İbrahim Ethem
Uyan ey ibrahim!

- Ben sultanımız için üzülüyorum! Sultan günlerini av kovalamakla eğlence ile geçirir mi, Biraz da halkı ile ilgilenmeli!

Sultan İbrahim Ethem atını sarp dağlarda, sık ağaçlı ormanlarda koşturdu. Önüne çıkan avları kovaladı kovaladı, okladı...Derken bir pınara rastladı.At koşturmaktan yorulmuş terlemişti.Atından yere atladı .

''Bismillah!''deyip elini pınara uzattı, oluktan dökülen serin suya, avucuna doluşan serin sudan kana kana içmeye başladı. Bu sırada bir ses dikkatinin çekti.

- Uyan Ey İbrahim! Uyan!

Başını kaldırdı etrafına baktı... Kimseyi göremedi. Tekrar sudan içmeye başladı. Aynı ses tekrar duyuldu.

- Uyan Ey İbrahim Ethem!

İbrahim Ethem tekrar başını kaldırıp sesin sahibini aradı. Az ilerde bir derviş duruyordu. Derviş konuşmasını sürdürdü

- Hâlâ uyanma vaktin gelmedi mi? Kendine gel artık! Ey İbrahim Allah seni avlanasın diye mi yarattı? Senin başka işin yok mu? Ya İbrahim sen bu boş işler için yaratılmadın, av avlamakla emrolunmadın! Artık Uyan!