Ruh hastalarının beyin çöplüğüne dönüştüler...

Sabah gazetesi yazarı Engin Ardıç şöhretine şöhret katmak için bugün yeni bir polemik yazısı daha kaleme aldı. Ve bol muhataplı bir alemin içine daldı; Sanal Alem.  Engin bey acaba bir internet sitesinden teklif aldı da kendini ağırdan mı satmak istiyor acaba?!.. İnternet aleminin içine düştüğü bunalımlı durumu Ardıç şu şekilde faaş ediyor:

Malum teranedir: Fotoğraf icat edildiğinde "resim sanatını öldürecek" denilmişti, sinema icat edildiğinde de "tiyatroyu öldürecek"... İnternet siteleri için de "yazılı basını öldürecek" denildi, gazete satışları arttı. Gazetenin ölmeyeceğini görmek için çok derin düşünen bir mütefekkir olmak gerekmiyor. (Televizyon çıktığında da aynı şey söylenmemiş miydi sanki?)  Vatandaş bin yedi yüz liraya tablet alacak, oradan okuyacak, böylece elli kuruş vermekten kurtulacak, eline de mürekkep bulaşmayacakmış!

Peki bile bile niçin bu zırvayı sürüyorlar önümüze? Çünkü önem kazanmak, ciddiye alınmak istiyorlar. Bu arada reklam da tabii... Haklarıdır. Elbette azıcık da abartacaklar, onu da anladık. Fakat yarışa sağlam yerden başladıkları söylenebilir mi?  "Haber sitesi" adı altında faaliyet gösterenler yani... Hayır, çünkü "altyapıları" yok, kadroları yok (oturdukları yerden üç kişiyle dönüyor iş), gerekli yatırımı yapacak çapları yok, paraları yok. Milyonlarca dolar yatırım isteyen bir "müesseseye" karşı ellerini ceplerine atıp çıkarabildikleri hepi topu birkaç bin dolardır. Eh, müşterileri de üç bin kişi, beş bin kişi.

Alabilecekleri reklam da çok sınırlı... Kurtarmaz yani. Bunun için "tıklanma sayısını arttırma" yöntemleri, daha doğrusu birtakım çakallıklar deniyorlar tabii. Başlık niyetine "teaser" veriyorlar, seni derin bir labirente sokup oradan oraya dolaştırıyorlar, aradığın habere sekiz tıkla ancak ulaşıyorsun... Kaldı ki, günün içinde sitelere girip girip çıkanlar da tıklanma oranını elbette arttıracaklardır. On kişi aynı siteye beşer kere girip çıksa, elli kişi girmiş gibi gösterilir reklam ajansına. Yatırım yapılamayınca, haberde "arakçılık" yöntemine saptılar, ister istemez. Ya yazılı ve görsel basından, ya da düpedüz birbirlerinden "iktibas" yapıyorlar. Maliyet, sıfır lira.

Çeşitli gazetelerin köşe yazarlarından da iktibas, diğer bir yol. Tek kuruş ödemiyorlar. Eskiden yazıların tamamını yayınlarlardı, bu açıkça hırsızlıktı. Şimdi bir kısmı hırsızlığı sürdürürken, bir kısmı da ilk paragrafları alıyor, sonra "link verme" yöntemiyle yazarın gazetesinin asıl sitesine gönderiyor okuru. Ama kendince ilgiyi de çekmiş oluyor. "Tık" aldın mı, aldın. Bu yeterli.

Diğer bir yanlışı da, "psikopatları küfüre kışkırtmakla" yaptılar.  "Okur yorumu" adı altında, her canı isteyenin her ağzına geleni söylemesine çanak tuttular. Ağzına geleni yazmak artık çok kolaydı, "bir tık mesafesinde", one click away! Kâğıt yok, kalem yok, zarfa koyup pul yapıştırmak yok, kalkıp postaneye gitmek yok. "Rümuz" kullanıldığından, kimlik gizlemek yani kendini saklamak da son derece kolaylaştırıldı, hatta teşvik edildi. Böylece, İnternet siteleri, ruh hastalarının beyin çöplüğüne dönüştüler...

Engin Ardıç SABAH