İstanbul Sözleşmesi de tıpkı “ikiz yasa”lar gibi; bu hükümetin milletin başına bela ettiği meşum bir organizasyondur. Bakınız, Türkiye bu yasalara mahkûm bırakılamaz. Dünyada ilk defa Türkiye tarafından imzalanan bu yasa ile aile hedef alınmaktadır.
Hani, “Son kale Çanakkale” diye bir deyim vardır ya? İşte, Türkiye’nin de son kalesi ailedir.
İstanbul Sözleşmesi daha çok tartışılacaktır. Çünkü yeterince STK’lar tarafından konuşulmadan imzalanmıştır. Kadın hakları, eşitlik derken aile yapımız bozulmaktadır. Bu itibarla -hiş değilse- sözleşmenin içeriği dini ve milli aile yapımıza uygun hale getirilmelidir.
Türkiye aileyi kaybetmemelidir. Şayet, bu ülkede aile yapısı değişirse, meydana gelecek olan muhtemel tahribatın önüne geçilemez.
Ne demek, erkekle erkeğin, kadınla kadının evlenmesi... Bu durum asla kabul edilemez. Batı, bunu kabul edebilir belki! Çünkü onların aile anlayışları bizden farklı. Kaldı ki, bazı Avrupa ülkeleri de bunu aileyi tahrip eder gerekçesiyle onaylamamışlardır.
Adı, İstanbul Sözleşmesi olarak tarihe geçen bu meşhur sözleşmeye imza atmayan bazı ülkeler: Rusya Federasyonu, Azerbaycan, Bulgaristan, Romanya, İsveç, İngiltere...
Bu memlekette değişen bir şey yok anlaşılan; Cezayir’in bağımsızlığını onaylamayan İsrail’in devlet olmasını ABD’nin ardından hemen tanıyan Türkiye, İstanbul Sözleşmesi’ni dünyada ilk onaylayan ülke olma durumunu korumaya çalışmaktadır.
Özellikle, aileyi tahrip eden, bizim milletimize asla uygun olmayan bu iğrenç sözleşmeyi kabul etmemiz mümkün değildir.