Siz isterseniz buna “çok kötü” de diyebilirsiniz!
İktidarın dış politikada yaşadığı yalnızlık öyle “Değerli yalnızlık” falan gibi sivri zekâ(!) ürünü laflarla açıklanabilecek gibi değil!
Suriye konusunda izledikleri politikanın ne kadar haklı olduğunu iddia ederlerse etsinler “bu yalnızlığı” örtbas edebilmeleri imkânsız!
İlla Suriye’ye bir “askeri müdahale” beklentisi içindeler!
Hem de öyle “Vur kaç” cinsinden bir şeye asla razı değiller!
Rejim “devrilinceye” kadar askeri müdahaleden yanalar!
Ve bütün bunları ABD’den bekliyorlar!
ABD işin başında bizim iktidarın istediğini yapacak gibi davrandı ama sonunu getiremedi!
Baktılar ki pabuç pahalı hemen politika değişikliğine gittiler!
Şimdi diyorlar ki:
En iyi yol askeri harekât değil!
İktidarın izlediği politika açısından bu açıklama tam bir sükût-u hayalden başka bir şey değil!
“Dört dörtlük bir askeri müdahale” bekleyenler açısından bu “En iyi yol askeri harekât değil” açıklaması büyük bir hayal kırıklığından başka ne olabilir ki!
ABD bir yandan Suriye politikasında U dönüşü yaparken bir yandan da Suriyeli muhaliflerin gönlünü almaya çalışıyor ve onları “Öldürücü silahlar vererek” destekleyeceğini duyuruyor!
Silahın “öldürücü olmayanı var mı acaba ” diye hiç kafanızı yormayın!
ABD ateşi “elle tutmak” yerine “maşa ile tutmayı” tercih ediyor!
Verdikleri mesajın özünde bu mana yatıyor!
Evet, iktidar “komşularla sıfır sorun” diyerek yola çıktı ama maşallah bütün komşuları ile sorun yaşar hale geldi!
Şimdi de Suriye konusunda “dereyi görmeden paçayı sıvamış” olmanın sıkıntısını yaşıyorlar!
Muhtemelen “ilk adım atanlardan olma” gibi bir hevese kendilerini kaptırdılar!
İlk adım atanlardan olacaklardı! Kurulacak koalisyonda yer alacaklardı! (Bu arzularını her fırsatta dile getirdiler!)
Ve akılları sıra pastadan “en büyük payı” kapacaklardı!
Ancak ne var ki, evdeki hesap çarşıya uymadı!
Bel bağladıkları, sırt dayadıkları ABD su koyuverdi!
Ve iktidarın söz sahipleri “fena halde yalnız” kaldılar!
Şimdi bu yalnızlık duygusunun verdiği üzüntü ile adeta hangi adımı atacaklarını bilememenin şaşkınlığı içindeler!
ABD’ye güvenmenin acı sonuçlarına katlanmak durumundalar!
Ne İsa’ya ne de Musa’ya yaranamama halindeler!
Evet, yalnızlık çok fena, çok kötü!
İnanmayan bu yalnızlığı yaşayanlara sorsun!