GÜZEL bir soru gelmiş. Cevabını ortadan yazmak istedim.
Soru şöyle; Merhabalar Mehtap Hanım. Sizden bir konuda
yardım almak istiyorum. 16 yıllık evliyim. 14 yaşında oğlum var. Aslında iyi
bir delikanlı. Babasını 5 yaşındayken kaybettik. Ben de annemle yaşıyorum.
Oğlum küçükken onunla yeterince ilgileniyordum; ancak artık büyüdü. Ona
yetmediğimi düşünüyorum. Hiçbir şeyini benden saklamaz. Yardım etmek için bazı
sözler söylediğimde, beni her olaya duygusal bakmakla suçluyor. Erkek işlerine
karışmamam gerektiğini söylüyor. Ne yapabilirim Ne önerirsiniz Yakın
çevremizde onunla ilgilenecek aklı başında yetişkin bir erkek yok. Size saçma
gelir mi bilmiyorum veya böyle bir şey istemeye hakkım var mı onu da bilmiyorum
ama bu konuda kardeşiniz bize yardımcı olur mu Yaşam koçluğu veya terapi için
illaki ciddi bir sorun olması gerekiyor mu
Öncelikle hemen söyleyeyim, terapi desteği veya yaşam
koçluğu hizmeti almak için illaki abartı sorunlar yaşamanız gerekmiyor. Hatta
bizim işimiz aslında yaşam kalitesini yükseltmek üzerine kurulu. Oysa
insanımız bize son noktalarda, krizin eşiğinde, psikoloji iyice bozulduktan
sonra geldiği için, bizler hep kriz çözen kişi durumuna düşüyoruz.
Şimdi gelelim erkek evlat için yaptığımız ve son birkaç
yıldır çok da sevildiğini gördüğümüz erkek çocuklar için destek programımız
hakkında bilgi vermeye...
Bir evlat düşünün!
Gözünü açıyor dünyaya, annesiyle büyüyor. Annesiyle
gezmelere gidiyor. Annesinin arkadaşlarına takılıyor. Okullar açılıyor,
dersleriyle annesi ilgileniyor. Okul sorunlarıyla annesinin yöntemleriyle baş
etmeye çalışıyor.
Gittiği ortamlarda, geliştirdiği yakın arkadaşlık
ilişkilerinde annesinden gelen uyarılarla düzen oturtmaya çalışıyor. Bir süre
sonra annenin kendisine ve zorluklarına yetmediğini fark ediyor.
Niye mi
Çünkü o bir erkek! Anne yardımı, anne desteği belirli bir
yere kadar ona eşlik edebiliyor. Daha sonrasında bayrak yarışını bir adam ın
devralması gerekiyor!
Kim olacak o adam peki
Cevabınız net biliyorum. Babası. Öyle oluyor mu dersiniz
Haklısınız, ben de sanmıyorum!
Babaların kafa dinlemeye bile ayıracakları vakti yok
Günümüz babaları çok yoğun. Ya aşırı yoğun erkek
evladıyla ilgilenecek vakti yok veya oğlunun yaşadığı çağın kurallarını
bilmediği için kendi zamanından kalma yöntemlerle yardım etmeye çalışırken,
oğluyla arasında oluşan derin uçurumu göremiyor. Gerekçe ne olursa olsun olan
erkek çocuğa oluyor, adam olma serüveninde kendisini yalnız hissediyor.
Faturalar, ödemeler, çocukların okul ve dershane taksiti
derken babaların aslında kafa dinlemeye bile ayıracakları vakti yok, biliyorum.
Derdim de kimseyi suçlamak değil. Durum tespiti yapmaya çalışacağım ki;
ardından çözüm yolumuzun ne kadar önemli olduğunu hissettirebileyim sizlere.
Söylediğim gibi ödemeler ve babaların faturalar için koşturmaları, evlerine ve
evlatlarına zaman ayırmaları noktasında sorun oluşturabiliyor. Ellerine geçen
kısa zamanı da nasihat ve derslerin nasıl olduğunu sormakla tüketiyorlar
maalesef. Derken oğulları, büyüme sürecinde, hayatı erkek adam gözüyle
algılamakta zorluk yaşıyor.
Bir de babasız çocuklar var. Ya anne-babası ayrıldığı
için anneyle büyüyor ve babayı görmüyor ya da babasını kaybetmiş oluyor.
Sonuçta evde ona yol gösterecek, duygu aktarımı yapabileceği, kendisine örnek
olabilecek ve benzemeye çalışacağı bir erkek figürüyle karşılaşamıyor.
Örnekleri çoğaltmak mümkün.
AĞABEY-ABLA MODELİ
Daha kaliteli yaşam standartlarında ise baba var; ama
oğluyla bazı doğrular hakkında çatışma yaşamak istemiyor ve profesyonel destek
almanın doğru olduğunu düşünüyor. Bu hizmetler söylediğim gibi yurtdışında
fazlaca uygulanıyor. Bir uzman buluyorsunuz ve oğlunuzla iletişim kuruyor. Onun
dersleri, hayata bakış açısı, hedef belirlemesi, kendi içindeki potansiyelini
açığa çıkarması, doğru tercihlerle kendisini gerçekleştirebileceği mutlu bir
hayat organize etmesi için destek oluyor. Aslına bakarsanız baba gibi ilişki
kuruyor oğlunuzla. Böylece kendisini güvende hissediyor, erkek adam olmayı
sağlıklı bakış açısı olan sağlıklı bir adamdan öğreniyor.
Çok keyifli bir çalışma...
Benzeri kızlar için de geçerli tabii. Ev Ablası/Ev
Abisi gibi düşünün. Psikolojik destek almaktan farklı. Onunla iletişim kurup,
yaşantısına eşlik eden, yol gösteren, kendisini bulması ve doğrularını
belirlemesi için elinden tutan bir ilişki. İlginç yanı psikolojik destek almaya
ayak direyen gençler, bu uygulamayı seviyor ve devam etmek istiyor.
Gönül, her çocuğun kendi anne-babasıyla, sağlıklı şekilde
büyümesini istiyor bence. Kendi adıma benim gönlüm bundan yana. Ama şartlar,
olanaklar, imkânsızlıklar, ölümler, ayrılıklar, aşırı yoğun çalışma temposu
buna engel oluyorsa, doğru destek yöntemleriyle harekete geçmekten kimseye
zarar gelmez diyeyim.
Sevgiyle kalın...
