Eğitimde Liseli-İmam Hatipli düalizmi diye bir şey var. Çok yaklaştığı zaman insanın göremeyeceği bir durum bu. Aidiyetlik ve mensubiyetlik kurduğumuz kişilere ve şeylere karşı objektif görememe sıkıntımız bir vakıa. Bir mesafe aralığına ne kadar çok muhtacız. İmam Hatip Liselerine yanak yanağa denilebilecek bir mesafeden baktığımızda görebileceğimiz ‘iyilik güzellik’ten başka bir şey değildir. Keza aynı durum herhangi bir lise için de aynıdır. Bir şeyi net görebilmenin en sağlıklı yolu görmeye odaklandığımız şeyden geriye doğru makul bir mesafe açılmaktır.Mensubiyet hissiyle ortaya konulan bu duygusal yaklaşım bir okul türünü göklere çıkarırken başka bir okul türünü görmezden gelebiliyor. Bütün liselere aynı mesafeden bakmak zorundayız. İmam Hatip Liseleri ile diğer liseler arasında bu yapay mesafenin ortadan kaldırılması için kaynaştırmaya vesile olabilecek ne varsa yapılmalıdır.
AHİRET DÜNYANIN TARLASI MIDIR?
Bugün yaşadığımız ahlaki erozyonun ve toplumsal sıkıntıların duvar arkasına saklanmış baş müsebbibi kapitalizmdir. Slogan atmıyorum, gördüğümü söylüyorum. Aile neden dağılıyor, küçük-büyük arasında hürmet ve muhabbeti neden yitirdik, kanaat ve de diğerkâmlık nasıl günlük hayatın dilinden uzaklaştı? Daha çok üretmek, daha çok tüketmek, tüketimi artırmak için yapay ihtiyaçlar ihdas etmek, reklâm, pazarlama ve piyasa gibi unsurlar hep kapitalizmin lügatimize soktuğu şeyler. Hacı da olsak hoca da kapitalizmin kurumlarına kendimizi mahkûm ve mecbur addediyoruz. 1950’li yıllardan itibaren ülkenin her tarafında ‘Komünizmle Mücadele Dernekleri’ o dönem muhafazakâr kitle eliyle kurdurulmuş ve mukaddes bir görev ifa edercesine faaliyetlerini sürdürmüştür. Komünizm tehlikesi kalmadı, şimdilerde Müslümanlar için en büyük tehlike kapitalizm! Kimsenin aklından bu kapitalizm tehlikesiyle mücadele etmek diye bir şey geçmiyor. Her şey o kadar normal ki ideal toplum yapısına kavuşmuş gibiyiz. Kapitalizm mülkiyeti inançlı insanların nazarlarına kutsal bir meta gibi gösterir. Bu sebepten inanmış insanların kendine karşı yönelecek muhalefet ve mücadele azmini kırar. Artık, ‘Dünya ahiretin tarlasıdır’ demekle ‘Ahiret dünyanın tarlasıdır’ demek arasında bir fark kalmamıştır.
ALÂMETİFARİKA
Kaç gündür elimden düşürmediğim bir kitabı çevremde paylaşacak insan aradım. Çok gereksiz bir şeyden bahsediyormuşum gibi davrandılar. Çok işleri vardı, dönüp bakmadılar. Edebiyat Fakültesi son sınıf öğrencisi bir akrabama kaç kez ‘oku’ diye ısrarla söyledimse de tatili bahane edip oralı olmadı. Neymiş efendim, tatilde hiçbir şey yapmayı düşünmüyormuş. Kitap okumak da buna dâhilmiş. Meğerse bu öğrencimiz kafasını ve kalbini de tatile göndermeyi düşünüyormuş da biz boşuna uğraşıyormuşuz. Neyse, sevgili okur, iyisi mi ben yine seninle paylaşayım bu güzel öykü kitabını. Özlem Metin diye 1976 doğumlu, Boğaziçi Üniversitesi’nde İşletme tahsil etmiş iki çocuk annesi bir yazara ait. Başarılı bir ilk kitap. Hiç eğreti durmuyor. Dili son derece yalın, akıcı ve de nükteli. Öykü kişilerini günlük hayatın içerisinden koparıp da bir platoya hapsetmemiş. İnsanın kendinden bile kaçırdığı takıntılarını işliyor öykülerinde Özlem Metin. Öykü kahramanı yazarı işaret ediyor yer yer. ‘Bitlerimle Sev Beni’, ‘ Alâmetifarika’, ‘Bizim Takım’, ‘Dilini Eşek Arısı Soksun’ gibi öykülerin her birinde başka bir obsesif, takıntılı yönü işleniyor insanın. Öykü konuşulanlardan ziyade seslendirilmeyip içte biriktirilenlerle zenginleşip kendine mecra bulur. Özlem Metin’in kitabında da bunu görüyoruz. Sevgili okur, bu öykülerin bir taraflarında kendini göreceksin. Benim dışımda kimse böyle düşünüp hissetmez dediğin şeyleri senin gibi içinde yaşayan ne çok insan olduğunu göreceksin. Mesela ben ‘Dilini Eşek Arısı Soksun’ öyküsünde o kadar aşina isme rastladım ki uzun süre kopamadım öyküden. Alâmetifarika her birimizi diğerinden ayıran o biricik özelliğin hiç anlatılmamış öykülerinden oluşuyor. Korkmayın okuyun, yüzünüzdeki benler sizi ele vermez! (Alâmetifarika-Özlem Metin-Şule Yayınları)
