Bu aziz ülkenin başkentinde, dört yaşında bir çocuk buz gibi, derme çatma bir dairede babasının işten dönmesini bekliyor. Üstelik hayat o kadar acımasız ki, babasının ne zaman geleceğini dahi sorgulamıyor.

Adı Elif değil. Gerçek adını yazmayacağım; çünkü dört yaşında ve bir gün bu satırları okuyabilir.

Onu nerede, nasıl tanıdığımı da yazmayacağım. Arkasında iz bırakmak istemiyorum. Bugün sizinle yalnızca derdimi paylaşacağım.

Annesi, o doğduktan sonra çekip gitmiş. Babasını kanserden vefat etmiş. Elif bunların hiçbirini bilmiyor.

Anne dediği kadın aslında halası. Babası ise ona göre işe gitti; gelecek. Öğretilen düzen bu: Baba işe gider, baba döner.

Elif, babaannesi ve engelli halasıyla yaşıyor. O evde üç kişi var ve üçü de aynı adamı kaybetti: Nine oğlunu, hala kardeşini, Elif babasını. İçlerinden yalnızca biri bunu bilmiyor.

Bu ailenin kendine ait eşyası hiç olmamış. Eşyalı bir evde kiracıymışlar. Kirayı ödeyemeyince çıkarılmışlar; ev gidince eşya da gitmiş.

Şimdi kaldıkları yere ev demeye bin şahit ister. Kiler gibi tek göz bir oda.

İçeride sokaktan toplanmış kırık dökük kanepeler var. Başka hiçbir şey yok.

Televizyon yok. Çamaşır makinesi yok. Buzdolabı yok; gerçi evin içi zaten buzdolabı gibi.

Doğal gaz yok. Sıcak su olmadığı için yıkanmak, soğuk suyla göze alınan bir iş. Dört yaşında bir çocuk, bu soğukta kat kat giydirilerek ısıtılıyor.

Anne yok. Baba yok. Elif'in hayatı "yok" ile biten cümlelerden ibaret. Bir tek şey gördüm: bekleyiş.

Elif'le Bir Market Alışverişi

Elif'i markete götürdüm; evin mutfağını doldurduk.

Bir market arabasını doldurmak kimseyi iyi adam yapmaz. O arabayı iterken hissettiğim şey mutluluk değildi.

Utançtı.

Market arabasını dolacaktı: Peki bu araba boşalınca ne olacak? Bir hafta sonra, bir ay sonra?

Dolu bir market arabası o evdeki açlığı bir süre erteler. Bir çocukluğu kurtarmaz.

Günlerdir aklımdan çıkmayan soru şu: Dünya bu kadar adaletsizken yaşama amaçlarımız ne kadar ulvi olabilir? niçin çalışıyoruz, neyi değiştirebiliriz?

Şehrin Işıkları

Sonraki gün bir alışveriş merkezine gittik. Elif'e kıyafetler, oyuncaklar aldım.

AVM sıcaktı; her yer ışıl ışıldı. Bana ilk söylediği şey, babam beni buraya hiç getirmedi oldu.

Hızlıca biz artık hep geleceğiz dedim. Bir an duraksasam gözyaşlarıma hakim olamayacaktım, hemen konuyu değiştirmeliydim.

O ışıklar da Elif'in derme çatma evi de aynı şehirde; ama birbirlerine ne kadar uzak. Aralarında kaç dünya var, ölçemedim.

Ben bu günlerde her şeyden utandım. Yediğim lokmadan utandım. Çocuğumu sevmeye utandım.

Mutlu olmaya utandım.

Utanç yerinde bir duygu; ama tek başına hiçbir işe yaramıyor.

Açlık Sınırı mı? O da Ne?

Evin gelirini öğrendiğim kadarıyla kaymakamlıktan gelen beş bin liradan ibaret

Beş bin lira. Bugün Ankara'da üç kişinin düzgün bir lokantada bir öğün yemeğe ödeyeceği para. Onlar bu parayla, üç kişi, bir ay yaşamaya çalışıyor.

Hesabı yaptım: Kişi başına günde 55 lira. Ekmek, sabun, çocuğun ayakkabısı; hepsi bunun içinde.

Akıl alır gibi değil. Çok üzgünüm. Çok kızgınım. Çok kırgınım.

163 Milyondan 2,2 Milyara

Bir süredir koca koca manşetler atıldı.

Eski Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı Fatma Betül Sayan Kaya ile eşinin, bir şirketin hisselerine yaklaşık 163 milyon lira koyup beş ayda 2,2 milyar liraya yakın para çektiği öne sürülüyor. Kendisi 5 Kasım'dan beri tutuklu; soruşturma sürüyor.

Suçlu olup olmadığına mahkeme karar verecek; o benim işim değil. Benim takıldığım, bu rakamın kendisi.

İki milyar iki yüz milyon lira. Elif'in evinin bugünkü geliriyle 36 bin yıldan fazla eder. Yanlış okumadınız: otuz altı bin yıl. Hadi Elif bir kenara dursun; hepimiz elimizi vicdanımıza koyalım.

İnsan bu kadar parayı ne yapar? İnsan günde beş öğün yiyemez.

Göz önünde biriyse Ferrari'ye de binemez, özel jet de alamaz. Allah aşkına, bir insan bu parayı ne yapar?

O büyüklükte bir paranın yarısını bankaya koyun. Faiz yüzde 20 bile olsa yılda 220 milyon lira eder.

Devletin yoksul bir okul öncesi çocuğa ödediği aylık destek 7 bin 500 liraya yakın. Hesabı yapın: Anaparaya hiç dokunmadan, her yıl 2 bin 400'den fazla çocuğa yetiyor!

Bakmak ile Görmek Arasındaki Fark

Burası Ankara. Aziz vatanımız buradan yönetiliyor. Bu şehirde bakanlar, valiler, onlarca kaymakam ve belediye başkanı var. Bu kentte yüzlerce bürokrat, binlerce üst düzey yönetici var.

Kaçı Elif gibilerden haberdar?

Devlet bu aileyi tanıyor. Kaymakamlık o eve her belli bir tutar veriyorsa bir yerde bir dosya var demektir. O dosyada "yardım yapılıyor" yazıyordur; kâğıt üzerinde bu aileye bakılıyor.

Belli ki başvurdukları her kurum kendi kalemine bakmış. Ailenin bütününe bakan çıkmamış.

İnsanoğlu ne ara bu kadar duyarsızlaştı, diye soracaktım ki önce kendime baktım. Bir hafta öncesine kadar Elif'ten benim de haberim yoktu. Aynı şehirde yaşıyorduk.

O yöneticiler de kalpsiz oldukları için değil, görmedikleri için habersiz.

Duyarsızlık dediğimiz şey çoğu zaman kötülük değil. Baktığını görmemek.

Ya Sonra?

Kardeşimden onlara bir ev bulmasını istedim. Taşınırsalar kaymakamlıktan gelen yardımın kesileceğinden çekinerek istemediler. Bir aile, birkaç bin lirayı kaybetmemek için buz gibi bir derme çatma bir dairede kalmayı seçebiliyor.

Şimdi onları otele yerleştirip o derme çatma barakayı bir yuvaya dönüştürme zamanı.

Korkuyorum. Ya bir gün bir Elif'le daha tanışıp gücüm yetmezse?

Bir çocuğun kaderi, tesadüfen kapısını çalan bir adamın gücüne bağlı olmamalı. Bir kişinin yardımı bir çocuğu bir kışı daha çıkarır; büyütmez. Onu büyütecek olan, hakkını ona kendiliğinden ulaştıran bir düzendir.

Kaymakamlara, müdürlere, muhtarlara, Aile ve Sosyal Hizmetler'e sesleniyorum: Dosyaya değil, çocuğa bakın. Yardım yazdığınız evin kapısını bir kez de siz çalın.

Altını çize çize yazıyorum, yardım yazdığınız evin kapısını bir kez de siz çalın.

Neden çalışıyoruz? O market arabasını doldurabilmek için. Neyi değiştirebiliriz? Dünyayı değil. Baktığımızda yüzümüzü çevirmediğimiz, gerçekten varlığını gördüğümüz Elif'lerin dünyasını.

Bu yazıyı okuyan herkese sesleniyorum: Sizin mahallenizde de bir bodrum katı var. Yetimin başını okşamayı öğütleyen bir mirasın çocuklarıyız. O kapıyı çalın.

Elif bu akşam da babasının işten gelmesini bekleyecek.

Babası gelmeyecek.

Bari biz gidelim.