fransa’da hükümetler değiştiğinde kimse çıkıp devletin yıkılacağını söylemiyor.

Ama Türkiye’de iktidarın değişmesi ihtimali bile bazı çevrelerde adeta bir felaket senaryosuna dönüştürülüyor.

Neden?

Çünkü yıllardır millete yalnızca bir siyasi partiye oy vermesi gerektiği anlatılmıyor. Aynı zamanda o parti iktidardan giderse ülkenin bütün kazanımlarının yok olacağı korkusu aşılanıyor.

İyi de kimin kazanımları bunlar?

Emeklinin mi?

Ay sonunu getiremeyen asgari ücretlinin mi?

Yıllarca okuyup iş bulamayan üniversite mezununun mu?

Yoksa siyasi iktidara yakınlığı sayesinde kamu kaynaklarından yararlanma imkânı elde eden bazı çevrelerin mi?

İşte asıl cevaplanması gereken soru budur!

Bir ülkede iktidarın değişmesinden en fazla kimler endişe duyar?

İşini dürüstçe yapan esnaf mı? Alın teriyle geçinen işçi mi? Vergisini ödeyen vatandaş mı?

Yoksa siyasi bağlantıları sayesinde ayrıcalık elde edenler, kamu ihalelerinde kayırıldığını düşünenlerin işaret ettiği şirketler ve hesap vermekten çekinenler mi?

Elbette iktidara oy veren milyonlarca insanı böyle bir tablonun parçası olarak görmek büyük haksızlık olur. İnsanlar inandıkları siyasi düşünceyi destekleyebilir. Bu onların demokratik hakkıdır.

Ancak siyasi tercihle ekonomik menfaat arasındaki çizgi silinmeye başladığında mesele artık yalnızca seçim meselesi olmaktan çıkar.

Devletin imkânlarıyla siyasi iktidarın imkânları birbirine karıştırılıyorsa orada demokrasi kadar kamu ahlakı da tartışılmalıdır.

Düşünün!

Bir ülkede iktidar değiştiğinde bütün kamu ihaleleri, özelleştirmeler, teşvikler, vergi istisnaları ve kamu kaynaklarının kullanımına ilişkin işlemler bağımsız kurumlar tarafından incelense bundan kim rahatsız olur?

Hesabını verebilen neden korksun?

Devletin bir kuruşuna el uzatmayan neden endişelensin?

Burada önemli olan, iktidar değiştiğinde siyasi intikam alınması değil, geçmişte yapılan işlemlerin hukuk çerçevesinde denetlenmesidir.

Çünkü adalet, yalnızca bugünün muhaliflerine değil, yarının eski iktidar mensuplarına da aynı ölçüde uygulanmalıdır.

Unutmayalım!

Devlete sadakat başka, iktidara bağlılık başkadır.

Bir siyasi partinin iktidardan ayrılması Türkiye Cumhuriyeti’nin sonu değildir. Tam tersine, demokratik sistemin sağlıklı işlediğinin göstergelerinden biridir.

Devletin kurumları şahıslara, kamu kaynakları siyasi partilere, milletin geleceği de bir liderin siyasi kaderine bağlanamaz.

Çünkü hiçbir makam sonsuz, hiçbir iktidar vazgeçilmez değildir.

Bugün iktidarı kaybetmekten korkanların yarın muhalefette de hukuk güvencesine ihtiyaç duyabileceklerini unutmamaları gerekir.

Ve son olarak, yıllardır millete söylenen o meşhur sözü hatırlatmak istiyorum:

“Biz gidersek kazanımlarınız kaybolur!”

Şimdi sormak gerekiyor:

Milletin hangi kazanımları kaybolacak?

Yoksa milletin bugüne kadar bilmediği, iktidar değiştiğinde ortaya çıkmasından korkulan başka kazanımlar mı var?

Türkiye’de korkulması gereken iktidarın değişmesi değil, iktidarlar değişse bile hesabı sorulamayan bir düzenin devam etmesidir!