Kimi "millî", kimi "ulusal", aralarında ufak tefek nüanslar bulunan hatırısayılır sayıda koronun çağırdığı zenofobik türkülerin de büyük yardımı ve katkısıyla, dünyada kendinden başkasına hiçbir sempati duymayan bir toplum haline geldik.
"Türkün Türkten başka dostu yok" gibi, ancak bir ideolojinin ileri derecelerine varmış bireylerin ağzına yakışacak bir söz, burada şimdi "ortak bilgi", "sağduyu", sıradan bir söz. Bunu söyleyene değil, inanmayana "deli" gözüyle bakıyorlar; bakmayı öğrendiler.
Ama bu sevgisizliği, bu nefreti üretecek kaynakları bir kere harekete geçirirseniz, bu üretimi "yabancı" falan diye nereye kadar denetlersiniz? Denetleniyor, çünkü zaten öyle bir niyet yok. Bu sevgisizlik, bu nefret bize Amerika‘da, Almanya‘da, İsviçre‘de oturan insanlar için değil, burada oturanlar için gerekli. Birbirimizi tepelememiz için gerekli.
Minare yaptırmıyor diye İsviçreliye kızıp bu münasebetle bütün Avrupa‘ya kin kusarken başı örtülü kızı üniversiteye sokmama, imam-hatipliyi hiçbir yere sokmama kavgasını da gevşetmeye gelmez. Her cephede dövüşeceğiz ve zaten her yer bir cephe.
Kürt konusunda "barış" dendi, fücceten gideyazdık. Neyse, elbirliğiyle, barış tehlikesini yavaş yavaş atlatıyoruz galiba.