Korku insanın belki de en eski daha doğrusu eskimeyen
duygusu. Binlerce yıldır o kadar çok şeyden korktu ki insanlar artık neden,
niçin korktuğunu bile araştırmaz, merak etmez oldular.
Cesaretin örnek olduğu, kahramanlık destanlarının
nesilden nesle aktarıldığı toplumumuzda korkuyu o kadar içselleştirdik ki artık
korkusuz, cesur kelimelerini cümle içinde kullanamaz olduk.
Korkar insan, içi ürperir; yiğitçe ortaya atılıp tek
başına savaş kazanabilecek olan bir kimse şimdi korku imparatorluğu üzerine
bina edilmiş virane bir yapıda yapayalnız, bir başına yaşamaya mahkûm olmuştur.
Yiğitlik, cesur olabilmek hep ideal olurken gerçek
hayatta bu duyguyu ancak başkalarının anlatımlarını imrenerek dinlemek
suretiyle öğreniyorsa insan, bir yerlerde bir şeyler eksik demektir.
Öylece kalakalmak, yutkunmak, kelimelerin boğazında
düğümlenmesi meramı ifadeden geri bıraksa da bazen sessiz çığlıklarını duymak
gerekir insanların.
Korku yaygınlaşınca insan sevmekten, sevilmekten bile
korkar olur. Zira sağlıklı duygu dünyası bırakmaz insanda korku denen illet.
Dengesini bozar, kendisinden beklenmeyen tepkiler verdirir kişiye. Korku o
kadar içine siner ki insanın zamanla gölgesinden bile korkar hale gelir.
Bazılarının korku salmak işlerine gelir. İnsanların
korkudan gözlerinin açılması, tüylerinin ürpermesini garip bir hisle, zevk
alarak izlerler. Etrafına korku salanlar toplumlardan hep zorla saygı
görmüşlerdir. O yüzden korkmak kadar korkutmak da çok önemlidir. Bu yüzden
geçmişinde korku olanların gücü eline geçirdiklerinde korkutarak hüküm
sürmeleri gayet doğaldır.
Korku yerli yerinde hissedilirse iyiliğe de sevk eder
insanı. Hata yapmak ve karşılığında tarifi imkânsız bir imtihanla cezalandırmak
duygusu insanı yasak fiilleri işlemeye de engel teşkil eder. İlim sahibi
oldukça insan korkunun şekli de tarifi de değişmeye başlar. Anlamsız olan korku
öğrendikçe ve kendini bildikçe anlam kazanmaya ve hak edenden korkulması
gerektiğine götürür insanı.
En tehlikeli korku ise doğruya karşı öfkeyle karışık
hissedilen korkudur. Kendisinin yanlış yaptığını bilir de doğru karşısında güneş
görmüş yarasaya dönmek istemeyen insan; doğruyu söyleyene kinle karışık bir
korku ile hezeyan gösterir. Ben de biliyorum anlattıklarının hepsi doğru ama
Dendiğinde anlayın ki buradaki ama ile korkunun asıl nedeni gizlenmek
istenmektedir. Çünkü sevilen bir şeyin yanlış da olsa sevilmesi insanın
doğasında vardır. Daha doğrusu sevdiğiniz bir şeye toz kondurmazsınız. Hele ki
bu bir insansa onun yanlış işler yaptığını asla kabullenmek istemez insan.
Gözleriyle görse, mantığı yanlış yaptığını söylese de yok kesin benim
bilmediğim bir şey var bu işin içinde. Ya da vardır bir hikmeti diye düşünür
ve sürekli kendisini uyaran vicdanını da böylece susturmuş olur.
Allah kimseyi yanlışı savunacak kadar cahil, doğruyu
inkâr edecek kadar da nankör yapmasın. Korktuklarımızdan emin, umduklarımıza
nail eylesin aminlerce amin
Minik bir tebessüm
Odunların gözünü korkutmak
Nasreddin Hoca yemeği ısıtmak için ocağı yakmak istemiş.
Çıra, çalı-çırpı kullanmışsa da odunlar bir türlü tutuşmamış. Tutuşsun diye
üfleyince küller uçuşarak üstünü başını berbat etmiş.
Hoca elbiseleri daha fazla tozlanmasın, küllenmesin diye
odasına gitmiş, üzerine karısının feracesini giymiş, başına hanımının
başörtüsünü takmış gelmiş. O sırada kızışan odunlar bir üfleyişte yanmağa
başlayınca;
- Anlaşıldı!.. anlaşıldı!.. demiş Hoca, bizim kadın
odunların bile gözünü korkutmuş.
İlgilisine notlar:
İlacı olmayan bir hastalıktır özlem. Öyle ki içtiğin
çaya bakınca bile gelir aklına
Bazen gitmek ister insan, kimsenin olmadığı bir yere...
Ama yollar bile yük olur.
Bazen başka sevgilere kaçmak istiyor insan; hiç
ağlamadığı hiç ağlatmadığı yüreklere!..
Zulüm ebedi olamaz kötülük mutlaka hüsrana
uğrayacaktır * Prof. Dr. Necmettin Erbakan
