Erbakan-Çiller koalisyon hükümetini 1997 yılında deviren 28 Şubat, siyasal tarihimize post-modern darbe olarak geçti.
Bu darbenin simgesi, Ankara‘nın Sincan semtinde tankların bir sabah vakti yaptıkları gösteriydi. O gün siyaset meydanı tank sesleriyle altüst olmuştu. Dönemin Cumhurbaşkanı Demirel bugünlerde Vatan gazetesine, elinde her zamanki gibi bir anayasa, 28 Şubat‘ı anlatıyor. Allah selamet versin, öylesine anlatıyor ki, tam bir Demirel klasiği. Sanki hiç birimiz o günleri yaşamadık. Sayın Demirel, gözlerimizin içine baka baka "Bunun nesi darbe?.." diye sorabiliyor.
Vatan‘ın manşeti şöyleydi: "Tankların Sincan‘da yürüyeceğini bilsem önlerdim." Bilal‘le Semra‘nın yerinde ben olsam kendisine şaka yollu sorardım: "Yoksa Yeltsin gibi tankın üstüne mi çıkardınız Sayın Demirel?" Tankın üstüne çıkmayı hiç düşünmedi Demirel. Darbelere direnmedi. Ne 12 Mart‘ta, ne 12 Eylül‘de. Onun bütün derdi, tekrar seçim kazanıp iktidara gelmekti...
