Türkiye’de gazetecilerin kaleminden, televizyonların ekranından, sorulan sorulardan bu kadar korkuluyorsa ortada ciddi bir sorun var demektir!

Ne oluyor bu ülkede?

Gazeteciler kamu adına hesap sormak yerine susacak mı? Televizyonlar yalnızca iktidarın duymak istediklerini mi söyleyecek? Yolsuzluk iddiaları, usulsüzlükler ve siyasi çelişkiler gündeme getirilmeyecek mi?

Yoksa Türkiye’de gazetecilik yapmak değil, gerçekleri ortaya çıkarmak mı suç sayılmaya başlandı?

Gazetecilik, iktidarın açıklamalarını sorgulamadan yayımlamak veya siyasetçilerin söylediklerini alkışlamak değildir. Gerektiğinde en güçlü makamlara hesap sorabilmektir.

Ancak eleştirel yayın yapan basın kuruluşlarının karşılaştığı hukuki, siyasi ve ekonomik baskılar, demokrasimizin geleceği açısından endişe vericidir.

Son olarak Sözcü TV’ye kayyım atanması, basın özgürlüğü konusundaki endişeleri daha da artırdı. Bir televizyon kanalının yönetimine müdahale edilmesi, yalnızca o kuruluşun çalışanlarını değil, milyonlarca vatandaşın haber alma hakkını da ilgilendiriyor. Böyle bir kararın hukuki gerekçeleri kadar basın özgürlüğü üzerindeki etkileri de sorgulanmalıdır.

Bir gazeteci kamu harcamalarını araştırdığında, bir televizyoncu yolsuzluk iddialarını gündeme getirdiğinde veya bir köşe yazarı yöneticilerin çelişkilerini ortaya koyduğunda neden rahatsızlık duyulsun?

Kendine güvenen bir yönetim, gazetecilerin sorularından değil, cevap verememekten çekinmelidir!

Mesele yalnızca ulusal televizyon kanallarıyla sınırlı değil. Anadolu’da görev yapan yerel gazeteciler de ciddi sorunlarla karşılaşıyor.

Bir belediyenin harcamalarını sorgulayan, kamu ihalelerini inceleyen veya vatandaşın şikâyetlerini haberleştiren gazeteci, reklam ve ilan gelirlerini kaybetme endişesi taşıyabiliyor.

Oysa kamu kaynakları hiçbir siyasi partinin özel kasası değildir. Devletin reklam bütçeleri siyasi yakınlığa göre değil, şeffaf ve objektif ölçütlerle dağıtılmalıdır.

Gazetecinin kalemini satın alamayanların, ekmeğiyle oynama hakkı da yoktur!

Basın özgürlüğü konusunda toplumdaki çifte standart da ayrı bir sorundur.

Kendi görüşüne yakın gazeteci baskı gördüğünde tepki gösterenlerin, karşı görüşteki gazeteci aynı durumla karşılaştığında sessiz kalması kabul edilemez.

Hukuk, siyasi tercihlere göre değişemez.

Elbette gazeteciler de kanunlar karşısında sorumludur. Somut suç delilleri varsa bağımsız yargı gereğini yapmalıdır. Ancak eleştiri, araştırma ve kamu yararına haber yapmak suçla bir tutulamaz.

Gazetecilik faaliyetleri cezalandırma gerekçesine dönüştürülürse toplumun haber alma hakkı da zarar görür.

Türkiye’nin ihtiyacı, yöneticilerin her kararını onaylayan gazeteler değil, kamu gücünü denetleyebilen bağımsız bir medyadır.

Çünkü basının sustuğu yerde yanlış uygulamaların ortaya çıkarılması zorlaşır, kamu kaynaklarının denetimi zayıflar ve hesap verme sorumluluğu aşınır.

Bugün iktidarda bulunanlar, yarın muhalefete düştüklerinde aynı özgürlüklere ihtiyaç duyabilirler. Bu nedenle basın özgürlüğü siyasi çıkarların değil, demokratik ilkelerin meselesidir.

Buradan ülkeyi yönetenlere sesleniyorum:

Gazetecilerin sorularından rahatsız olmak yerine kamuoyunun karşısına belgelerle çıkın. İddiaları bağımsız biçimde araştırın, yanlışları düzeltin, sorumlulardan hesap sorun.

Milletin beklentisi susturulmuş ekranlar veya korkutulmuş kalemler değil; şeffaf, adil ve hesap verebilen bir yönetimdir.

Unutmayın!

Gazetecinin sustuğu, vatandaşın konuşmaktan çekindiği bir ülkede demokrasi yalnızca sandıktan ibaret kalır.

Gerçekleri gizlemek için harcanan çaba, o gerçeklerin neden gizlenmek istendiği sorusunu daha da büyütür!