Uzun  zamandır

görüştüğüm bir arkadaşım var. Onunla tanıştığım gün, defterine özenle kazınmış

bir isim dikkatimi çekmişti. Bu ismin arkadaşımın aile efradından birine ait

olabileceğini düşündüm. Daha sonra bu ismin cep telefonuna, kitapların iç

kısmına, bilgisayara ve eşyaların üzerine yazıldığını ve arkadaşım üzerinde

kalıcı bir etkisinin olduğunu fark ettim. Kendimce çıkarımlarda bulundum. Bu

arkadaşımın ölen bir yakınının ismi olabilirdi, ya da uzun süredir göremediği

bir akrabası olabilirdi. Belki de hayali bir isimdi diye düşündüm

Geçtiğimiz gün cüzdanını açarken, içinden bir fotoğraf

çıkardı bir süre baktı ve geri koydu. Yüzünde buruk bir hüzün oluştu,

sorduğumda şu cevabı verdi: Samiye benim liseden arkadaşımdı. Onunla aynı

yurtta kalıyor ve aynı okulda okuyorduk. Ranzalarımız bitişikti. Samiye

hayatımda tanıdığım en iyi dosttu. Her şeyimiz ortaktı, kendinden önce beni

düşünür ve yükümü hafifletirdi. Başım darda kaldığında hemen koşar ve benim

yanımda yer alırdı.

O bana dostluğu öğretmişti. Lise ikinci sınıfın sonunda

teyzemle İstanbul a geldim ve okula burada devam etmeye karar verdim. Samiye de

aynı yıl memleketi olan Denizli ye dönmüş ve eğitimine burada devam etmeye

karar vermiş. O zamanlar cep telefonları yoktu, internet belirli kişilerin

sahip olabileceği bir araçtı. Fakat duygularımızı taşıyan mektuplar vardı.

Mektup yazdım ve okuldan arkadaşımın adresini istedim ama ulaşamadım.

Samiye yi hiç unutmadım, o benim hatıralarımdaki dost

olarak kalmaya devam etti. Büyüklerimiz insan birlikte ağladığı dostunu unutamaz

demişler. O benim gözyaşlarımın ortağıydı. Şu an nerede ya da hangi görevde

çalışıyor bilmiyorum ama onu bir kez de olsa görmeyi çok isterdim Arkadaş

hoşça vakit geçirdiğimiz kişidir. Dost ise sırlarımızın, acı ve neşemizin

ortağıdır. Taşımakta güçlük çektiğiniz yükü omuzlarınızdan alıp kendi sırtına

koyabilendir. Ağladığımızda elimize mendil uzatan ve içimizi ferahlatan

kişidir. Dost, yoksulluğumuzda yanımızdan ayrılmayan ve ekmeğini bölüp veren

kişidir.  O yüzden dostların attığı taş

çok daha fazla acıtır. Fakat uzattığı gül de bir o kadar ferahlatır ve

güçlendirir. O gün arkadaşımı dinlediğimde onun duygularını bütün yoğunluğu ile

hissettim ve bir dostun dostuna ulaşamamasının kalıcı bir hasrete dönüştüğünü

düşündüm.

ulaşamamasının kalıcı bir hasrete dönüştüğünü düşündüm.