8 Mart 2010 sabahı Elazığ‘ın Kovancılar ve Palu ilçelerinde meydana gelen deprem sonrası gazetemizde yayımlanan "Kekoların feryadları dinecek mi?.." başlıklı yazıyı hatırladık, Taraf gazetesindeki haberi görünce... O yazı "Keko"ların durumunu kısaca şöyle özetliyordu:
"...KEKO Çiçek, ‘Gaggoşlar Diyarı‘nda olup biten her şeyi bir kaç dakikalık film karesinde anlatıyordu. Yoksulluğun, çaresizliğin, ilgisizliğin, kimsesizliğin fotoğrafını veriyordu. Gözyaşlarına herkesi ortak ediyordu. Bir çare bulunsun, insanlar ölmesin diye.
Ertesi gün...
Depremin simge ismi Keko‘yu duyan seferber oluyordu Okçular köyüne. Televizyonculara malzeme çıkıyor, gazeteciler manşet kotarıyordu. Türk Eğitim Derneği, Keko‘nun eğitim masraflarının karşılanacağı müjdesini veriyordu. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan Keko‘yu alnından öpüyor, vaadlerini sıralıyordu. Vali ve paşa amcaları dondurucu soğuktan burnu akan Keko‘ya ellerini öptürüyordu.
Sonra...
Keko, gurbet ve hasret kokan babasının acılı kucağında... Tüyü bitmemiş kekolar ise eskiden olduğu gibi yine zembereği boşalmış acılarıyla başbaşa...
Sonuç; felaketlerden değil de, asıl milleti ‘dere yatağında kum‘ görenlerden korkmak lazım."