Dedem atını çok severdi. Söylediğine göre bu atı küçük bir yavru iken almış ve büyütmüştü. Dedem yaylaya giderken araca binmez atını yükler ve yola düşerdi. At onun her şeyiydi… Dedem atı gördüğünde bir arkadaşını görmüşçesine heyecanlanır ve hemen önüne bir tutam ot atardı. At bütün ailenin maskotu gibiydi. Küçükken ona çikolatamdan koparıp vermiştim de koklayıp geri ittirmişti. Dedem üzüldüğümü görünce “atlar çikolata yemez, onlar otla beslenir” demiş ve önüne bir tutam ot daha atmıştı. Aradan on yıl geçmişti ve artık bir üniversite öğrencisiydim. O yaz yine tatili dedemin köyünde geçirmeye karar vermiştim. At iyice yaşlanmıştı bir de bunun üstüne hastalanmıştı. Dedem bir annenin bebeğini beslediği gibi onu besliyor, ayağa kalkabilmesi için ne kadar ot varsa kaynatıp içiriyordu. Ama olmadı, o sabah dedem ahıra girdiğinde atın boylu boyunca uzanıp ebedi uykusuna daldığını gördü… Dedem onu o vaziyette görünce, oturmuş ve uzun süre ağlamıştı. Köyün en güçlü ve en dirayetli adamı olarak bilinen dedemi böyle görmek bana çok acı vermişti. Atı çok sevdiği limon ağacının altına gömdü. Üzgündü, yanına yaklaştım ve “Dede neden bu kadar üzüldün at değil mi bir daha alırız” dedim. Yüzüme öfkeli bir şekilde baktı ve “vefa insanlığın bir şubesidir oğlum, yıllarca bana hizmet etti ama ben de ona hiç eziyet vermedim, ağır yük yüklemedim, suyunu yiyeceğini vaktinde verdim, ona şarkılar söyledim… Vefa insanlığın şubesidir…” Dedemin bu sözleri beni çok etkiledi ve ileriki yaşantımda hep kılavuzum oldu. İnsanlara vefasızlık yapmamaya gayret ettim.” (Süleyman K)Müslüman toplumların yaşamlarında, vefa, iyilikseverlik, diğerkamlık, paylaşım, saygı ve hürmet aile içinde yaşantısal olarak nesillere aktarılır. Bu müminleri diğerlerinden ayıran önemli bir özelliktir. Oysa bugün batı toplumunda yaşanmamış şeyler görsel materyallerle insanlara sunuluyor ve ısrarla teşvik ediliyor fakat bu çalışmaların hiç biri insanların hayatlarında bir dönüşüm sağlayamıyor. Çünkü ancak yaşanılan şey tesirli oluyor.