Bundan önceki iki yazımı tek tuşla gazeteye meyil lendirdikten sonra kısa süreli bir "tedirginlik" yaşadım. "Tatil" ve "izin" gibi adlarla anılan bir döneme giriyordum. Siz o yazıları okurken ben buralarda olmayacaktım. Böylesi bir süreç, pek çokları için bulunmaz bir fırsat olacaktı kuşkusuz. Doğrusu ben de zengin hayaller, farklı plânlar kurmuyor değildim. Fakat birden bire, bir süreliğine de olsa, içinde bulunduğu yaşantının dışına çıkıvermesi, insanı rahatsız ediyordu ilk başta
Neyse ki, kır ve tabiatı yorumlama çabası ile zoru kolay atlattım. Öyle ya, "Dursunbey in hanları/Şıngırdaklı camları" türküsünü ıslıklayıp memlekete vardıktan sonradır ki, tedirginlik ve şaşkınlık işlerinin yerini başka hayatlar aldı.
Oh, dedim orada, oh be! Dünya varmış!
Eş dost, hısım akraba bizi bekliyor. Soyun sopun, konu komşunun çoluk çocuğu kaynaşacak. Hasretlikler giderilecek, muhabbetler kurulacak, başka yazlarda yaşanacak hatıralar zihinlere kazınacak Öyle oluyor, hepsi oluyor
İlk günün akşamı tarlaya gidiyoruz, fidanları sulamaya: Ceviz, erik, armut, elma, kayısı
İkinci günün sabahı, saat beşte, tarlaya gidiyoruz, nohut tarlası... Daha bir tuzlu oluyor derimiz, terimiz
Oh be diyorum, oh be! Dünya varmış!
Bütün evlerin çatı ve balkonları çanaktan yüzlerini uzaya tutup Dünya ya öptürseler de, ben uzağım onlardan, habersizim!
Beni sayıp arayacak olan dostlarım da çaresiz, kapsama alanı dışındayım, belki bu da iyi, "aradığınız kişiye ulaşılamıyor".
Hayır, tekno-keratadan kaçış değil benimkisi, onu hayvanım kılma girişimi
Üçüncü günün sabahını da tarla işlerine ayırıyorum, herkes çalışırken biz yan gelip yatamayız ya!
Dördüncü, beşinci, altıncı
Babası bir kaza kurşununa hedef olmuş liseli genç yeğenimle "baba ölümü" üstüne sohbet, eşeğine sözünü geçiremeyen yaşlı amcayla "geyik", karısının toprağı henüz tazeyken yeni bir hatunla yine yuva kuran dayıyla hoş sohbet
Yaban domuzları, porsuklar, tepemizde dönüp duran kartallar, meydanda, gözümüzün önünde, bilmem hangi hastalıktan, can çekişen baykuş
Dut ağaçlarının dalları arasında, arılarla yan yana afiyetle yenilen meyve
Böyle devam ediyor hayat, kır ve tabiat yorumlanıyor, kâinat genişletiliyor
Devreden günler daha bir parlak: Balığa gidelim diyor bir akrabam. Ormanların arasından, bir otomobil, iniyoruz dereye
Ağlar, serpmeler, germeler, kök altı el avcılıkları ve kısa sürede beş on kilo balık, yok mübalağa
Ertesi gün yine: Bu kez bir minibüs. Bu kez balığa dair kilo vermeyelim. Fakat biraz süs ve sos lazımsa, ikram edelim size de; mantı, mercimek köfte, un helvası
Çınarlar, söğütler Berrak sulara sarkan kır parçaları
Tabiat klâsiği. Pastoral Senfoni. Sonra
Sonrası vahim ve hüzün. Tatil sonu. Yahut, dörtlüğün son iki dizesi:
"Bizim için yapılmış/Balıkesir damları"
*
Dönüyorum, eski nakarat sarılmaya başlıyor başıma
Ben aksine hareket etsem de, hayat parça parça: İş hayatı, fikir hayatı, yazı hayatı
Bakıyorum, her şey bıraktığım yerde, bıraktığım zamanki gibi.
Bakıyorum: "Balıklar" hâlâ bulanık
Oysa, dere berraktı, su hep berraktı.
Suyun berraklığına rağmen "Balıklar"ın bulanıklığı, hangi zihnî yapılanmanın eseriydi ki
