Yaşadığımız çağ maddenin ve eşyanın insanIığı esir aldığı bir çağdır. İnsan, ne zaman maneviyattan uzaklaşırsa onun bıraktığı boşluğu maddiyat ve batıl görüşler doldurmuştur. İnsan fıtratı, Rabb’imizin (c.c.) yaradılışının gereği olarak boşluk kabul etmiyor. Kalıcı ve ebedi olan Allah sevgisinin, İslam davasına olan mücadele aşkının yerini gelip geçici olan dünyalıkların sevgisi aldığı vakit insan; makamların, rakamların ve şehvetinin esiri olmaya başlıyor.
İnsana değer vermenin ve mananın geri planda itildiği, rakamların ve makamların bir değer ve ölçü olarak kabul edildiği şekilde hayata bakmak; insanın ebedi yurdu olan ahireti düşünmeden, sanki ahiret yokmuşçasına yaşamasına neden olmaktadır.
İnsan nefsinin ve heveslerinin esiri olursa dünyaları versen de nefsi asla doymak bilmez. Tolstoy’un “İnsan Ne İle Yaşar?” adlı eserinde anlatılan çiftçi Pahom’un hikayesi bu konuda oldukça ibret vericidir:
“Kendi kendisine yetebilecek şekilde çiftçilik yapan çiftçi Pahom çok daha zengin bir hayata sahip olmayı hayal etmektedir. Uzak diyarlarda oldukça cömert ve oldukça çok toprağı olan bir toprak reisinin karşılıksız olarak toprak verdiğini duyar ve o toprak reisinin yanına gitmek için yollara düşer. Toprak reisine giderek kendisine toprak verilmesini talep eder. Toprak reisi Pahom’a: “Sabah güneşin doğuşundan batışına kadar yürüyerek ya da koşarak ulaştığın bütün yerler senindir fakat güneş batmadan yeniden başladığın yere dönmen lazım. Yoksa bütün hakkını kaybedersin.” der.
Bu şartı kabul eden Pahom güneşin doğması ile birlikte yürümeye başlar. Bağlar, bahçeler, tarlalar eşsiz güzellikteki bu yerlerde yürümeye devam eder. O kadar çok yürür ki artık vakit iyice ilerlemiştir. Tam dönecekken sulak ve verimli bir arazi görür orayı almak için de yürür. Şurayı da alayım burayı da alayım derken güneşin batmasına çok az bir vakit kala koşmaya başlar, koşar koşar ancak takati kesilir, halsiz adımlarla çok zor şekilde yürümeye devam ederken Pahom’un burnundan kan gelmeye başlar. Tam sabah başladığı yere yaklaştığı anda bir anda yere yığılır ve kalkamaz. Toprak reisi olan bitenleri izlemektedir. Çok defa şahitlik ettiği bu olay tekrardan meydana gelmiştir. Adamlarına bir mezar kazdırır ve şöyle der: “Bir insana işte bu kadar toprak yeter.”
Tolstoy’un eserinde anlattığı bu hikaye; insanın dünya hırsının, nefsinin istek ve arzularının asla bitmeyeceğini ancak ömrünün ise elbet bir gün bitip öleceğini anlatması bakımından çok anlamlı bir hikayedir. Dünyada gözünün doymadığı insanın gözünü ancak bir avuç toprağın doyurur. Topraktan gelen insanın yine toprağa döneceği gerçeği olan ölüm hakikatine hazırlanan bir Müslümanın dünya nehrinde boğulmaması, Allah’ın rızasını kazanacak işlerde sebat etmesi için dünya nehrinden bir avuç su içmesi veya hiç içmemesi gerekir. Nitekim bu örnek Kur’an-ı Kerim’de Talut-Calut kıssasında bizlere anlatılmaktadır.
Bir tarafta insanın sürekli almak isteyen doyumsuz nefsinin iştahını kabartan makamlar, mevkiler, şehvet, mal, mülk ve dünyalıklar. Diğer tarafta kendisine verilen nimetler olan; zaman, gençlik, mal, mülk, makam ve imkanları İslam davası için vermeye, Allah yolunda feda etmeye dayanan mücadeleye talip olabilmek. İşte müslümanın dünyevileşme olan imtihanının özünü bu oluşturuyor. Dünyevileşme hastalığından korunmak ve kurtulmak için konfor alanımızdan kurtulup İslami mücadele ruhumuzu diri tutmamız gerekiyor.
Dünya nehrinden kana kana içenler Hak dava için koşamazlar, Allah yolunda mücadele edemezler. Dünyaya daldıkça İslam için yapmadığı fedakarlıkları dünya için yapmaya başlarlar. Şöhretin, servetin ve şehvetin esiri olanlar hak davanın çilesine talip olamazlar.
Allah’ın (c.c.) bize verdiği imkan ve nimetleri yine Allah’ın (c.c.) yolunda harcarsak dünyevileşme hastalığından korunabiliriz. İslam’a, Müslümanlara nasıl faydam dokunabilir? Yeryüzünde ezilen bütün mazlumların ve mağdurların derdiyle nasıl dertlenebilirim? Gazze, Doğu Türkistan benim gündemimde mi? Afrika’daki yardıma ihtiyacı olan temiz içme suyuna ulaşamayan bir lokma ekmeğe muhtaç insanlar benim dünyamın neresinde? İşte bütün bu sorularla birlikte bu zulüm ve haksızlıkların sebebi olan insanlığın ve İslam’ın baş düşmanı dünya siyonizminin ve ırkçı emperyalizmin sömürü düzenini ne kadar tanıyoruz? Bu sömürü düzenin yerine kurulacak hak nizam olan adil düzenin, adil ve yeni bir dünya hedefinin bizler neresindeyiz? İşte bu sorulara vereceğimiz yanıtlar bizdeki mücadele şuurunu gösterecektir. Bunların sadece farkında olmak yetmez. Dert edinmek, derdinin izini sürmek gerekir. Dert insanı konuşturur ve koşturur Allah’ın izniyle. Başta kendimizden başlamak suretiyle Allah (c.c.) için, İslam için neler yapıp yapmadığımız konusu da bu işin en mühim kısmıdır.
Eşyanın ve maddenin peşinde koşanlar değil, eşyayı, maddeyi hak ve hakikat yolunda kullanıp feda edebilenler dünyevileşmeden korunarak mücadele şuuruna sahip olurlar İnşaAllah. Mücadele ruhumuzu ve şuurumuzu bir ömür kaybetmeden sürdürebilmemiz duası ve niyazıyla.
EĞİTİMCİ/PSİKOLOJİK DANIŞMAN
MUHAMMED ALİ TÜREGÜN
KARANLIK ÇAĞIN ORTASINDA YÜKSELEN IŞIK: İSLAM'IN ALTIN ÇAĞI
Orta Çağ denildiğinde akla ilk olarak Avrupa’nın içine kapandığı, dogmatik düşüncelerin egemen olduğu karanlık bir dönem gelir. Oysa tarihin madalyonunun diğer tarafına çevirdiğimizde bambaşka bir tabloyla karşılaşırız. 8. yüzyıl ile 14. yüzyıl arasında Orta Doğu’dan Endülüs’e kadar uzanan İslam Coğrafyası; kütüphaneleri, gözlemevleri, tıp merkezleri ve özgür tartışma ortamıyla muazzam bir entelektüel aydınlanmaya ev sahipliği yaptı.
Bu dönem, tarihe İslam’ın Altın Çağı olarak geçti. Bu aydınlanmanın temelinde bilgiye duyulan derin merak ve ön yargısız yaklaşım yatıyordu. Bağdat’ta kurulan Beytü’l-Hikme (Hikmetler Evi), dönemin küresel bir bilim merkezi haline geldi.
Antik Yunan, Hindistan, Mısır ve İran medeniyetlerine ait temel eserler Arapçaya çevrildi. Ancak Müslüman alimler bu bilgileri sadece aktarmakla kalmadı; onları sorguladı, deney süzgecinden geçirdi ve üzerlerine yepyeni teoriler inşa etti. Bu çağda yetişen bilim insanları, modern dünyayı şekillendiren disiplinlerin temellerini attı:
Harezmi: Cebir ilminin kurucusu oldu; "sıfır" rakamını ve konumsal sayı sistemini matematiğe kazandırarak bugünkü algoritma mantığının altyapısını oluşturdu.
İbn-i Sina (Avicenna): Kaleme aldığı El-Kanun fi't-Tıbb (Tıbbın Kanunu) adlı eseriyle yüzlerce yıl boyunca hem Doğu’da hem de Batı üniversitelerinde tıp dünyasının ana başvuru kaynağı kabul edildi.
Biruni: Dünyanın yarıçapını ve çevresini gerçeğe inanılmaz derecede yakın bir hassasiyetle hesapladı, astronomi ve coğrafyada çığır açtı.
İbn-i Heysem: Optik biliminin babası olarak kabullendi. Görme olayının gözden çıkan ışınlarla değil, nesnelerden gelen ışıkla gerçekleştiğini ispatladı ve "karanlık kutu" deneyiyle modern kameranın temelini attı.
İslam’ın Altın Çağı’nın bize gösterdiği en somut gerçek; bilimsel gelişmenin din, dil ve ırk ayrımı gözetmeksizin evrensel bir birikim olduğudur. Deneye, gözleme ve akla verilen değer, Doğu'da büyük bir medeniyet oluşturduğu gibi, bu birikimin İspanya (Endülüs) ve İtalya üzerinden Avrupa’ya aktarılması rönesansın da kıvılcımını çaktı.
Özetle; geçmişte kurulan İslam Medeniyeti’nin bu büyük mirası, ilme, alime verilen değerin ve ilmin peşinden gitmenin bir toplum için ne kadar hayati olduğunu açıkça kanıtlıyor. Günümüzde bilimde ve teknolojide yeniden öncü olmak istiyorsak, o dönemi örnek almamız gerekiyor.
BAYRAM ALTINTAŞ
BİTMEYEN HESAP
Ölüm dediğin nedir ki bir kapı çalması,
Sormadan içeri girmesi, hiç halden anlamaması.
Ortada lafım yarım, çayım daha sıcak,
Gidecek yerim var, daha yolun başındayım bak.
Ben plan yaparım, o takvim bozar,
Ben yarın derim, o bugünü yazar.
Ne randevu alır, ne de izin ister,
En olmadık anda gelip keyfimi bozar.
Ebedi falan değil, bir sanmalık işin var,
Bir varmış bir yokmuş diye bir masalın var.
Bu kadar insan sevmiş, beklemiş, yaşamış,
Senin defterinde hepsine bir çizgi atman var.
Alacağım var hayattan, daha bitmedi,
Söyleyeceğim söz var, içimde gitmedi.
Biriktirdim hevesimi cebimde taşıyorum,
Kimse burayı bırakıp gitmeyi seçmedi.
Herkesi eşitleyeyim dersin, adalet mi bu?
Seveni de sevmeyeni de aynı yere koymak bu mu?
Dünyaya doyamadık, birini tanıyamadık,
Senin dünya dediğin yerinde durur mu?
Kalsın senin sessizliğin, ben seste kalacağım,
Bir iz bırakabilirsem, ben öyle kalacağım.
Çalan bir şarkıda, bir dostun gülüşünde,
Ölüm sen bir anlıksın, ben hep olacağım.
İBRAHİM YILDIRIM
NE OKUYALIM?
İHLAS ÇAĞRISI
İlahiyatçı-yazar Ramazan Kayan Hoca'nın eserlerinden biri de "İhlas Çağrısı" isimli kitabıdır. Kitap yaşadığımız zaman diliminde müslümanın değerlerimizden, duyarlılıklarımızdan zamanla uzaklaşmak suretiyle ahlak ve maneviyattan koparılışını anlatmaktadır.
Kitap müslümanın nasıl ihlaslı olacağını, kime muhlis denildiğini, samimiyeti, takvayı, davetçiyi ve daha bunun gibi bir çok meseleyi ayetler-hadisler ışığında akıcı bir dille, samimi bir üslupla bizlere anlatmaktadır.
Kitabın arka kapak sayfasından bir bölümü sizlerle paylaşıyoruz:
"İnsanoğlu ürettiği teknolojinin esiri... Sıcak ve samimi dünyaların yerni sanal dünyalar aldı... Yapay duruşlar... Mekanik ilişkiler... Dijital bir yaşam... Bencil duygular... Fırsatçı bakışlar...çıkarcı hesaplar... Çağdaş insanın yaşam felsefesi..."
Yazar: Ramazan Kayan
Yayınevi: Sahra Kitap
Sayfa Sayısı: 160
GENÇLER İÇİN HATIRALARLA NECİP FAZIL
Gençler İçin Hatıralarla Necip Fazıl isimli eser eğitimci - yazar Vehbi Vakkasoğlu Hoca'nın kaleme almış olduğu eserlerden birisidir. Oldukça hacimli olan kitap adından da anlaşılacağı gibi Üstad Necip Fazıl'a dair hatıraları gençlere hitap eden bir üslup ile anlatmaktadır.
Kalemini Allah (c.c.) yolunda kullanmış olan Üstad Necip Fazıl yazdığı 101 adet kitaptan oluşan dev külliyatı ile kültür ve maneviyat iz bırakmış öncü şahsiyetlerimizdendir. Üstad Necip Fazıl'ın yazdığı kitaplar arasında tiyatro, hikâye, şiir, tarih, islam, roman, otobiyografi, makale, fikir olmak üzere çok sayıda türde eser vardır.
Necip Fazıl Kısakürek ile birebir görüşmüş ve yakınında bulunmuş olan çok sayıda ismin hatıraları bu kitapta toplanmıştır. Gençlerin çokça ibret alıp hayatlarına tatbik edeceği bu hatıralar kitabını Üstad Necip Fazıl'ı yakından tanımak ve onu tanıtmak adına okumamız gerekiyor.
Yazar: Vehbi Vakkasoğlu
Yayınevi: Nesil Yayınları
Sayfa Sayısı: 584
