Son fon vurgunu…
Çok mal edinme hırsı kişiyi nelere nerelere götürüyor bu açıkça görüldü.
Çok mal edinme hırsı, kişinin daha fazla mülk, para ve servet biriktirmek için duyduğu aşırı ve doyumsuz tutku.
Türkçede bu ifade en yaygın olarak Kur'an-ı Kerim'deki Tekâsür Suresi'nin ilk ayetinin mealiyle bilinir.
İhtiyacın ötesinde, sürekli daha fazlasına sahip olma isteğiyle hareket etmektir.
* Tekâsür Suresi: "Çok mal edinme hırsı sizi kabirlere girinceye kadar oyalamaktadır" anlamındaki ayet, maddi biriktirme yarışının insanı ömür boyu meşgul edip asıl değerlerden uzaklaştırabileceğini vurgular.
Dinimizde helal kazanç ve mal biriktirmek başlı başına yasaklanmazken, ölçüsüz mal hırsı, cimrilik ve kul hakkı ihlalleri eleştirilir.
Mal hırsı / servet hırsı
* Tamah / tamahkarlık
* Dünyalık düşkünlüğü
* Açgözlülük / doyumsuzluk
* Tekâsür (çoğaltma yarışı)
"Çok mal edinme hırsı, insanın elindekinin kıymetini görmesini engeller."
"Ömrünü yalnızca servet biriktirmeye adayanlar, çok mal edinme hırsının peşinde yıllarını tüketir."
“URGANININ HESABINI VEREMEYEN BİR HAMAL VARDI HANİ…”
Star yazarı Av. Sibel Eraslan, işte bu aç gözlülüğü ve daha çok mal edinme hırsını kaleme aldı.
Eraslan yazısının sonunu şöyle bağladı: “Bir lokma bir hırka" öğretisi değildir bu, büyüklerin hikmetli anlatılarındandır... Sahibi olduğumuzu zannettiğimiz her şeyden, hesaba çekileceğimiz bilgisidir... Allah hepimizin yardımcısı olsun...”
Eraslan, “Urganının hesabını veremeyen bir hamal vardı hani…” başlıklı yazısında doymamaya, çarpıcı öykü ile örnek verdi;
“Efendim Doğu vilayetlerinden birisinde çok zengin bir Bey vefat etmiş. Beyin, evlatları, yeğenleri, kapıkulları, bağlıları, işçileri, rençberleri bu vefata çok üzülmüş çok ağlamışlar. Bu arada babalarının hasta yatağında sık sık tekrarladığı üzere; kabirdeki hesabın şiddetinden ve karanlığından bu Beyler beyini kurtarabilecek şeyin ne olduğunu düşünedurmuşlar...
"Kabirde ilk gecenin şiddetinden çok korkuyorum" dermiş hasta yatağında Beyler beyi...
"Aman efendim, siz namazınızı kılan, orucunu tutup Haccına gitmiş, fakiri fukarayı doyuran, garibi gurebayı kollayan bir Mü'minsiniz, sizi meleklerdir karşılayacak olanlar.." diye cevap verirmiş en ünlü hocalar...
"Kabirdeki karanlıktan çok korkarım, yok mu bunun çaresi" diye inlermiş bu sefer de Bey hazretleri...
Derken efendim, çocuklardan birisinin aklına güzel bir fikir gelmiş, diğerleriyle acele istişare etmişler, fikri pek beğenip, hemen ülkenin dört bir yanına tellallar çıkartmışlar... Tellallar şöyle ünlerlermiş:
"Ey ahali! Duyduk duymadık demeyin, Rahmet-i Rahman'a kavuşan büyüğümüz, hamiyetperver Beyimiz yarın toprağa verilecektir. Duyduk duymadık demeyin, Beyler beyimizle birlikte sadece 1 geceliğine kabirde ona yoldaş olacak kişiye mülkünün yarısı hibe edilecektir! Duyduk duymadık demeyin!"
Tabii hiç kimse bu teklife yaklaşmaz, yanaşmaz imiş... Sadece garip perperişan bir hamalcağız parmağını kaldırmış, "Efendimize ben yoldaşlık ederim, benim ismimi yazabilirsiniz Ağalar" demiş. Bunu duyan tellallar çok sevinmişler, yaka paça tuttukları gibi hamalı cenazenin başına getirmişler...
Efendim, hamalcağız için Beyler Beyi'nin hemen yanında bir kabir açılmış, geceyi burada geçireceksin demişler kendisine. Hamalın garipliğine bakınız ki, sırtında yük taşırken kullandığı yağlı urganından başka bir şeyciği yokmuş hayatta. Aman canım ne var yani, yaşadığım hayat kabirden çok mu aydınlık, bir gece yatıveririm, sabaha mal mülk sahibi olarak gezer tozarım hem, diye geçirirmiş içinden...
Tabii zengin kabridir bu, ağa, paşa, bey dendi mi, o ülkede böyle içine birkaç basamak merdivenle girilen, genişçe bir odaya benzer kabirler yapılırmış... Hamalcağız adeta özenerek bakmış, bak şu feleğin işine demiş, şu kabir kadar bile değildir benim sığındığım barakam...
Her ne ise efendim... Hem Beyler Beyini hem de yanına hamalı yatırıp çekip gitmiş kalabalık. El ayak çekildikten sonra, sessizlik çökmüş, hamalın uykusu gelir gibi olmuş, işte tam o sırada epey gürültüyle iki kişi çıkagelmiş. Hamalcağız çok şaşırmış, çok da korkmuş bu gürültüden, gök gürüldüyor sanmış, yanardağ patlıyor gibi gelmiş ona. Bu uzun boylu iki kişi, kendi aralarında konuşuyorlarmış ama sanki şimşek çakar gibiymiş her cümleleri... Sonunda bu ölmüş olan adam nasıl olsa elimizdedir, şu yanındakiyle konuşalım demişler... Hamalı dürterek, kimsin bakalım anlat, burada ne işin var diye sormuşlar... O da olanı biteni anlatmış... Şu sırtındaki nedir demişler, onunla yük taşırım, dünyadaki tek varlığım o urgandır demiş... Bu urganı nereden almıştın demişler, Ustam verdiydi demiş... Ustan nerden almıştı, kimden, niçin, para verdi mi, para verdiyse nereden kazandı da verdi, para vermediyse kim verdi niçin verdi, bu urgan hangi tarlanın kenevirinden yapıldı, keneviri toplayanlar tarlayı hak ettiğince sulamışlar mıydı, tarladaki karıncalara zarar gelmiş miydi... Sabaha kadar o yağlı urganın iplik iplik, düğüm düğüm her şeyini sorgulamışlar... Ama ne sorgulama, her sorguda içi bin bir pişmanlıkla yanıyormuş hamalın...Valla bilmiyorum dediğindeyse, bu sefer iyi düşün diyerek sıkıştırıp sağından solunda öyle bir dürtüyorlarmış ki hamal öleceğini zannediyormuş...
Aman Allah'ım hesap sabaha kadar sürmüş, ezan sesiyle birlikte bu iki sorgu meleği yerlerine yurtlarına dönmüşler... Bizim garip hamalcağız ise bu teklifi kabul ettiğine bin bir pişman, kan ter içinde, yüreği helecanlarla çarparak, yüzü bembeyaz şekilde çıkmış kapağı açılan kabirden...
Herkes onu tebrik edip, artık bey oldun, makam mansıp sahibi oldun dermiş... Bizim hamalcağızımız ise, feryadü figanla bağırırmış: 'yeter yeter bana maldan mülkden, makamdan mansıptan bahsetmeyin hele! Sabaha kadar bir yağlı urganın hesabını veremedim, malınız mülkünüz sizin olsun! Demiş...
"Bir lokma bir hırka" öğretisi değildir bu, büyüklerin hikmetli anlatılarındandır... Sahibi olduğumuzu zannettiğimiz her şeyden, hesaba çekileceğimiz bilgisidir...
Allah hepimizin yardımcısı olsun...”



