Hudâya turâ zîbet in padişâhî (Ey Allah’ım, sana layık, bu padişahlık senin!)
Ki her pâdişahrâ tu puşt u penâhî (Ki her padişahın arkası ve sığınağı sensin)
(Ey Allah’ım! Her padişahın zahir ve yardımcısı Sen’sin. İşte bu padişahlık ancak Sana yaraşır.)
Konî pest anra ki nebved pesended (Alçaltırsın (küçültürsün) beğenmediklerini)
Dehî ser ferâzî be her kes ki hâhî (Yüceltirsin (sevip) istediklerini)
Be gayr ez tu Şâhî neşâyed kesîrâ (Senden özgesine yaraşmaz ki şahlık)
Ki esrar-i her bende dânî gemâhî (Her kulun gizlerini bilirsin)
(Beğenmediğini alçaltırsın, istediğini yükseltirsin. Her kulun sırlarını layıkıyla bildiğin için asıl padişahlık Sana layıktır.)
Ber isbat-i zâtet ki der her sıfat hest (Her sıfatında tecelli eden Zâtının ispatı için)
Gehâvend eşyâ zi meh tâ be mâhi (Aydan balığa kadar her mahluk birer şahittir.)
(Her sıfatında tecelli eden Zatının ispatı için, aydan balığa kadar her yarattığın (mahluk) birer şahittir.)
Eger âsiyem men tu rahmet mekun kem (Eğer asi isem isyandaysam, esirgeme rahmetini, azaltma)
Çu kes nîst der da’vi-yi bî günâhî (Olamaz hiç kimse günahsızlığın savında )
(Ben âsi isem, benden Rahmetini esirgeme, çünkü kimse suçsuçluk günahsızlık iddiasında bulunamaz.)
Tu der istigâmet der iklîm-i adlem (Doğru olan sensin ve ben adaletinin ülkesindeyim senin.)
Ki hestem be râh-ı gamet merd-i râhî (Sana giden senin üzüntünün (gam) yolunda tek yolcuyum.)
(Adalet ikliminde (ülkesinde) bana Sen yol göster, Senin aşkının yolunda yürüyen bir yolcuyum.)
Zi şerm-i günah çun şefak bâ kevâkib (Günah işlemenin utancından, yıldızlı bir şafak gibiyim.)
Konem surh ez eşk-i ruhsâr-ı gâhî (Bazı kez kızıllaştırıyorum göz yaşlarımla yüzümü)
(Günahımdan oderece mahcubum ki, bazen döktüğüm kanlı gözyaşlarımla yüzümü yıldızlı şafak gibi kızıla boyuyorum.)
Şode dûd-i dil perde derpîş-i çeşmem (Perde oldu gözlerime yanan gönlümün dumanı.)
Merâ hod çu nâme bes in rû siyâhî (Bu kara yüzüm, mektubuma dönüştü tıpkısına)
(Ah ettiğim zaman yanan gönlümden yükselen duman gözümün önünde bir perde oluyor. Amel defterime benzeyen bu yüzü karalık bana kafidir.)
Be gayr ez tu em nîst ez kes ümidi (Senden özge yok umudum kimseden)
Be bahşâ Selimi-yi hodrâ İlahi!” (Bağışla kendi Selim’ini sen.)
(Sen’den başka kimseden hiçbir şey beklemem. Selimî’yi affet, çünkü Sen onun Allah’ısın!)
Yavuz Sultan Selim’den bize kalanlar Sultan Selim Dağı, Selimi Kavuk, Mukaddes Emanetler ve Mukaddes Emanetler Dairesi’nde okunmakta olan Kur’an!
Yahya Kemal Beyatlı, “Aziz İstanbul” isimli eserinde, şöyle diyor:
“Gezintilerimde bir hakikati keşfettim. Bu devletin iki manevî temeli vardır: Fatih’in, Ayasofya minaresinden okuttuğu ezan ki, hâlâ okunuyor!.. Selim’in, Hırka-i Saadet önünde okuttuğu Kur’an ki, hâlâ okunuyor!..”
KAYNAKLAR
Hoca Sadeddin Efendi, Tacü’t-Tevarih, çev. İsmet Parmaksızoğlu, c.IV, Ankara: Kültür Bakanlığı, 1992.
Solak-zâde Mehmed Hemdemi Çelebi, Solak-zâde Tarihi, çev: Vahid Çabuk, Ankara: Kültür Bakanlığı, 1989. c.I, 439-471; c.II, s.s. 1-111.
İsmâil Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Tarihi, Ankara: Türk Tarih Kurumu Basımevi, 1998, c.II, s.s.231-306, 526.
Selahattin Tansel, Yavuz Sultan Selim, Ankara: Milli Eğitim Basımevi, 1969.
Hammer, Büyük Osmanlı Tarihi, yayına haz. Mümin Çevik,İstanbul: Milliyet Gazetesi, 2010, s.s.525-617.
Mustafa Ekinci, Erdebil Tekkesinin Kuruluşu, Gelişmesi ve Anadolu’daki Dini ve Siyasi Faaliyetleri, [Tez, Doktora Tezi, Harran Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Temel İslam Bilimleri Anabilim Dalı, 1997] .
Feridun M. Emecen, Yavuz Sultan Selim, İstanbul, Yitik Hazine Yayınları, 2010.
Ahmet Akgündüz- Said Öztürk, Bilinmeyen Osmanlı, İstanbul: OSAV, 1999, s.s. 133-148.
Yılmaz Öztuna, Yavuz Sultan Selim, İstanbul: Babıali Kültür Yayıncılığı, 2006.
Hilmi Yücebaş, Şair Padişahlar, İstanbul: Yeni Matbaa,1960. s.s.61-69.
Rüştü Şardağ, Şair Sultanlar, Ankara: Türkiye İş Bankası Kültür yayınları, 1982,s.s.118-128.
Fehmi Yılmaz, Osmanlı Tarihi Sözlüğü, İstanbul: Bilimevi Basın yayın Ltd.Şti., 2010.
Jean-Louis BacqueGrammont , “Osmanlı İmparatorluğu’nun Doruğu Olaylar (1512-1606)”, Osmanlı İmparatorluğu Tarihi, Çev. Server Tanilli, İstanbul: Cem Yayınevi, 1995.
Evliya Çelebi, Evliya Çelebi Seyahatnamesi Mısır, Sudan, Habeş, Ankara:Kültür Bakanlığı, 1938, c. X, s.s. 100-131.
Giyas Şükürov, Safevî Devleti’nin kuruluşu ve I.Şah İsmail Devri, [Tez, Yüksek Lisans Tezi, Marmara Üniversitesi, sosyal Bilimler Enstitüsü, İlahiyat Anabilim Dalı, 2006].
Reşat Öngören, Osmanlılarda Tasavvuf, İstanbul: İz Yayıncılık, 2000, s.s. 54-60, 247-250, 342-384.
Ali Nihad Tarlan, Yavuz Sultan Selim Divanı, İstanbul: Ahmet Halit Kitabevi, 1946
Yavuz Sultan Selim, Divan-ı Yavuz Sultan Selim Selim I. / 927/1520. -- İstanbul : Artin Asaduryan Şirketi-i Mürettibiye Matbaası, 1306
Tufan Gündüz, Şah İsmail, DİA, İstanbul 2010, c. XXXVIII, s.s.253-255.
Mürüvet Karagöz, Safavî Devleti’nin Kuruluş Dönemi, [Tez, Yüksek Lisans Tezi, Harran Üniversitesi, Sosyal bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, 2010], s.s. 29-67.
Adnan Er, Safevî Devleti’nin Yıkılış Sebepleri, [Tez, Yüksek Lisans Tezi, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, 2008], s.s. 19-37.
Mithat Sertoğlu, Osmanlı Hükümdarlarının Kıyafetleri, Resimli Tarih Mecmuası, sayı: 34, Ekim 1952, s.s.1774-1778.
Fatma Aslışen, Şah İsmail’in Türk Siyaseti ve Kültürel Yeri, [Tez, Yüksek Lisans Tezi, Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tarih Anabilim Dalı, 2006].
Erhan Afyoncu, Yavuz’un Küpesi, İstanbul: Yeditepe Yayınevi, 2010, s.s.11-13.
Ferit Devellioğlu, Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lugat: Eski ve Yeni Harflerle, Ankara: Aydın Kitabevi, 1989.
Yahya Kemal Beyatlı, Eski Şiirin Rüzgârıyle, İstanbul: Yahya Kemal Enstitüsü, 1962.
Osman Nuri Topbaş, Altınoluk Dergisi, Yıl: 1997, Sayı: Ocak, 131.
Yahya Kemal Beyatlı, Aziz İstanbul, Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı, 1969.
