Anadolu’da yaşayan bir arkadaşım anlatıyor: “Sevdiğim,
saydığım, arkadaşlığından zevk aldığım, yaşı benden biraz büyük bir arkadaşım
vardı.
İşine gelip gidiyor, dürüst esnaflık yapıyor, hayırlı
işlerin içinde yerini alıyor, namazını camide kılıyor, namaz sonrası ayaküstü
iki laf ettikten sonra dükkanlarımıza dönüyorduk.
Bir gün akşama yakın bir zamanda onu içki bayiinden çıkarken
gördüm. Ben iyiye yordum, benim bilmediğim bir işi vardır adama onu söylemiştir
diyerek geçtim.
Elinde hiç bir şey yoktu.
Bir başka gün yine akşam üzeri içki bayiinden çıkarken
gördüm.
Bu bir kaç kez tekrarlanınca içki bayiine girdim ve onun ne
için geldiğini sordum o da içki aldığını söyledi.
Beynimden vurulmuşa döndüm.
Bu kadar iyi bir adam bunu neden yapar diye hiç bir sebep
bulamadım.
Şimdi siz burada durun.
Ben devamını anlatacağım. Siz olsaydınız bu arkadaş hakkında
ne düşünürdünüz
Dikkat ediniz, bu adamı içki alıyor diyebilirsiniz ama içki
içiyor diyemezsiniz.
Çünkü içki içerken görmediniz.
İçki alıyor diye de yaygara koparamazsınız, kötülüklerin
gizlenmesi ve tedavi edilmesi gerekir.
Her akşam içki satın alan bu adam Hacca gitmeye karar verir,
dostlarıyla helalleşir, gider ve gelir.
“Mübarek olsun” ziyaretine giden benim arkadaş, çiçeği
burnundaki taze hacıyla baş başa kaldıklarında her gün akşam üzeri satın aldığı
içkileri sorar.
Taze hacı anlatır: “Çocukluk arkadaşımın işi bozulmuş.
Dükkanını kapatmış, borçların altından kalkamayınca çaresiz kalmış ve kendini
içkiye vermiş.
Ben sonradan öğrendim. Her akşam eve gitmeden onun evine
gider, ihtiyaçlarını temin eder, bir şişeyi de içer gibi yapar ona içiririm.
Her gün şişeyi azaltarak ona içirmeye başladım.
Kırkıncı günde son bardağı da içince “Gel bu lanetten
birlikte kurtulalım” dedim. O da bana katıldı ve kurtuldu.
Evin yakınına eski işiyle ilgili küçük bir yer açtık,
şimdilik evin ihtiyaçlarını karşılıyor. İnsan içine çıkıyor, içki içmiyor”
dedi.
Siz ne zannetmiştiniz
Rabbimiz biz mü’minler için: “Ey iman edenler, zannın bir
çoğundan sakının. Çünkü zannın bir kısmı günahtır. Birbirinizin ayıbını aramak
için casusluk yapmayın...” buyurur. (Hucurat süresi ayet 12)
Öyle ise zan nedir
Eğer bir olayın olduğu veya olmadığı konusunda kişinin
kanaati yüzde elli oranında eşitse buna “şüphe” denir. Kanaat yüzde ellinin
üzerine çıkarsa buna “zan” denir. Yüzde ellinin altındakine “vehim” denir.
İslam hukukunda “Tevehhüme itibar yoktur” der.
Bugün bir çok insan vehimle içeri atılmış hapishaneden
“temiz olmasının delili isteniyor”
Hiç bir insan kendisinin temizliğini ispat etme yükümlülüğü
yoktur.
Suç isnat edenin ispat etme yükümlülüğü vardır.
“Berati zimmet asıldır” asıl olan suçsuzluktur, İslami bir
hukuk kuralıdır.
Çarşıda elinde çantasıyla giden birine emniyet güçlerinden
biri “Bu çanta senin mi, ispat et” deme salahıyetine sahip değildir.
Obama ilk defa Cumhurbaşkanlığı seçimini kazanıp makama
oturduktan bir ay kadar sonra ünlü Amerikan polisi, bir zenciyi bir villaya
girerken yakalar.
Zenci, villanın kendisine ait olduğunu söylese de evde kimse
olmadığından zencinin villası mı olurmuş mantığıyla karakolda işkence altında
hırsızlık için girdiğini söyletirler ama savcılıkta onu dinlerler üniversitede
Profesör olduğunu öğrenirler ve villanın tapu kaydıyla zencinin nüfus
cüzdanındaki isim tutunca serbest bırakırlar.
İşte kötü zannın, şüphe ile hareket edenlerin vehme dayalı
kanaatlerle devlet veya aile yönetenlerin hatadan kurtulmaları mümkün değildir.
Rabbimiz buyurur: “Hakkında bilgin olmayan şeyin ardına
düşme. Çünkü kulak, göz ve gönül bunların hepsi ondan, (yaptığından)
sorumludur.” (İsra süresi ayet 36).
