İktidar kanadı seçim kampanyasını yeni anayasa üzerine
bina etmişti. Hatta Cumhurbaşkanı meydanlarda Verin 400 milletvekili, yeni
anayasayı yapalım diyerek bu konuya verdiği önemi vurguluyordu. Aslında
iktidarı ve muhalefeti ile yeni sivil bir anayasaya ihtiyaç olduğunda
genellikle görüş birliği içinde olduğunu söylemek mümkün. Bununla birlikte yeni
anayasanın içeriği konusunda farklı görüşler vardır ki, bu da doğaldır. Ancak,
Türkiye nin tüm sorunlarının yeni bir anayasa ile çözüleceğini söylemek,
anayasaya adeta sihirli bir değnek işlevi yüklemek anlamına gelir ki, böyle bir
yaklaşım en hafif ifadesiyle abartmadır.
Bugüne kadar seçilmişler tarafından hazırlanmış bir
anayasaya sahip olmadığımız doğrudur ama siviller zaman zaman önemli anayasa
değişiklikleri yapmışladır. Bunun en son örneğini 12 Eylül 2010 tarihinde
referandum ile kabul edilen anayasa değişikliği oluşturuyor. Eğer bugün halkoyu
ile seçilmiş bir Cumhurbaşkanı na ve yarı başkanlık olarak nitelendirebileceğimiz
bir sisteme sahipsek bu son anayasa değişikliğinin neticesidir. Tüm bu
değişikliklere rağmen anayasa yeterli bulunmuyor. Hazırlanacak yeni anayasaya
da kısa süre sonra eleştiriler gelecek, yetersizliği ifade edilebilecektir. Bu
bakımdan anayasa ve yasaların en iyi şekilde hazırlanması önemli olmakla
birlikte esas olan uygulamadır, uygulayanların yaklaşımı çok daha önemlidir.
Kısacası, hukuk fakültelerinde ısrarla vurgulanan, Kötü bir yasa iyi bir
uygulayıcı elinde iyi, iyi bir yasa da kötü bir uygulayıcı elinde kötü sonuçlar
verebilir değerlendirmesi önem kazanıyor. Sistemin bir takım asker sivil
bürokratların vesayetinden kurtarılması esas olmakla birlikte toplumun hak,
hukuk, özgürlük konularında ortak bir noktada buluşabilmesi gerekiyor. Eğer
toplumun bir kesimi insan hakları ve özgürlük deyince sadece kendilerini
düşünüyor, başkalarının böyle bir hakları olduğuna inanmıyorsa nasıl bir
anayasa yaparsanız, nasıl bir yasa çıkartırsanız çıkarın beklenen sonucu almak
zordur.
Bu bakımdan toplumun sadece çıkartılacak yasalarla
yeniden dizayn edilebileceğini düşünmek ve bunu yeterli görmek istenen sonucu
vermeyecektir. Önemli olan yasalardan önce insanların ortak değerlerde
buluşabilmesidir. Bunun yolu da sağlıklı bir eğitimden geçer. Ülkemizde cinayetlerin
giderek artması, hatta cinayetlerin vahşet şeklini alması yasaların
yetersizliğinden ziyade insanımızın gönlünde Allah ve insan sevgisinin yerini
kin ve öfkenin almış olmasıdır. Böyle olunca da toplumdaki din karşıtı bir
azınlığın telkinlerine kapılmak yerine her yavrumuzun kalbine küçük yaşlarda
Allah sevgisini ve korkusunu yerleştirebilmemiz gerekiyor.
Bunu söylerken yeni anayasa yapılması, cezaların
caydırıcı olabilecek şekilde artırılmasına karşı çıkıyor değilim. Ancak,
toplumun sadece yeni bir anayasa ve buna paralel olarak yeni yasaların hayata
geçirilmesi ile tüm sorunların çözülebileceği yaklaşımı ve söyleminin insan
unsurunun ihmal edilmesi sebebiyle yanlışlığına dikkat çekmek istiyorum.