Gençlerde korkular

Korku doğuştan getirdiğimiz insani bir durum... Normal sınırları aştığında patalojik bir sorun olarak ortaya çıkarken çoğu zaman bizi koruyan ve tehlike sinyalleri veren bir duygudur.

Korku doğuştan getirdiğimiz insani bir durum...Normal sınırları aştığında patalojik bir sorun olarak ortaya çıkarken çoğu zaman bizi koruyan ve tehlike sinyalleri veren bir duygudur. Korkularımız kaybetme endişelerimizle birlikte gelir ve bizi tedbir almaya çağırır. Sağlığımıza ya da varlığımıza zarar geleceğini sezdiğimizde irkilir ve kendimizi korumaya çalışırız. Korkularımızın müşterek gerekçeleri olsa da renkleri vardır. Çocuklukta yaşlılıkta, gençlik döneminde korkumuzun ya da endişemizin renkleri değişebilir.

Ergenlik döneminde genç daha çok toplum tarafından dışlanmaktan arkadaşları arasında saygın bir yer edinememekten ve değersizlik duygusuna kapılmaktan korkar. Bunun için genç çeşitli gruplara girebilir, markalı giysi takıntısına kapılabilir toplumun kabul etmediği kesimlere kayabilir...

Gençlerin korkuları başlıca şu nedenlere bağlıdır:

Karşılaştığı olaylardan ya da yılan köpek, kaza, yangın gibi doğal afetlerden korkmak: Genç yaşadığı toplumda olup biten olaylardan ve kendisine gelebilecek zarardan korkmaktadır. Gencin korkuları, kedi köpek ya da başka bir nesneye yöneldiğinde, yardım almayı gerekli kılabilir...

Hastalıktan, yoksulluktan, okulda başarısız olmaktan korkmak: Genç hastalıklardan ve yoksulluktan korkar ve bu anlamda kendisine gelebilecek zarardan kaçınmaya çalışır. Ancak daha ziyade okulda başarısız olmaktan ve buna bağlı olarak arkadaşları arasında saygınlığını kaybetmekten korkar. Cünkü onun için arkadaşları arasında önemli bir yere sahip olmak, değerli biri olarak tanımlanmak önemlidir. Arkadaşları tarafından dışlanan ve değersizlik duygusuna kapılan genç yalnızlığa çekilir ve güven kırılmasına uğrar.

Bağımsızlaşmaktan korkmak:

Ergen bağımsızlaşmak ve bazı kararlarını kendisi vermek istemektedir. Ancak yanlış aile tutumlarına maruz kalan ya da buna bağlı olarak düşük benlik saygısına sahip olan gençler bağımsızlaşma sürecinde çeşitli zorluklar yaşayabilirler. Genç tek başına hareket etmekten korkmaktadır ve korkuları onu çevresindeki insanlara bağımlı kılmaktadır.

Fırtınalı bir dönemdir gençlik dönemi... Korku ve heyecan duygularının, zihinsel aktivasyonun, güç ve enerji motivasyonunun hat safhada olduğu bir süreçtir. Bu süreçte aileler genci doğru kanallara yönlendirmeli ve onu enerjisini faydalı işlere harcaması yönünde teşvik etmelidirler. Unutmayalım Efendimiz, "hepiniz çobansınız ve maiyetinizdeki kişilerden sorumlusun" diyor ve bizleri çocuklarımızı ailemizi korumaya teşvik ediyor.

Çevresiyle ilişkilerinde başarısız olmaktan korkmak:

Genç çevresindeki insanlarla tanışmaktan yeni gruplara açılmaktan korkabilir. Böyle durumlarda insanlardan uzak kalmaya çalışır ve hata yapmaktan korkar. Ona göre hata yapmak arkadaşları arasında küçük düşürülmek bir başarısızlık sebebidir...

Kent tutsağında çocuklar

Büyüklerimiz anlatır, onlar çocukluk yıllarını köylerinde, yemyeşil bahçelerde geçirmişler. Tahta parçalarından bebekler, çamurdan evler, yaban çiçeklerinden süs eşyaları yaparlarmış. Korkuları yokmuş onların. Umutları varmış, tabiatın bozulmamış ahenkli çehresi korkuyu silip ümit ve sevgi verirmiş minicik beyinlerine. Büyük annelerle büyük babalar peygamber kıssalarıyla büyütürlermiş çocukları.

O zamanlar, çocuklar oynarken, bir tekerin altında can vermek korkusu nedir bilmezlermiş. Ya da güpegündüz kaçırılma kabusları görmezlermiş. O zamanlar çocukların duygularını kirletecek televizyon da yokmuş. Onlar çocukluk çağının en güzel döneminde, oyun meydanlarından koparılıp ağıır iş ortamlarına itilerek, geleceğin sisli buğulu belirsizliğini omuzlarında hissetmezlermiş. Hatta o zamanlar iş bulma, barınma sağlık problemleri genç dimağları henüz hayatın başında karamsarlığa sürüklemezmiş.

Büyüklerimiz anlatırlar:

O dönemler enflasyon belası doğmamış, trafik canavarı ise bugün olduğu gibi acımasız ve korkunç boyutlarda cinayetlerini işlemiyormuş .

Dindar insanlar her yerde saygı görür saygıyla anılırlarmış. Bütün anlatılan bu hayat öyküleri, şimdi bizlere masallarda yaşanmış bir efsane gibi geliyor öyle değil mi? Çünkü artık kentlerden etkilenen köyler, kasabalar, doğal dokusunu yavaş yavaş kaybediyor.

Büyüklerimiz anlatırlar: Onların zamanında insana değer verilirmiş, sevgi ve dostluk dağların ardına sürgün edilmemiş. İnsanların yüzündeki tebessüm toprağa sarılıp kaybolmış...

Oysa bizler bu gün onların öykülerinden özlemle söz ediyoruz.

Hele, çöplerden beslenen çocukları gördüğümüzde ya da yoksul bir ailenin göçüne şahit olduğumuzda başımızı arkamıza çevirip utançla bakınıyoruz...!

Bugün, bozulmamış saf ve duygulu insanlara, kirlenmemiş sevgiye, umuda hatta bozulmamış tabiata, suya havaya büyük bir özlemle bakıyor ve anıyoruz. Her şeyden önemlisi çocuklarımız güçlü bir kişiliğin temelini atacak modellerden ve bizatihi hayatın kendisini tanımaktan uzak yaşamaktalar bu içimizi buruyor.

Hangimiz çocuğumuzu çağın kirlerinden koruyabiliyoruz?

Hangimiz bu, zorlu hayat şartlarını çocuklarımıza yansıtmadan yaşayabiliyoruz? Ve hangimiz çağın hayatımıza akseden yalnızlık bencillik ve çıkarcılığından etkilenmeden yaşayabiliyoruz?

Hangi çocuk ufuklardaki hayallerine ulaşabiliyor?

Çocuk..!

Henüz hayatın başında boyundan büyük yükün altına itiliyor artık.

Umut: Çocuğun gelecekle varoluş süreci arasındaki belirsizlik.

Sevgi: İnsan türüyle bütünleşen yoğrulan bir unsur. Sevgi ve umut bir çocuğun ruhunu ve kalbini kapsayan önemli bir ihtiyaç. Ama şimdilerde, çağın karanlığında mahsur kalan bir yetim sevgi...

Bütün bu özlem ve hayallerini kaybedip, hasretini buğulu gözlerle pencereden seyreden bu çocuklar, artık hayalleriyle yeniden buluşmalı. Şu gerçek ki, bu karamsarlığın içinde düşlerin gerçekleşmesi günler hatta yıllar boyu sürebiliyor. Ama buna ulaşmak için umut gibi değerli bir hazinemiz var.