Elbette “tükürdüğünü yalamak” çok zor bir şey olsa gerek!
Ama “beterin de beteri vardır” denilir.
Ve “tükürdüğünü yalamak zorunda kalmak” hiç şüphesiz “tükürdüğünü yalamaktan” daha zordur.
Atalarımız boşuna “büyük laf etme” dememişler!
Evet, “büyük lokma yemek” her zaman “büyük laf etmekten” evladır.
Büyük lokma evrilir çevrilir ve sonunda yutulabilir ama büyük lafın altında kalmak kaçınılmazdır.
Büyük laf edenler, ettikleri büyük lafların altında kalınca da ister istemez tükürdüklerini yalamak mecburiyeti hâsıl olur!
Ve düne kadar edilen tüm laflar unutulup yeni laflar edilmeye başlanılır!
Dün tu kaka ilan edilenler bugünün cicileri olur!
Sadece cici olmakla kalmazlar, bir de baş tacı edilirler.
Dünün suçluları bugünün kurtarıcıları halini alırlar!
Dün yerden yere vurulanlar, dün yüzlerine bakılmayanlar, dün bütün kötülüklerin müsebbibi gibi görülenler bugünün muteberleri olurlar.
İşte sırf bu nedenle “Allah kimseyi tükürdüğünü yalamak zorunda bırakmasın” diye dua edilse yeridir.
Dün söylenenlerin üzerini çizip bugün onların tam zıddını söylemek ya da savunmak herhalde her babayiğidin harcı olmasa gerektir.
Bu hallere düşmemenin en kestirme yolu da bir işe başlarken konunun uzmanları ile istişarelerde bulunmaktır.
“Her şeyi ben bilirim ya da biz biliriz” gibi iddialarda bulunmadan önce o işle ilgili konunun uzmanlarının görüşleri alınmalı ve ona göre adım atılmalıdır.
Uzmanları ciddiye almayanların akıbeti kuşkusuz tükürdüğünü yalamak zorunda kalmak olacaktır.
Hiç kimsenin ama hiç kimsenin böyle bir mecburiyetle karşı karşıya kalmasını istemeyiz.
Çünkü tükürdüğünü yalamak zorunda kalmanın hiçbir şekilde tevil edilebilecek bir yanı yoktur.
Dün yapılanlar da ortadadır!
Bugün yapılanlar da ortadadır!
Dün ve bugün yapılanlar uyumlu ise mesele yoktur.
Ama uyumlu değillerse dün yükseklerden atıp tutanların bugün halleri dumandır.
Tükürdüğünü yalamamanın yolu da dün dediğine ya da dün yaptığına bugün sahip çıkmaktan yani arkasında durmaktan geçer. Çizgi değiştirmemek lazımdır.