Tartışmayı da bilmiyoruz

Remzi Çayır
Remzi Çayır

Birileri görüşlerini açıklıyor… Beğenirsiniz, beğenmezsiniz. Hoşunuza gider alkışlarsınız, gitmez, eleştirirsiniz… Normali budur.

Herkes, görüşünü korkmadan, çekinmeden inandığını söylerse, doğruları buluruz. Yahut açıklık, alenilik hâsıl olur… Oradan da kimi hakikatlere varılır. Sen sus, öbürü sussun… Güneşi, ayı, ışığı kapat… Görünmesin hiçbir şey… Tek kaynaktan beslen... Oradan çıkan haberler gerçek bilinsin. Hatta birkaç kişinin hakemliği genel geçer kural olsun… Ya sonra?
Sonrası kaostur efendiler. Allah akıl ve fikri niye verdi? Dili niye verdi? Yerinde ve zamanında konuşmak, düşünmek için… Öyle mi?

Dedim ya, her konuşanı haklı bulacak değiliz. Lakin hain ilan edip, hemen dünyayı siyah-beyaz diye ikiye ayırmaya, hainler ve kahramanlar diye toplumu tasnife ihtiyaç var mı?
Kaldı ki, günübirlik hadiselere yapılan yorumlar… Geçiciliği olan konulardaki fikirlere bakarak, dil döndürenlerin sözlerini mutlak hakikat yahut mutlak batıl kabul etmek, kime ne fayda sağlar ki? Sonuçta günlük, genel geçer işlerle ilgili insanlar gördüklerini, inandıklarını söylemekteler… Söyleyince de ne kahraman olurlar ne hain.
İnsanlarımızı bu denli kutuplaştırmak… İki renge mahkûm etmek, aslında fukara zihinlerimizi daha bir kuraklığa mahkûm etmekten başka işe yaramamaktadır.
Bırakın, herkes, samimi düşüncelerini, fikirlerini, eğilimlerini ortaya koysun... Koysun ki, renkler, tenler, sözler, niyetler bilinsin…

Konuşmaya ket vurmak. Düşünmeyi kerih görmek, hayatı siyah ve beyaza mahkûm etmektir. İki renkten resim çıkmaz, hayal çıkmaz, umut hiç çıkmaz.
Katletmeyin diğer renkleri. Kapatmayın beyinleri.
Ülkemizin, tek sese değil, çok sese ihtiyacı var... Ülkemizin, farklı görüşlere, düşüncelere, yaklaşımlara ihtiyacı var. Velev ki bazı fikirler, sözler canımızı acıtsa da, hoşumuza gitmese de…
Gelin şu tartışmayı becerelim de, çokseslilikten, vatanın tekliğine, milletin birliğine gidelim. Renklerimizin, huylarımızın, beğenilerimizin farklı olması, beraber olmamızı engellemez… Bu vatanda aynı ülkü etrafında beraber yürümemize ket vurmaz.
Fıkıhta bir hüküm vardır, âlimlerin ihtilafı rahmettir diye… Belki, konuşanlar âlim falan değildir. Ancak, sonuçta, zamana ve şartlara göre değişkenlik gösteren hususlar söz konusu edildiğinden, mutlak doğrulardan bahsetmiyoruz.

Konuşulanlar dünyalık işlerdir… İnsanların yaşadığı zorluklar, kolaylıklardır. Bunlar arasında kimi hususları tabu görmek, tövbe hâşâ nasmışçasına kutsallık izafe etmek… Tek doğruya indirgemek hatadır. Bizi, birbirimize düşman kılar.
Onun içindir ki, öncelikle, konu ne olursa olsun, hoşgörülü olmalıyız. Birbirimizi dinlemeliyiz. Birbirimize saygı duymalıyız.

Benim gibi düşünmüyor diye, başkasını düşman ilan etmenin izahı olabilir mi?
Ucuzcu düşmanlaştırma, hainleştirme çabalarından vazgeçilmelidir… Bırakın, başkasına sövmeden, bu ülkenin birliğine, insanların hayatlarına kastetmeden insani ve vicdani düzlemde, sözü olan söylesin… Neden çekinmeliyiz ki? Tartışmayı öğrenmeliyiz… Saygıyı, sevgiyi… İnsani hasletleri yok yetmeden konuşabilmeliyiz.

Efendim, bölücüler, vatan hainleriyle de mi konuşacağız? Şiddeti, nefreti kendisine aracı kılan insan değil ki konuşasın… Öyle değil mi?

- Milli Gazete, Remzi Çayır tarafından kaleme alındı
https://www.milligazete.com.tr/makale/5745124/remzi-cayir/tartismayi-da-bilmiyoruz