Türkiye, 1 Mart Tezkeresi‘nden sonra ortaya çıkan derin güven bunalımını aşarak ABD ve İsrail‘le yeni bir anlaşma ve işbirliğine yöneldi.
Bugün Ortadoğu bölgesinde ABD ile birlikte hareket eden, amaçları ve çıkarları (kendilerine göre) kesişmiş, en azından birbiriyle çelişmeyen iki ülke var. Aynı şekilde ABD gene bu bölgedeki ilişkisini (hem de uzun vadeli bir plan yaparak) İsrail‘le Türkiye‘yi yakınlaştırarak çözme gayretindedir.
Şimdi daha iyi anlaşılıyor ki, hal böyle olduğu ve biraz da öyle davranması gerektiği için Başbakan son konuşmalarında İsrail‘e o kadar ağır biçimde yüklenmiştir. Fakat bunun (üstelik İsrail‘in Türkiye‘ye karşı yaptığı hatalar da açık biçimde ortadayken) kapalı kapılar arkasındaki ilişkileri etkilemeyeceğine güveni tamdır. Bu bölgenin yakın gelecekte sahip olacağı uzun vadeli dönüşüm hesaplarının da (enerji, demografi, ekonomi) bir sonucudur. Gene aynı mantıkla hareket edildiği için örneğin nisan ayında ABD Senatosu önüne gelecek Ermeni sorunu konusunda da Türkiye başına iş açılmayacağını, daima yanında olmuş İsrail lobisinin bir kez daha kendisini destekleyeceğini varsaymaktadır. Uzun lafın kısası ortada yeni pozisyonlara sahip bir Türkiye vardır ve bu yeni konumlar eski çamların bardak olmasına yol açıyor...